Odwieczny Wróg

Ponieważ broń nie pomogła Markerowi, Copperfield i kilku innych zabrali się do produkcji koktajli Mołotowa. Wzięli kilkadziesiąt butelek wina od Brookharta, opróżnili je, wsypali na dno mydła w proszku, dopełnili benzyną i szczelnie zapchali szyjki pakułami.

Czy ogień pomoże tam, gdzie zawiodły pociski?

Co zdarzyło się Markerowi?

Co zdarzyło się Velazquezowi?

Co czeka mnie?

Pierwsze z ruchomych polowych laboratoriów kosztowało ponad trzy miliony dolarów i Departament Obrony nie wyrzucił pieniędzy na darmo.

Laboratorium stanowiło cud technologicznej mikrominiaturyzacji. Po pierwsze jego komputer – działający na bazie trzech mikroprocesorów Intel 432:690000 tranzystorów wciśniętych na dziewięć silikonowych płytek – zajmował przestrzeń nie większą niż dwie walizki, a równocześnie był zdolny do pełnej analizy medycznej. W istocie ten wyrafinowany system był bardziej dopracowany – miał większą zdolność operacyjną i pojemność pamięci niż większość laboratoriów patologii największych uniwersytetów.

W samochodzie mieszkalnym znajdował się bogaty ekwipunek diagnostyczny, w całości zaprojektowany i rozmieszczony z myślą o maksymalnym wykorzystaniu ograniczonej przestrzeni. Oprócz dwóch końcówek komputera przy ścianie znalazło się wiele urządzeń i maszyn; centryfuga do odzielania głównych komponentów krwi, moczu i innych płynów; spektrofotometr; spektrograf; mikroskop elektronowy z urządzeniem przekazującym odczyt na jeden z ekranów komputera; niewielkie urządzenie liofilizujące krew i próbki tkanek – do magazynowania i do wykorzystania w testach, w których łatwiej było dokonywać drobiazgowego podziału na zmrożonym materiale i wiele, wiele innych urządzeń.

Tuż za kabiną kierowcy znajdował się składany stół do sekcji. Obecnie stół był opuszczony i ciało Gary'ego Wechlasa – mężczyzna, lat trzydzieści siedem, rasa biała – leżało na powierzchni z nierdzewnej stali. Niebieskie spodnie od piżamy rozcięto nożyczkami, zdjęto i odłożono do dalszego badania.

Doktor Seth Goldstein, jeden z trzech najwybitniejszych specjalistów medycyny sądowej Zachodniego Wybrzeża, przygotowywał się do sekcji. Stał po jednej stronie stołu z doktorem Darylem Robertsem. Generał Copperfield stanął naprzeciwko, patrzył na nich przez martwe ciało.

Goldstein nacisnął guzik na tablicy kontrolnej, osadzonej w ścianie, na prawo. Każde wypowiedziane podczas sekcji słowo zostanie zarejestrowane. Była to zwykła procedura nawet przy rutynowej autopsji. Dokona się również zapisu wizulanego; dwie podwieszone u sufitu kamery nakierowano na trupa. Zaczęły pracować po naciśnięciu guzika.

Goldstein dokładnie obejrzał i opisał ciało; niezwykły wyraz twarzy, całościowe posiniaczenie, dziwny obrzęk. Poszukiwał zwłaszcza ukłuć, otarć, lokalnych kontuzji, ran ciętych, zmian patologicznych, oparzeń, złamań i innych śladów konkretnych okaleczeń. Nie zdołał nic znaleźć.

Goldstein wyciągnął rękę w rękawiczce nad tackę z narzędziami, zawahał się, nie do końca pewny, od czego zacząć. Zwykle już na początku autopsji miał bardzo jasny obraz przyczyny śmierci. Ale w tym wypadku wygląd ciała niczego nie wyjaśniał, nasuwał raczej pytania; dziwne pytania, niepodobne do tych, przed którymi doktor stawał do tej pory.

Jakby wyczuwając myśli Goldsteina, Copperfield powiedział:

– Musi pan znaleźć przyczynę, doktorze. Prawdopodobnie od tego zależy nasze życie.

Drugi samochód mieszkalny miał wiele tych samych urządzeń diagnostycznych i instrumentów co pierwszy – centryfugę, mikroskop elektronowy, i tak dalej – ale i kilka elementów ekwipunku nie występujących w pierwszym. Nie było tu stołu do sekcji, miał jedną kamerę wideo. Zamiast dwóch końcówek komputera miał trzy.

Doktor Enrico Valdez siedział przy klawiaturze w wielkim fotelu zaprojektowanym dla osób w strojach ochronnych z pojemnikami na sprężone powietrze. Razem z Houkiem i Nivenem pracowali nad analizą chemiczną próbek różnych substancji zebranych z siedzib kilku firm i z mieszkań przy Skyline Road i Vail Lane – takich jak mąka i ciasto ze stołu Cukierni Libermannów. Szukali osadu gazu psychotoksycznego lub innej chemicznej substancji. Jak dotąd, nie znaleźli nic wykraczającego poza normę.

Doktor Valdez nie wierzył, że winowajcą w tym wypadku jest gaz lub choroba.

Zaczął się zastanawiać, czy cała ta sprawa nie zahacza o terytorium Isleya i Arkhama. Ci dwaj mężczyźni bez nazwisk na strojach ochronnych nie byli nawet członkami Cywilnego Oddziału Obrony. Należeli do całkiem innego programu. Kiedy dzisiaj przed świtem przedstawiono mu ich w punkcie zbornym oddziału w Sacramento i powiedziano, jaki rodzaj badań prowadzą, o mało nie parsknął śmiechem. Pomyślał, że ich program to wyrzucanie w błoto pieniędzy podatników. Teraz nie był tego pewny. Teraz zastanawiał się…

Zastanawiał się… i martwił.

Doktor Sara Yamaguchi także pracowała w drugim samochodzie mieszkalnym.

Przygotowywała kultury bakteryjne. Korzystając z próbek krwi pobranych z ciała Gary'ego Wechlasa, metodycznie zakażała galaretowate mikstury, na których zwykle kwitły bakterie: agar krwi końskiej, owczej, simpleks, agar czekolady i wiele innych.