Pamięć Światłości

– No dobrze – powiedziała do zgromadzonych. – Musimy walczyć. Tylko jak? Gdzie?

– Zmasowane siły Pomiotu Cienia dokonały inwazji w trzech miejscach – powiedział Bryne. – Caemlyn, Kandor i Przełęcz Tarwina. Nie należy pozostawiać Przełęczy bez pomocy, pod takim wszakże warunkiem, że wystarczy nam wojsk, by ustabilizować pozycje lorda Mandragorana. Prawdopodobny skutek naszego natarcia w tym miejscu dzisiaj byłby taki, że wróg wycofałby się w głąb Przełęczy, z kolei powstrzymanie go jest zadaniem, do którego sama ciężka kawaleria Malkierczyków nie wystarczy. Może powinniśmy posłać tam oddziały pikinierów? Jeżeli lord Mandragoran da radę utrzymać kontrolę nad ujściem z Przełęczy, to wówczas my będziemy mogli rzucić większą część naszych wojsk do walk o Andor i Kandor.

Agelmar skinął głową.

– Tak. To powinno być wykonalne, jeśli udzielimy Dai Shanowi wystarczającego wsparcia. Ale nie możemy ryzykować, że Shienar padnie jak Kandor. Jeśli Trollokom uda się wyrwać z Przełęczy…

– Jesteśmy przygotowani na dłuższą bitwę – oznajmił lord Easar. – Dzięki temu, że Kandor stawił opór, a Lan stanął do walki o Przełęcz, zyskaliśmy czas, którego nam trzeba. Nasi ludzie ściągają do fortec. Utrzymamy się, nawet jeśli stracimy Przełęcz.

– Odważne słowa, Wasza Wysokość – rzekł Gareth Bryne – ale byłoby najlepiej, gdybyśmy nie musieli sprawdzać w taki akurat sposób, ile warci są Shienaranie. Sporządźmy plan utrzymania Przełęczy z udziałem tylu wojsk, ile konieczne.

– A co z Caemlyn? – spytała Elayne.

– Siły wroga ukrywają się przed nami za murami miasta i dysponują Portalem, dzięki któremu mogą uzupełniać straty – rzekł Ituralde. – W tym właśnie cały kłopot.

– Wczesne raporty z dzisiejszego ranka – powiedziała Elayne – wskazują, że na razie się zawarowali. Spalili sporą część miasta, ale niektóre dzielnice zostawili w spokoju, w końcu nawet Trolloki zabrały się za gaszenie pożarów.

– Kiedyś będą musiały stamtąd odejść – stwierdził Bryne. – Jednak byłoby lepiej, gdyby udało się nam przegnać je stamtąd i to raczej prędzej niż później.

– A czemu nie rozważamy oblężenia? – zapytał Agelmar. – Ja uważam, że większa część naszych wojsk powinna ruszyć do Kandoru. Nie możemy dopuścić, by Tron Chmur i Trzy Komnaty Handlu padły tak samo jak Siedem Wież.

– Kandor już padł – zauważył cicho książę Antol.

Wielcy komendanci spojrzeli na najstarszego syna królowej Kandoru – wysokiego, z natury milczącego mężczyznę, który teraz wypowiadał się tak śmiało.

– Moja matka walczy o nasz kraj – powiedział – ale to walka motywowana chęcią zemsty i odkupienia. Kandor płonie i serce mi się kraje w obliczu tej sytuacji, ale nie jesteśmy w stanie nic tu zrobić. Skupcie największą uwagę na Andorze, taktycznie jest zbyt ważny, zresztą lepiej nie przyglądać się bezczynnie kolejnej katastrofie z rodzaju tych, które dotknęły mój kraj.

Pozostali przytaknęli mu.

– Roztropna rada, Wasza Wysokość – rzekł Bashere. – Należą ci się podziękowania.

– A poza tym nie zapominajcie o Shayol Ghul – odezwał się Rhuarc stojący całkiem na uboczu obok Perrina, grupki Aes Sedai i kilku innych wodzów Aielów.

Wielcy komendanci obejrzeli się ze zdziwieniem na Rhuarca, jakby zapomnieli, że tu jest.

– Car’a’carn niebawem zaatakuje Shayol Ghul – dodał Rhuarc. – Wtedy włócznie będą musiały bronić jego pleców.

– Będzie je miał – zapewniła Elayne – ale to oznacza bitwę na czterech frontach. Shayol Ghul, Przełęcz Tarwina, Kandor i Caemlyn.

– Skupmy się najpierw na Caemlyn – zaproponował Ituralde. – Nie podoba mi się pomysł z oblężeniem. Trolloki trzeba przepędzić. Jeśli będziemy je zwyczajnie oblegać, to damy im więcej czasu na wzmocnienie szeregów przez Portal. Musimy wyprzeć je z miasta już teraz, na naszych warunkach.

Agelmar chrząknął głucho i zgodził się z nim, przyglądając równocześnie planowi Caemlyn, który jeden z adiutantów rozłożył na stole.

– Czy jesteśmy w stanie zatrzymać ich odwody? Na przykład odbić Portal?

– Już próbowałam – odparła Elayne. – Dziś rano utworzyłam bramę i posłałam przez nią trzy niezależne oddziały do lochu, w którym znajduje się Portal, ale Cień jest dobrze przygotowany, obwarował się tam. Żaden z oddziałów nie wrócił. Nie wiem więc, czy jesteśmy w stanie odzyskać Portal, czy choćby bodaj go zniszczyć.

– A gdyby tak spróbować od drugiej strony? – spytał Agelmar.

– Od drugiej strony? – powtórzyła Elayne. – To znaczy od strony Dróg?

– Tak.

– Nikt nie podróżuje Drogami – zauważył wyraźnie wstrząśnięty Ituralde.

– Oprócz Trolloków – wskazał Agelmar.

– Ja podróżowałem Drogami – odezwał się Perrin, podchodząc do stołu. – I przykro mi, moi lordowie, ale nie sądzę, by próba odbicia Portalu z drugiej strony mogła przynieść spodziewany skutek. Jak rozumiem, nie dalibyśmy rady go zniszczyć nawet z użyciem Jedynej Mocy. I nie bylibyśmy też w stanie jej utrzymać z powodu Czarnego Wiatru. Postąpimy najlepiej, jeśli w jakiś sposób wygnamy Trolloki z Caemlyn i potem zablokujemy Portal od strony miasta. Cień nie użyje go przeciwko nam, jeśli będzie należycie strzeżony.