Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Sądzę — odezwał się po chwili — że doszedł do wniosku, iż skoro Hanks mnie popiera, to należy za jednym zamachem pozbyć się nas obu. Tylko że nawet ci patroni, którzy chcieliby widzieć mój upadek, cofną się przed wypowiedzeniem wojny Synodowi, a to oznacza, że Burdette sam podzielił, by nie rzec skłócił swoich potencjalnych zwolenników.

— Zgadza się, ale to samo może dotyczyć i pańskich zwolenników, Wasza Miłość. Jak pan sam udowodnił cztery lata temu, lojalność względem rodu Mayhew jest najsilniejsza wśród najbardziej konserwatywnych. A to oznacza, że wielu z tych, którzy wsparliby pana, może wahać się wesprzeć zainicjowane przez pana reformy.

— Hmm… — burknął średnio uszczęśliwiony tym wywodem Protektor.

Musiał przyznać, że jak na kogoś, kto był zbyt zajęty szczegółami, Prestwick w ciągu ostatnich lat wyrobił sobie godną podziwu zdolność ogarniania szerszego obrazu.

— Nadal uważam, że bardziej zaszkodził sobie niż nam — ocenił po chwili ciszy Benjamin. — Żeby zagrać religią na swoją korzyść, musi przekonać ludzi, że Synod „zdradził” Wiarę. Nie zdoła tego zrobić szybko, podobnie jak nie zdoła na poczekaniu stworzyć zjednoczonej opozycji przeciwko wielebnemu Hanksowi. A dopóki tego nie dokona, on i jego poplecznicy muszą uważać, by nie ujawnić zbyt szybko wspólnego stanowiska. Bo gdy się ujawnią, dadzą mi cel, który mogę zniszczyć, mając za sobą Kościół. I to tak szybko, że nim się zorientują, wszystko już się skończy.

— Jak dotąd byli nader ostrożni, Wasza Miłość. I niepokoi mnie sposób, w jaki wykorzystują publicznie patrona Burdette. To fanatyk przypominający tamtych sprzed wieków, ale o naprawdę imponującej i nieposzlakowanej opinii. Jest tak czysty i religijny, że jeśli go pan ruszy, może się okazać, że to pan wywołał burzę religijną, a do czego nas to może doprowadzić, tylko Bóg jeden wie!

— Fakt. Zrobił coś jeszcze poza ustawieniem Marchanta na ambonie?

— Jak dotąd nie. Co prawda nadużył władzy, każąc aresztować duchownego, ale będzie się bronił, że zrobił to dopiero, gdy tamten odmówił opuszczenia katedry, a w dodatku moje źródła są zgodne co do tego, że gwardziści traktowali brata Joueta z najwyższym szacunkiem. Burdette jak na razie zrobił z tego konfrontację opartą wyłącznie na podstawie swojego prywatnego rozumienia woli bożej i pomimo oskarżenia pana o nielegalne przejęcie władzy nie tknął nawet słowem żadnego świeckiego przedstawiciela Protektora w domenie Burdette.

— Cholera!

Benjamin musiał przyznać, że była to znacznie lepsza taktyka niż się po nim spodziewał. Prawdę mówiąc, była tak dobra, że rodziła odruchowe pytanie, kto to wszystko zorganizował i kto kieruje patronem Burdette, Kto by to zresztą nie był, doprowadził do sytuacji, w której był zmuszony do podjęcia jakichś działań, na co nie miał ochoty. Jako strażnik Wiary mógł i powinien anulować ostatnią decyzję patrona, ale ryzykował w ten sposób eskalację problemu, zwłaszcza jeśli Burdette gotów był stawić czynny opór. A coś mu mówiło, że był gotów. Konflikt Protektora z jednym patronem to tak jaskrawa nierównowaga sił, że Burdette automatycznie stawał się bohaterem, a w połączeniu z tym, że sprzeciwiał się tłumieniu własnych przekonań, prawie że męczennikiem. Ci, którzy go dotąd w tajemnicy popierali, mogliby w takiej sytuacji wystąpić jawnie, oficjalnie używając argumentu, że bronią odwiecznego prawa patrona do rządzenia we własnej domenie. Z drugiej strony, jeżeli nie zareaguje w żaden sposób, przeciwnicy wygrają pierwsze starcie, co tylko zwiększy ich szansę w następnym.

— Dobrze, Henry. Przyznaję, że musimy działać ostrożnie. Skoro Burdette ograniczył się jak na razie do czysto religijnej konfrontacji, my zrobimy to samo. A w takim wypadku naszą najlepszą bronią są wielebny i Synod.

— Zgadzam się, Wasza Miłość.

— W takim razie poproś wielebnego, by zjawił się jak najprędzej. A potem przygotuj oświadczenie oskarżające patrona Burdette o napaść na Kościół. Chcę czegoś jednoznacznie potępiającego, ale nie będącego otwartym atakiem. Coś, co podkreśli naszą tolerancję i będzie pełne żalu nad jego zaślepieniem. Nie chcę mu rzucać żadnej rękawicy, którą mógłby podnieść. Nasze stanowisko ma być takie: postąpił źle, ale Wiara jest zbyt istotną kwestią, by stać się pretekstem do świeckiej konfrontacji. Jeśli wielebny się zgodzi, możemy zwołać Konwokację Generalną, by potępiła jego poczynania. Sformułuj to tak, by wyglądało na to, że Burdette jest przeciwko całemu Kościołowi, a nie tylko Synodowi.

— To ryzykowne, Wasza Miłość — zaniepokoił się kanclerz. — Członkowie Synodu nauczyli się dawno temu jednomyślności. Wątpię, by Konwokacja okazała podobny rozsądek, a jeśli spora część poprze Marchanta, to jedynie wzmocni to pozycję Burdette’a.

— Najlepiej oceni to wielebny Hanks — odparł Benjamin — chwilowo sądzę, że ogólne oburzenie tym, jak chamsko Marchant, a teraz i Burdette zaatakowali lady Harrington, będzie działało na naszą korzyść. Burdette spowodował, że stała się ogniskową wszystkich zarzutów, ale nadal jest niezwykle popularna. W tych warunkach musimy wykorzystać część tej popularności.