Гары Потэр і патаемная зала

Фіранка адсунулася, па-за ёй стаялі Герміёна і мадам Помфры. У руках лекарка трымала вялізную бутэльку да якой была прышпілена налепка з надпісам “Скелегро”.

— Сёння цябе чакая цяжкая ноч, — падаючы Гары, курэючую шклянку, заявіла мадам Помфры, — вырошчваць косткі прыкрая справа.

Гары выпіў змесціва шклянкі. Скелегро абпаліў яму рот і горла. Хлопчык закхекаўся і пачаў адплёўвацца. Панаракаўшы нешта ў адрэсу небяспечных відаў спорту і нязграбаў-настаўнікаў, мадам Помфры адыйшла, пакінуўшы Гары разам з сябрамі, каб тыя дапаглі яму запіць лекі колькімі глыткамі вады.

— Затое, мы перамаглі, — сказаў Рон і на яго твары расплылася ўсмешка. А твой кідок? Ці ты бачыў малфоеўскі твар... ён цябе забіць быў гатовы!

— А мне цікава, як ён зачараваў на цябе бладжэра, — дадала Герміёна.

— Дададзім гэта ў спіс пытанняў, якія зададзім Малфою, калі прыгатуем шматыстотнае зелле, — прапанаваў, апускаючыся на падушку, Гары. — Спадзяюся, яно будзе смачней за Скелего...

— Гэта с кавалачкамі слізэрынцаў-та?— заявіў Рон. — Жартуеш?

Тут дзверы ў палату расчыніліся і туды, каб пабачыць Гары, ўваліліся астатнія гульцы грыфіндорскай каманды.

— Твой палёт быў найневерагодным, — прамовіў Джордж. — Слухай, я толькі што бачыў як Маркус Флінт галасіў на Малфоя. Накшталт таго, што ён не заўважыў сніча, які быў ў яго на галаве. І Малфой ані не выглядаў шчаслівым.

З сабой грыфіндорцы прынеслі кексаў, разнастайных слодычаў і колькі бутэлек з гарбузовым сокам і ўжо збіраліся распачаць невялічкую, але ўтульную вечарыну, але тут ў палату ўвайшла мадам Помфры.

— Хлопчыку трэба адпачываць. Ён павінен вырасціць трыццаць тры косткі! Вэк! ВЭК!

Гары пакінулі ў самоце і цяпер нішто не магло адцягнуць яго увагі ад колкага болю ў яго друзлай руцэ.

*

Гадзіны міналі за гадзінамі. Ратам Гары прачнуўся ў непрагляднай цемры і енкнуў ад болю: яго рука здавалася была перапоўнена вострымі буйнымі аскепкамі. Імгненне-другое ён думаў, што яго разбудзіла менавіта гэта. І тут, яго закалаціла ад жаху. Гары зразумеў, што нехта ў цемры працірае ягоны лоб губкай.

— А ну прэч!— гучна прамовіў ён спачатку. І тут... — ДОБІ!

Вылупіўшы свае вочы-тэнісныя мячы, на Гары глядзеў хатні эльф. Па яго востраму носу кацілася самотная сляза.

— Гары Потэр вярнуўся ў школу, — гаротна прашапатаў ён. — Добі папярэджваў і зноў папярэджваў яго. Ах, сэр, чаму вы не прыслухаліся да добіных слоў? Чаму не вярнуўся дамоў, калі спазніліся на цягнік?

Гары з цяжкасцю прысеў на ложку і адштурхнуў губку, якой Добі праціраў ягоны лоб.

— Што ты тут робіш?— спытаўся ён. — І адкуль ведаеш, што я спазніўся на цягнік?

Добіны вусны задрыжэлі і Гары, нечакана ахапілі няясныя падазрэнні.

— Гэта ТЫ зрабіў!— прамовіў хлопчык. — ТЫ не дазволіў нам прайсці праз бар’ер!