Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

Wszystkie spojrzenia były zwrócone na niego.

Wciąż słyszał brzmiący w ciszy swój podniesiony głos, piekły go uszy. Jego myśli znowu ogarnęła ciemność i pustka.

— Kręci mi się w głowie — powiedział i wstał.

Vea ujęła go pod ramię.

— Proszę tędy — powiedziała, śmiejąc się cichym, tłumionym śmiechem.

Poszedł za nią, lawirującą wśród gości. Czuł, że twarz mu zbladła, zawroty nie ustępowały; miał nadzieję, że gospodyni prowadzi go do łazienki albo do okna, by mógł zaczerpnąć świeżego powietrza. Pokój, do którego weszli, był przestronny, oświetlony wpadającym z zewnątrz przyćmionym światłem. Pod jedną ścianą stało wysokie białe łoże; połowę innej zajmowało lustro. W powietrzu unosił się duszny, słodki zapach kotar, pościeli i perfum, jakich używała Vea.

— Masz już dosyć — oświadczyła, z tym samym tłumionym śmieszkiem, stając przed nim i w półmroku zaglądając mu w twarz. — Naprawdę dosyć, jesteś niemożliwy, cudowny! — Położyła mu ręce na ramionach. — Ależ mieli baranie miny! Muszę cię za to pocałować! — To powiedziawszy, uniosła się na palcach, ofiarowując mu usta, białą szyję i obnażone piersi.

Objął ją i — odchylając do tyłu jej głowę — całował wargi, a potem szyję i piersi. Zrazu poddawała mu się, jakby była pozbawiona kości, potem zaczęła się delikatnie wyrywać, śmiejąc się, napierając nań lekko i szepcząc:

— Och, nie, nie, zachowuj się przyzwoicie. Daj spokój, musimy już wracać do gości. Nie, Szevek, opanuj się, nic z tego nie będzie!

Nie zwracał na jej słowa uwagi. Pociągnął ją w stronę łóżka; nie opierała się, nie przestawała jednak protestować. Jedną ręką zaczął manipulować przy skomplikowanym stroju, który nosił, aż zdołał rozpiąć spodnie; potem przyszła kolej na ubranie Vei, nie mógł rozluźnić nisko opasującego jej talię obcisłego paska spódnicy.

— Przestań — wyszeptała. — No już, Szevek, posłuchaj, teraz nic z tego nie będzie. Nie zabezpieczyłam się, gdybym zaszła, dopiero bym miała, mąż wraca za dwa tygodnie! No, puśćże mnie już.

Nie był jednak w stanie spełnić jej prośby; przyciskał twarz do jej miękkiego, spoconego, pachnącego ciała.

— Nie pognieć mi sukni, na miłość boską, spostrzegą się. Miejże cierpliwość, miejże cierpliwość, jakoś to urządzimy, umówimy się gdzieś na spotkanie, widzisz, ja muszę dbać o reputację, nie ufam pokojówce, poczekaj trochę, nie teraz. Nie teraz! Nie teraz!

Na koniec, wystraszona jego ślepą natarczywością i siłą, pchnęła go oburącz w pierś. Cofnął się o krok, zmieszany jej podniesionym nagle tonem, przestrachem i sprzeciwem; nie mógł się już jednak powstrzymać, jej opór tym bardziej go podniecił. Przyciągnął ją do siebie, jego nasienie trysnęło na biały jedwab jej sukni.

— Puść mnie! Puść mnie! — powtarzała podniesionym szeptem.

Puścił ją. Stał oszołomiony. Manipulował przy spodniach, próbując je zapiąć.

— Przepraszam… myślałem, że… że ty chcesz…

— Na miłość boską! — wykrzyknęła, oddalając od ciała fałdy spódnicy i przyglądając się im w przyćmionym świetle. — No i proszę! Muszę się teraz przebierać.

Szevek stał z opuszczonymi ramionami i otwartymi ustami, dysząc z wysiłkiem; nagle odwrócił się i wypadł z mrocznego pokoju. Znalazłszy się w rzęsiście oświetlonym salonie, począł się przedzierać przez tłum gości, potknął się o czyjąś nogę, walczył z przeszkodami w postaci ciał, ubrań, klejnotów, piersi, oczu, płomieni świec i mebli. Wpadł na stół, na którym stała srebrna patera, na niej zaś — ułożone w koncentryczne kręgi na podobieństwo ogromnego bladego kwiatu — leżały nadziewane mięsem, kremem i ziołami ciastka. Chwyciwszy ustami powietrze, zgiął się w pół i zwymiotował na paterę.

— Odwiozę go do domu — zaproponował Pae.

— Niech pan to zrobi, na miłość boską! — zawołała Vea. — Pan go szukał, Saio?

— No cóż, trochę. Na szczęście Demaere zatelefonował do pani.

— Całe szczęście, żeście po niego przyjechali.

— Nie przysporzy już nam kłopotu. Zemdlał w holu. Czy mógłbym przed odjazdem skorzystać z pani telefonu?

— Proszę pozdrowić ode mnie Szefa — rzuciła z przekąsem.

Oiie, który przybył do mieszkania siostry razem z Pae, razem też z nim odjechał. Siedzieli na środkowej kanapie wielkiej rządowej limuzyny, którą Pae miał zawsze na wezwanie — tej samej, którą minionego lata przywieziono Szeveka z kosmodromu. Szevek leżał teraz na tylnym siedzeniu, tak jak go tam wrzucili, i spał jak zabity.

— Czy on przez cały dzień był z twoją siostrą, Demaere?

— Co najmniej od południa.

— Dzięki Bogu!

— Czemu tak dbacie o to, żeby nie zabłąkał się do slumsów?