Dzieci Boga [Children of God - pl]

Przeszli przez ostatnią grodź i znaleźli się w środkowym wspólnym pomieszczeniu. Udało mu się zajrzeć do sterowni: zobaczył całą ścianę urządzeń fotonicznych błyskających wykresami i tekstem. Słyszał szum systemu nawiewczego, brzęczenie motorów napędzających filtry, melodyjne bulgotanie towarzyszące napowietrzaniu basenu i chrobot automatów wydobywczych karmiących generatory masy, które zapewniały statkowi przyspieszenie i sztuczną grawitację. Podobnie jak „Stella Maris”, „Giordano Bruno” był częściowo wyeksploatowanym asteroidem i łatwo było rozpoznać wiele z jego pierwotnego wyposażenia. Częścią systemu napowietrzani a i odprowadzaniazużytych substancji była tuba Wolvertona umieszczona w centralnym pomieszczeniu. Szóstka dla Boga, pomyślał Emilio. Rośliny lepiej wytwarzają powietrze niż jakiekolwiek urządzenie wymyślone przez człowieka.

Dopiero kiedy zorientował się w rozplanowaniu wspólnego pomieszczenia, przyjrzał się sześciu mężczyznom, którzy siedząc lub stojąc, wpatrywali się w niego w milczeniu.

— Wiedziałeś — powiedział do Danny’ego Żelaznego Konia.

Joseba Urizarbarrena odwrócił się do Danny’ego, usta miał otwarte. Sean Fein już się opanował, rysy mu stwardniały.

— Grzech zaniedbania — dodał Sandoz, ale Danny wciąż milczał.

— Twoje protezy są w magazynie — powiedział Carlo. — Chcesz je teraz?

— Dziękuję, najpierw zobaczę się z Johnem. Gdzie jest luk hangaru?

— Nico! — zawołał Carlo. — Pokaż drogę don Emiliowi!

Nico poprowadził Sandoza korytarzem.

— Sandoz, mamy dwa wahadłowce! — zawołał Carlo, uruchamiając pompę wyrównującą ciśnienie między pomieszczeniami załogi i hangarem. — Oba o zasięgu o wiele większym niż ten prom, który was tak zawiódł podczas pierwszej wyprawy. A jeden z nich to pojazd bezzałogowy, którym można sterować z oddali. Jak widzisz, wykorzystałem błędy poprzedników! Załoga „Giordana Bruna” nie utknie na powierzchni Rakhatu!

Rozległ się zduszony, podobny do westchnienia syk, kiedy Nico otworzył luk.

— Perfavore — poprosił Sandoz — un momento solo, si?

Nico spojrzał przez ramię na Carla, a ten wspaniałomyślnie skinął głową. Nico odsunął się nieco, przytrzymując klapę luku.

Emilio wszedł do środka. Ciężkie, stalowe drzwi zamknęły się za nim z metalicznym zgrzytem, który przeraziłby go, gdyby nie był całkowicie otumaniony narkotykiem. Obchodząc promy, zatrzymywał się, by sprawdzić cumy i klapy towarowe. Wszystko było należycie zabezpieczone. Nawet dysze były czyste. Wtedy natknął się na Johna. Siedział, oparty o byle jak uszczelnioną przegrodę, tuż za bezzałogowym promem.