Pamięć Światłości

Lan czuł zmęczenie w kościach.

– Stan liczebny? – zapytał Lan księcia Kaisela.

– Może jakieś sześć tysięcy zdolnych do utrzymania się w siodle, Dai Shan.

Mniej niż połowa stanu, z którym zaczęli tę wyprawę.

– Każ im wsiadać na konie.

Kaisel wydawał się wstrząśnięty.

– Wycofujemy się?

Lan spojrzał na chłopaka.

Kaisel zbladł. Lanowi nieraz mówiono, że jego spojrzenie potrafi każdego człowieka wyprowadzić z równowagi; Moiraine żartobliwie mu dokuczała, że mógłby z kamieniami wygrywać pojedynki na spojrzenia i cierpliwością pokonywać dęby. Cóż, nie był tak pewny siebie, jak ludzie sądzili, niemniej ten chłopak powinien wiedzieć lepiej i nie zadawać głupich pytań.

– Oczywiście – odrzekł. – Wycofujemy się, a potem atakujemy.

– Atakujemy? – zdumiał się Kaisel. – Przecież się bronimy!

– Inaczej nas zmiotą – wyjaśnił Lan, gramoląc się na siodło Mandarba. – Jesteśmy u skraju sił, zmęczeni i niemalże pobici. Jeżeli będziemy tu stać i czekać na nich, zmiotą nas niczym fala powodzi.

Lan potrafił rozpoznać koniec, kiedy ten już się zbliżał.

– Przekaż rozkazy – polecił księciu Kaiselowi. – Powoli wycofamy się z przesmyku. Tymczasem ty sformujesz resztę wojska na płaskowyżu, na koniach. Będziecie gotowi do ataku, gdy tylko Pomiot Cienia wylezie z Przełęczy. Szarża da się im porządnie we znaki, nawet nie będą wiedzieli, jak oberwali.

– Nie grozi nam okrążenie i nawała przeważającej siły, gdy opuścimy przesmyk? – dopytywał się Kaisel.

– To jest wszystko, na co nas teraz stać.

– A potem?

– A potem w końcu się przedrą, rozerwą naszą formację i nas zgniotą.

Kaisel przez moment siedział w milczeniu, wreszcie pokiwał głową. Znowuż Lan był pod wrażeniem. Wcześniej podejrzewał, że chłopak poszedł za nim wabiony ułudą bitewnej chwały, żeby walczyć przy boku Dai Shana i triumfować nad jego wrogami. Ale nie. Kaisel był Pogranicznikiem do szpiku kości. Nie przybył tu dla chwały, przybył tu, bo musiał. „Dobry chłopak”.

– Przekaż rozkazy. Ludzie będą zadowoleni, mogąc znowu dosiąść koni. – Zbyt wielu musiało dotąd walczyć pieszo z powodu braku możliwości manewru w wąskim przesmyku.

Kaisel wydał rozkazy, a one rozpaliły morale żołnierzy niczym jesienny pożar. Lan zobaczył kątem oka, jak Bulen pomaga Andere wgramolić się na siodło.

– Andere? – zapytał Lan, kierując Mandarba w stronę tamtego. – Nie dasz rady utrzymać się w siodle. Ruszaj do obozu na tyłach, gdzie ranni.

– Żebym tam leżał i czekał, aż Trolloki mnie zarżną, gdy już skończą z wami? – Andere pochylił się nad łękiem siodła i lekko zakołysał. Bulen popatrzył na niego niespokojnie. Tamten zbył go lekceważącym gestem i jakoś zdołał się wyprostować. – Już udało się nam wzruszyć górę, Lan. Dmuchnijmy jeszcze i będzie po sprawie.

Lan nie znalazł argumentu. Krzyknął do ludzi stojących w głębi przesmyku, żeby się cofali. Skupili się wokół niego i powoli ruszyli na płaskowyż.

Trolloki zawyły z podniecenia. Doskonale wiedziały, że gdy tylko uwolnią się z ciasnej przestrzeni, zwycięstwo przyjdzie im już łatwo.

Lan wraz ze swoim niewielkim oddziałem wyjechał z Przełęczy. Spieszeni kawalerzyści ruszyli do swych rumaków stojących w pobliżu.

Trolloki – ten jeden raz – nie potrzebowały zachęt Myrddraali, żeby rzucić się do ataku. Odgłos łap i kopyt na kamieniach brzmiał niczym basowy grzmot.

Kilkaset jardów za otworem Przełęczy Lan ściągnął wodze Mandarba i po chwili zawrócił. Andere z trudem utrzymał się blisko niego, po chwili dołączyli pozostali jeźdźcy, tworząc długą kolumnę. Bulen kłusował po drugiej stronie.

Nawała Pomiotu Cienia dotarła już prawie do wylotu Przełęczy – wielotysięczna masa, która wkrótce wypadnie na otwartą przestrzeń… żeby ich pochłonąć.

Żołnierze Lana w ciszy gromadzili się wokół niego. Wielu z nich miało już swoje lata – niedobitki upadłego królestwa. Siła, której jakoś udało się zablokować wąską przełęcz, na otwartej przestrzeni zdawała się zupełnie drobna.

– Bulen – rzekł Lan.

– Tak, lordzie Mandragoran?

– Mówiłeś, żeś mnie zawiódł, dawno, dawno temu.

– Tak, mój panie. Ja…

– Wiedz, że wszystkie ewentualne przewiny, jakieś miałeś wobec mnie, zostały zapomniane – powiedział Lan, nie odrywając wzroku od wylotu Przełęczy. – Dumny jestem, że mogłem oddać ci twoje hadori.

Podjechał do nich Kaisel, skinął głową Lanowi.

– Jesteśmy gotowi, Dai Shan.

– Dobrze się stało – wykrztusił Andere, wykrzywiony, kurczowo ściskający bok i ledwie trzymający się w siodle.

– Inaczej być nie mogło – stwierdził Lan. Nie kłócił się z tamtym.

– Nie – sprzeciwił się Andere. – Tu chodzi o coś więcej, Lan. Malkier jest jak drzewo, którego korzenie pożarły białe robaki, a gałęzie umierają powoli. Ja wolę raczej zginąć w rozbłysku płomienia.