De Grote Jacht

‘Trolloks hebben ze te pakken genomen. Net als de mensen bij de veerboot. Dat is er gebeurd. De Schim...’ Ingtar schokschouderde en staarde naar een platte, in zeildoek gewikkelde bundel, groot en vierkant, in zijn armen. Hij staarde ernaar alsof hij verborgen geheimen zag die hij liever niet wilde kennen. ‘De Trolloks hebben de mensen voor voedsel meegenomen. Ze doen het soms ook in dorpen en boerderijen dicht bij de Verwording, als ze ’s nachts voor een overval langs de grenstorens kunnen komen. Soms krijgen we de mensen terug. Vaak willen we dat liever niet. Trolloks doden nier altijd voordat ze beginnen te slachten. En halfmensen willen hun... pretjes. Dat is erger dan wat Trolloks doen.’ Zijn stem klonk even rustig alsof hij het over alledaagse dingen had, en misschien was dat ook zo, voor een Shienaraanse krijgsman.

Rhand haalde diep adem om zijn maag tot rust te laten komen. ‘Die Schim daar, Ingtar, had helemaal geen pret. Wat kan een Myrddraal levend tegen een deur spijkeren?’

Ingtar aarzelde en schudde het hoofd. Toen gaf hij Rhand de omvangrijke bundel. ‘Hier. Moiraine Sedai zei dat ik je dit in ons eerste kamp ten zuiden van de Erinin moest geven. Ik weet niet wat het is, maar ze zei dat je het nodig zou hebben. Ze droeg me op jou te zeggen er goed op te passen; je leven kan ervan afhangen.’ Rhand nam het pak met tegenzin aan; zijn huid prikkelde bij de aanraking van het zeildoek. Er zat iets zachts in. Kleding misschien. Hij hield het pak voorzichtig vast. Hij wil ook niet aan die Myrddraal denken. Wat was er in die kamer gebeurd – Hij besefte opeens dat hij liever dacht aan die Schim of zelfs aan die kamer dan aan wat Moiraine hem kon hebben gestuurd.

‘Er werd me ook opgedragen jou te vertellen dat de lansiers jou zullen volgen als mij iets mocht overkomen.’

‘Mij?’ hijgde Rhand. Hij vergat de bundel en de rest. Ingtar beantwoordde zijn ongelovige blik met een kalm knikje. ‘Dat is waanzin! Ik heb nooit iets anders geleid dan een kudde schapen, Ingtar. Ze zouden me trouwens toch niet volgen. Bovendien kan Moiraine je niet opdragen wie jou opvolgt. Dat is Uno.’

‘Op de ochtend dat we vertrokken, werden Uno en ik bij heer Agelmar geroepen. Moiraine was erbij, maar het was heer Agelmar die het me opdroeg. Jij bent de tweede, Rhand.’

‘Maar waarom, Ingtar? Waarom?’ Hij zag er Moiraines hand in, scherp en duidelijk. De hare en die van de Amyrlin. Ze drongen hem een pad op dat zij hadden gekozen, maar hij moest het vragen. De Shienaraan keek alsof hij het ook niet begreep, maar hij was een krijgsman, gewend aan vreemde bevelen in de eindeloze oorlog langs de Verwording. ‘Ik hoorde geruchten uit de vrouwenverblijven dat je in werkelijkheid een...’ Hij stak zijn gepantserde handen op. ‘Het maakt niet uit. Ik weet dat je het zult ontkennen. Net zoals je de kenmerken van je eigen gezicht ontkent. Moiraine Sedai zegt dat je een schaapherder bent, maar ik heb nog nooit een herder met een reigerzwaard gezien. Het maakt niet uit. Ik beweer niet dat ik jou zelf zou hebben gekozen, maar ik geloof dat je het in je hebt om te doen wat nodig is. Je zult je plicht doen, als het erop aankomt.’ Rhand wilde zeggen dat het zijn plicht niet was, maar in plaats daarvan zei hij: ‘Uno weet hiervan. Wie nog meer, Ingtar?’

‘Alle lansiers. Als wij Shienaranen uitrijden, weet iedere man wie na de dood van de bevelhebber de volgende is. Een ongebroken keten die loopt tot en met de laatst overgebleven man, zelfs al is hij niet meer dan een paardenknecht. Zie je, op die manier is die man, zelfs al is hij de laatste, niet slechts een eenzame vluchteling die in leven probeert te blijven. Hij heeft het bevel en de plicht zegt hem te doen wat gedaan moet worden. Als ik naar de laatste omarming van de moeder ga, is die plicht de jouwe. Je zult de Hoorn vinden en hem brengen waar hij hoort. Dat zul je.’ Ingtar sprak die laatste woorden merkwaardig nadrukkelijk uit.

De bundel in Rhands armen leek wel tien steen te wegen. Licht, ze is misschien wel honderd roeden ver weg en ze kan me nog steeds aan een touw leiden. Deze kant op, Rhand. Die kant op. Jij bent de Herrezen Draak, Rhand. ‘Ik wil die verplichting niet, Ingtar. Licht, ik ben een simpele schaapherder. Waarom gelooft niemand dat?’

‘Je zult je plicht doen, Rhand. Als de eerste man faalt, valt alles daaronder uit elkaar. Er valt al te veel uit elkaar. Veel te veel. Vrede begunstige je zwaard, Rhand Altor.’

‘Ingtar, ik...’ Maar Ingtar liep al weg, roepend naar Uno of de verkenners al waren uitgezonden.

Rhand staarde naar de bundel in zijn armen en bevochtigde zijn lippen. Hij was bang dat hij al wist wat erin zat. Hij wilde kijken en het tegelijk ongeopend in een vuur gooien. Hij dacht dat hij het nog zou doen ook, als hij er zeker van kon zijn dat de inhoud ongezien zou verbranden. Maar hier kon hij niet kijken; andere ogen zouden het kunnen zien.