Odwieczny Wróg

Na górze Peake minął właz i znalazł się na ulicy.

Kiedy otwór się odsłonił, promienie jesiennego światła chlusnęły na Billy'ego Velazqueza i było w nich coś ze światła przebijającego kościelne okno. Nadzieja?

Minął połowę szczebli.

Uda się, uda się, na pewno się uda, powtarzał sobie w myślach.

Ale ono drze się i wyje! Jezu! Jakbym wpadł w cyklon.

Jeszcze jeden szczebel.

I jeszcze jeden.

Strój ochronny ciążył jak nigdy. Ważył tonę. Jak zbroja. Ściągał w dół.

Znalazł się prawie u wylotu tunelu. Spojrzał z tęsknotą na światło i twarze pochylone w dół, do niego. Nie przestawał się podciągać.

Uda się.

Głowa już ponad włazem.

Ktoś schylił się, podał mu rękę. Sam Copperfield.

Krzyki za Billym ustały.

Wszedł na kolejny szczebel, jedną rękę wyciągnął do generała…

…ale coś ujęło go za nogi, zanim złapał dłoń Copperfielda.

– Nie!

Coś złapało go, ściągnęło ze szczebli, oderwało w tył. Krzycząc (dziwne, słyszał, jak przyzywa matkę!) Billy spadał, rozbił hełm o ścianę tunelu, o szczebel; ogłuszyło go, rozbił sobie łokcie i kolana. Rozpaczliwie próbował chwycić się szczebla, ale nadaremnie. W końcu spadł w potężne objęcia tego niewysłowionego czegoś, co zaczęło go wlec w tył, do kanału pod Skyline Road.

Wykręcał się, kopał, tłukł pięściami – bez skutku. Znalazł się w żelaznym uścisku, wleczony coraz głębiej w kanały.

W odbiciu światła z włazu, a potem w szybko słabnącym promieniu latarki Peake'a, Billy zobaczył trochę stworzenia trzymającego go w uścisku. Nie za dużo. Zaledwie części wyłaniające się z ciemności, znikające w ciemności. Dość, żeby zwieracz i pęcherz żołnierza puściły. Było gadzie. Ale nie było gadem. Owadzie. Ale nie było owadem. Syczało, skomlało i warczało. Szarpało, rwało za strój ochronny, nie przestając ciągnąć Billy'ego. Przepastne szczęki. Zęby. Jezusmaria, Józefie święty – zęby! Podwójny szereg szpikulców ostrych jak brzytwa. Szpony, ogromne szpony. Oczy koloru przyćmionej czerwieni, podłużne źrenice, czarne jak dno grobu. Zamiast skóry, łuski, dwa rogi wyrastające z czoła nad złowrogimi oczami, zagięte do góry, ostre jak sztylety. Nie nos, lecz ryj, ryj kapiący śluzem. Rozdwojony język, biegający po śmiercionośnych kłach i coś, co wyglądało jak żądło osy – a może szczypce.

Wlokło Billy'ego Velazqueza w kanał Skyline. Billy wpijał paznokcie w beton, rozpaczliwie starając się czegoś złapać, ale udało mu się jedynie poranić palce i zerwać wewnętrzną stronę rękawic. Poczuł na dłoniach zimny, podziemny wiew. Pomyślał, że teraz może ulec skażeniu, ale to było najmniejsze zmartwienie.

Wlokło go w walące młotem serce ciemności. Zatrzymało się, nie rozluźniając uścisku. Rwało strój. Tłukło w hełm. Szperało przy osłonie twarzy. Dobrało się do żołnierza jak do smakowitego kawałka orzecha w twardej skorupie.

Billy z najwyższym trudem zachowywał resztki zdrowego rozsądku. Ale walczył o trzeźwość umysłu, chciał zrozumieć. Z początku ono wydało mu się czymś sprzed milionów lat, prehistoryczną kreaturą, która przez szczelinę w czasie wpadła do kanałów. Ale to szaleństwo! Czuł, jak rośnie w nim srebrzysty, piskliwy, obłąkańczy śmieszek, i wiedział, że zginie, jeśli pozwoli mu się wydobyć z gardła. Bestia rozerwała już prawie cały strój ochronny. Dotykała go teraz bezpośrednio, dociskała mocno zimnym i obrzydliwie śliskim językiem, który pulsował, jakoś zmieniał się, dotykając Billy'ego. Billy, łapiąc powietrze, łkając, przypomniał sobie nagle ilustrację ze starego katechizmu. Tak, dokładnie to samo na niej było. Rogi. Czarny, rozdwojony język. Czerwone ślepia. Demon rodem z piekła. A potem pomyślał: nie, nie, to też szaleństwo! A kiedy te myśli przelatywały mu przez głowę, drapieżny stwór rozebrał go i kompletnie rozdarł hełm. W nieprzeniknionej ciemności Billy poczuł ryj przeciskający się do twarzy między połówkami zniszczonego hełmu. Węszyło. Billy poczuł, jak język trzepocze o jego usta i nos. Poczuł niewyraźny, choć obrzydliwy smród, nie przypominający żadnej znanej woni. Bestia dłubała ryjem przy jego brzuchu i udach. Poczuł dziwny, brutalny, przeszywający płomień: płomień płynnego kwasu. Billy wił się, wykręcał, kopał, szarpał wszystko na próżno. Usłyszał swój własny krzyk. Krzyk grozy, bólu, kompletnego zamętu: To diabeł! To diabeł! Zrozumiał, że wydzierał się tak i krzyczał rozmaite rzeczy prawie nieprzerwanie, od momentu kiedy został ściągnięty ze szczebli. A teraz, niezdolny już do krzyku, bo płomień bez ognia spopielał mu płuca i kłębił się w gardle, Billy modlił się cichym śpiewnym zawodzeniem, odpędzając strach, śmierć i straszliwe poczucie, które go ogarnęło: poczucie własnej małości i bezbronności: Zdrowaś Mario, Matko Boża, Mario, wysłuchaj mnie… wysłuchaj, Mario, módl się za mnie… módl, módl się za mnie, Mario, Matko Boża, wstaw się za mnie i…

Otrzymał odpowiedź na swoje pytanie.

Wiedział już, co spotkało sierżanta Harkera.