Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

— Możesz iść po akuszerkę. Powiedz jej, że skurcze następują co cztery, pięć minut, lecz nie są zbyt gwałtowne, nie musisz się więc spieszyć.

Popędził; kiedy się okazało, że akuszerki nie ma, wpadł w popłoch. I ona, i lekarz blokowy dokądś wyszli, nie zostawiwszy na drzwiach — jak to zwykli czynić — wiadomości, gdzie ich można znaleźć. Szevekowi zaczęło walić serce, ujrzał nagle rzeczy z przerażającą jasnością. Przyszło mu do głowy, że ten brak wspomógł wróżbę. Od zimy, od momentu podjęcia decyzji w sprawie książki, odsunął się od Takver. A ona stawała się coraz cichsza, coraz bierniejsza, pogodzona z losem. Teraz zrozumiał tę jej bierność, była przygotowywaniem się do śmierci. Takver oddalała się od niego, a on nie próbował się do niej zbliżyć. Zajmowała go tylko jego własna gorycz, nie dostrzegał lęku i odwagi swej partnerki. Zostawił ją w spokoju, bo chciał, żeby i jego zostawiono w spokoju, więc usunęła się, zostawiła go, odsunęła się daleko, zbyt daleko, a teraz odejdzie na zawsze.

Pognał do blokowej kliniki i przybiegł tam bez tchu, chwiejąc się na nogach, aż myślano, że ma atak serca. Wyjaśnił, o co chodzi.

Zawiadomiono inną akuszerkę, jemu zaś poradzono, by wracał do domu, partnerka nie powinna zostawać sama. Pospieszył do domu, z każdym krokiem wzbierała w nim trwoga, panika, pewność straty. Kiedy tam jednak dotarł, nie ukląkł przy Takver i nie błagał jej o przebaczenie, jak tego z całej duszy pragnął. Takver nie miała czasu na czułe sceny; była zajęta. Uprzątnęła łóżko — pozostawiając na nim jedynie czyste prześcieradło — i próbowała rodzić. Nie krzyczała i nie jęczała, bo nie doznawała bólu, gdy zaś chwytały ją skurcze, radziła sobie z nimi dzięki kontroli mięśni i oddechu, wydychając następnie powietrze, jak człowiek, który z najwyższym wysiłkiem dźwiga jakiś straszny ciężar. Szevek nie widział dotąd, by jakaś praca angażowała w takim stopniu wszystkie moce ciała.

Nie mógł patrzeć na taki znój i nie pospieszyć z pomocą. Mógł służyć Takver za podporę i oparcie, gdy chciała się podnieść. Metodą prób i błędów prędko odkryli najlepszą pozycję i utrzymywali ją aż do przybycia położnej. Takver rodziła w kucki, przyciskając twarz do uda Szeveka, a dłonie wczepiając w jego splecione ramiona.

— Oto i jest — powiedziała cicho akuszerka, zagłuszana ciężkim jak dudnienie silnika dyszeniem Takver, odbierając wysuwającą się oślizgłą, wyraźnie jednak ludzką istotę. Chlusnęła krew, a potem wypadła jakaś bezkształtna, nieludzka już forma. Szeveka ze zdwojoną mocą chwycił za gardło strach, o którym już zapomniał.

To co zobaczył, było śmiercią. Takver puściła jego ręce i bezwładna jak worek osunęła się do jego stóp. Pochylił się nad nią, zdrętwiały z przerażenia i żalu.

— Dobrze — powiedziała akuszerka — pomóż się jej odsunąć, żebym to mogła sprzątnąć.

— Chciałabym się umyć — wyszeptała słabo Takver.

— Pomóż jej się umyć. Weź tę jałową odzież — tam leży.

— Aaaaa! — odezwał się jakiś nowy głos.

Wydawało się, że pokój jest pełen ludzi.

— A teraz — zadysponowała akuszerka — daj jej dziecko do piersi, to pomoże zahamować krwotok. Ja muszę odnieść to łożysko do zamrażarki w klinice, wracam za dziesięć minut.

— A gdzie… gdzie jest…

— W łóżeczku! — rzuciła akuszerka wychodząc.

Szevek zlokalizował małe łóżeczko, które od czterech dekad czekało w pogotowiu w kącie pokoju, i leżące w nim niemowlę.

Położna — mimo tego szalonego galopu wydarzeń — zdążyła je już obmyć, a nawet odziać w koszulkę, toteż nie wyglądało już tak rybio i oślizgłe jak w pierwszej chwili. Na dworze nie wiedzieć kiedy zrobiło się ciemno, a popołudnie z równie osobliwą chyżością przeszło niepostrzeżenie w wieczór. Paliła się lampa. Szevek podniósł dziecko, żeby je podać Takver. Miało niewiarygodnie małą twarzyczkę i duże, delikatne, zamknięte powieki.

— Daj mi je — powiedziała Takver. — Och, pospiesz się, proszę, i podaj mi je.

Podszedł do niej i bardzo ostrożnie położył niemowlę na jej brzuchu.

— Ach! — wydała cichy okrzyk najczystszego triumfu. — Chłopiec czy dziewczynka? — spytała po chwili sennie.

Szevek siedział obok na łóżku. Zajrzał pod koszulkę, nieco zmieszany jej długością w stosunku do niezwykle krótkich nóżek.

— Dziewczynka.

Wróciła położna i uporządkowała wszystko.

— Doskonale się sprawiliście — powiedziała, do obojga kierując swą pochwałę. Zgodzili się z nią. — Zajrzę tu jeszcze z rana — zapowiedziała wychodząc.

Mała i Takver już spały. Szevek położył głowę obok głowy swojej partnerki. Przywykł do przyjemnego, piżmowego zapachu jej ciała. Teraz ten zapach się zmienił; stał się duszny, nieuchwytny, przepojony wonią snu. Delikatnie objął Takver ramieniem i w pokoju przesyconym ciepłem życia zapadł w sen u boku śpiącej z dzieckiem przy piersi kobiety.