Pamięć Światłości

– Wiem, że to dla ciebie trudne – zgodził się Rand. – Może mógłbym ci coś zaoferować w zamian…

– Co?

– Wojnę – rzekł krótko. Zwrócił się do pozostałych władców: – Chcieliście, aby jedno z was poprowadziło armie do Ostatniej Bitwy. Zaakceptujecie Andor i jego królową w tej roli?

– Zbyt młoda – szybko powiedział Darlin. – Zbyt niedoświadczona. Bez urazy, Wasza Wysokość.

Alsalam prychnął cicho:

– I kto to mówi, Darlin? Połowa zgromadzonych tu monarchów sprawuje władzę od roku lub krócej!

– A co z Pogranicznikami? – zapytała Alliandre. – Doświadczenia walki z Cieniem zbierali przez całe życie.

– Jesteśmy tu w mniejszości – odpowiedział jej Paitar. – Żadne z nas nie dałoby rady dowodzić całą operacją. Andor to równie dobry wybór jak każdy inny.

– Andor w tej chwili zmaga się z inwazją – zauważył Darlin.

– Wszyscy zmagamy się z inwazją albo wkrótce będziemy – odparował Rand. – Elayne Trakand jest urodzoną władczynią. Wszystkiego, co wiem na ten temat, dowiedziałem się od niej. Taktyki uczyła się od wielkiego dowódcy, pewien jestem też, że chętnie będzie korzystać z rad pozostałych doświadczonych komendantów. A ktoś musi być naczelnym wodzem. Zgodzicie się, aby to była ona?

Wszyscy po kolei, aczkolwiek niechętnie, pokiwali głowami. Rand spojrzał na Elayne.

– Dobrze, Rand – odparła. – Zgadzam się, zgadzam się też podpisać traktat, wolałabym jednak, żebyś wymyślił jakiś sposób załatwienia kwestii Seanchan. Chcę widzieć imię ich władczyni na tym dokumencie. Żadne z nas nie będzie bezpieczne, póki ono się tu nie znajdzie.

– A co z kobietami, które niewolą Seanchanie? – zapytał Rhuarc. – Musisz wiedzieć, Randzie al’Thor, że naszym zamiarem jest ogłoszenie waśni krwi z tymi najeźdźcami w tym samym momencie, gdy pomyślnie zakończymy bardziej niecierpiące zwłoki wojskowe operacje.

– Jeżeli ich władczyni podpisze traktat – wyjaśnił Rand – zapytam ją o możliwość uwolnienia tych zdolnych do przenoszenia kobiet, które znalazły się w jej mocy. I spróbuję ich przekonać do wycofania się z okupowanych ziem i powrotu za morze.

– A jeśli się nie zgodzą? – zapytała Egwene, kręcąc głową. – Pozwolisz im podpisać, nie obstając przy tych warunkach? Tysiące kobiet znajdują się w niewoli, Rand.

– Nie pokonamy ich – przemówiła cichym głosem milcząca od dłuższej chwili Aviendha. Perrin przyjrzał się jej. Pachniała rozgoryczeniem, ale poza tym była w niej determinacja. – Jeżeli wypowiemy im wojnę, przegramy.

– Aviendha ma rację – dodała Amys. – Aielowie nie będą walczyć z Seanchanami.

Rhuarc, najwyraźniej zaskoczony, popatrywał to na jedną, to na drugą.

– Dopuszczali się okropnych czynów – rzekł Rand – ale póki co, ziemie, które sobie podporządkowali, skorzystały na silnej władzy. Jeżeli nie będę miał innego wyjścia, zgodzę się, aby zatrzymali podbite terytoria, póki na nich poprzestaną. Jeżeli zaś chodzi o te kobiety… co się stało, to się nie odstanie. Najpierw zatroszczmy się o los świata, a później zobaczymy, co da się zrobić dla tych niewolnic.

Elayne na chwilę uniosła dokument do góry – być może po to, żeby uczynić całą sytuację bardziej dramatyczną – a potem zamaszyście złożyła swój podpis na samym dole.

– Dokonało się – rzekła Moiraine, gdy Rand wziął zwój ze stołu. – Tym razem będziesz miał swój pokój, Lordzie Smoku.

– Najpierw musimy zwyciężyć – oświadczył, pieczołowicie zwijając dokument. – Odejdę teraz, żebyście mogli się zająć przygotowaniami do bitwy. Zanim udam się do Shayol Ghul, muszę jeszcze zadbać o parę spraw, w tym o Seanchan. Tymczasem chciałbym do was zaapelować. Znajduje się tam bowiem drogi przyjaciel, który nas potrzebuje…