Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Dobry Boże, wcale nie — rzekł Laurence i wstał.

Był zbulwersowany i przerażony, tak tą uwagą, jak własną ślepotą. Nic dziwnego, że Temeraire wzdragał się przed przypięciem go do pokładu łańcuchami, jeśli już wcześniej dręczyły go podobne myśli, a Laurence nie chciał uwierzyć, że są one rezultatem ostatniego starcia.

— Nie, wcale nie, to niedorzeczne — powiedział Laurence.

Wiedział, że nie jest dość dobrym partnerem dla Temeraire’a do dyskusji filozoficznych, lecz ta myśl była wyjątkowo absurdalna i musiał wyjaśnić to Temeraire’owi, jeśli tylko zdoła znaleźć właściwe słowa.

— Równie dobrze mógłbyś powiedzieć, że ja jestem niewolnikiem, ponieważ oczekuje się ode mnie wykonywania rozkazów Admiralicji. Gdybym odmówił, zostałbym wydalony ze służby i prawdopodobnie powieszony. A to wcale nie znaczy, że jestem niewolnikiem.

— Tylko że ty dobrowolnie zaciągnąłeś się do Królewskiej Marynarki i Korpusu — zauważył Temeraire. — Możesz zrezygnować ze służby, jeśli zechcesz, i odejść.

— Owszem, lecz wtedy musiałbym znaleźć sobie jakiś inny zawód, żeby mieć z czego żyć, gdybym nie miał dość kapitału aby utrzymać się z odsetek. I rzeczywiście, gdybyś nie chciał służyć w Korpusie, to mam dość pieniędzy, żeby kupić posiadłość, gdzieś na północy, może nawet w Irlandii, i zaopatrzyć ją w trzodę. Mógłbyś tam żyć dokładnie tak, jak chciałeś, i nikt by się nie sprzeciwiał.

Laurence wziął głęboki oddech, a Temeraire zastanawiał się nad jego słowami; wojowniczy błysk w jego spojrzeniu przygasł nieco, jego ogon przestał się kołysać nerwowo w powietrzu i leżał teraz zwinięty na pokładzie, a zakręcone rogi krezy opadły na jego kark.

Wybiła ósma szklanka i marynarze zostawili kości, na pokład przybyła nowa wachta, by zgasić ostatnie światła. Ferris wszedł na smoczy pokład, ziewając, w towarzystwie kilku zmienników z ich załogi, którzy przecierali jeszcze zaspane oczy. Chwilę później Baylesworth wyprowadził poprzednią wachtę.

— Dobranoc, sir. Dobranoc, Temeraire — mówili awiatorzy, mijając ich, niektórzy klepali Temeraire’a po boku.

— Dobranoc, panowie — odpowiedział Laurence, Temeraire zaś przyjaźnie zamruczał.

— Ludzie mogą spać na pokładzie, jeśli zechcą, panie Tripp — powiedział Purbeck, jego głos niósł się wyraźnie z rufy.

Na okręcie zapanowała noc: ludzie rozciągali się chętnie pod gołym niebem, składając głowy na zwojach lin albo zrolowanych koszulach. Z drugiego końca okrętu migała latarnia, jedyne światło oprócz blasku gwiazd. Nie świecił księżyc, za to Obłoki Magellana były wyjątkowo jasne, podobnie jak długi pas Drogi Mlecznej. Zaległa cisza; awiatorzy ułożyli się przy relingu lewej burty, tak odosobnieni, jak się dało na pokładzie okrętu. Laurence znowu usiadł i oparł się o Temeraire’a, który milczał, intensywnie o czymś myśląc. W końcu się odezwał:

— Ale jeśli to zrobisz — powiedział, tak jakby w ogóle nie przerwali rozmowy, choć już nie był rozgniewany. — Jeśli kupisz dla mnie posiadłość, to i tak będzie to twoje dzieło, nie moje. Kochasz mnie i zrobiłbyś wszystko, żeby mi zapewnić szczęście, ale co mógłby zrobić taki smok jak Levitas, który za kapitana miał człowieka pokroju Rankina, zupełnie się o niego nie troszczącego? Nie rozumiem, co to jest ten kapitał, ale jestem pewny, że niczego takiego nie mam ani nie mogę tego zdobyć.

Teraz przynajmniej nie był tak strasznie zrozpaczony, raczej znużony i trochę smutny.

— Masz klejnoty — powiedział Laurence. — Sam wisior jest wart jakieś dziesięć tysięcy funtów. Dostałeś go ode mnie i nikt nie może zaprzeczyć, że według prawa należy teraz do ciebie.

Temeraire spojrzał na napierśnik, który Laurence kupił mu za znaczną część pryzowego otrzymanego za Amitié, fregatę przewożącą jajo. Na platynowej powierzchni widniały drobne zadrapania i wgniecenia, które pozostały tam głównie dlatego, że Temeraire nie chciał rozstać się ze swoim skarbem na tyle długo, by oddać go do przeszlifowania, za to perła i szafiry lśniły jak zawsze.

— Tak więc to jest kapitał? Klejnoty? Nic dziwnego, że tak mi się podobają. Ale to nic nie zmienia, Laurence. To jest prezent od ciebie, a nie coś, co sam zdobyłem.

— Nikomu nigdy nie przyszło do głowy, żeby oferować smokom wynagrodzenie albo pryzowe. I zapewniam cię, że wcale nie z braku szacunku. Po prostu wydaje się, że pieniądze są nieprzydatne dla smoków.

— Rzeczywiście są nieprzydatne, ponieważ nie wolno nam nigdzie latać ani robić tego, co chcemy, więc nie mamy na co ich wydawać — stwierdził Temeraire. — Nawet gdybym miał pieniądze, i tak bym nie mógł pójść do sklepu i kupić więcej klejnotów albo książek. Strofujecie nas nawet za to, że sami częstujemy się zwierzętami z wybiegu, kiedy mamy na to ochotę.

— Nie możecie latać tam, gdzie chcecie, nie dlatego, że jesteście niewolnikami, lecz dlatego, że wzbudzilibyście panikę wśród ludzi, a należy uwzględniać dobro ogółu — rzekł Laurence. — Co by ci przyszło z tego, że mógłbyś polecieć do miasteczka i sklepu gdyby jego właściciel uciekł na twój widok.