Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Mgła utrzymała się przez całą noc i wciąż wisiała nisko, gdy Allegiance zbliżył się do portu Makau. Szeroki półksiężyc plaży, otoczony schludnymi, przysadzistymi budynkami w stylu portugalskim i rzędem równo posadzonych młodych drzew, wydawał się całkiem swojski, a dżonki ze zwiniętymi jeszcze żaglami można było wziąć za bączki przycumowane na redzie w Funchalu czy Portsmouth. Nawet nieco zerodowane, obleczone zielenią góry, które wyłoniły się z mgły, dobrze pasowałyby do któregoś ze śródziemnomorskich portów.

Temeraire dotąd siedział na tylnych łapach, bardzo się niecierpliwiąc. Teraz opadł na pokład, wyraźnie rozczarowany.

— Och, to wygląda tak samo — orzekł ponuro. — I nie widzę innych smoków.

Allegiance podchodził od morza pod osłoną białego obłoku, więc ludzie z brzegu ujrzeli go w całej okazałości dopiero wtedy, gdy leniwie wschodzące słońce rozpędziło mgłę, a powiew wiatru zdmuchnął z dziobu jej ostatni łach. Nastąpiło gwałtowne poruszenie: Laurence odwiedzał już wcześniej tę kolonię i spodziewał się niejakiego rozgardiaszu, może przesadnego ze względu na rozmiary okrętu, niespotykane na tych wodach, lecz zupełnie zaskoczyła go wrzawa, jaka się podniosła na brzegu.

— Tien-lung, tien-lung!

Okrzyk popłynął nad wodą, a zaraz potem co mniejsze i bardziej zwrotne dżonki ruszyły w ich stronę, a było ich tyle, że obijały się o siebie, a potem także o burty Allegiance, choć marynarze, wrzeszczeli, próbując je odpędzić.

Kolejne łodzie odbiły od brzegu, nawet kiedy rzucali kotwicę, ze szczególną ostrożnością wymuszoną przez niepożądane towarzystwo. Laurence ze zdziwieniem zobaczył, że na brzeg schodzą się Chinki, poruszające się w charakterystyczny sposób, niektóre w bardzo eleganckich strojach, z małymi dziećmi, nawet niemowlętami na rękach. Kobiety, nie zważając na odzienie, wsiadały do dżonek, w których były jeszcze wolne miejsca. Na szczęście wiał słaby wiatr, a prąd był łagodny, bo inaczej niejedna z przeładowanych łodzi z pewnością by się wywróciła i wielu ludzi poniosłoby śmierć. Teraz jednak zbliżały się do okrętu, a kiedy podpłynęły już całkiem blisko, kobiety zaczęły podnosić dzieci nad głowy, niemal machając nimi w ich stronę.

— Co to, u licha, ma znaczyć? — zapytał Laurence.

Nigdy wcześniej nie spotkał się z takim zachowaniem: z doświadczenia wiedział, że Chinki starannie unikają kontaktów z przybyszami z Zachodu, nie miał nawet pojęcia, że jest ich tyle w Makau. Ich błazeństwa przyciągnęły również uwagę ludzi Zachodu przebywających w porcie, tak na brzegu, jak na pokładach innych statków. Laurence zesztywniał, kiedy okazało się, że poprzedniego wieczoru błędnie ocenił sytuację, zbyt optymistycznie, bo w porcie były dwa francuskie okręty, smukłe i zgrabne, dwupokładowiec wyposażony w jakieś sześćdziesiąt cztery działa i mniejsza, czterdziestoośmiodziałowa fregata.