Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Ciało węża było przeraźliwie długie; jego łeb i przednie łapy znikły pod wodą po drugiej stronie okrętu, a koniec jego tułowia jeszcze się nie wynurzył. W miarę jak wysuwał się z wody, pokrywające go łuski przybierały coraz ciemniejszy odcień, niebieski i purpurowy. Laurence nigdy wcześniej nie widział węża choćby dziesięciokrotnie krótszego; te żyjące w Atlantyku miały najwyżej dwanaście stóp długości, nawet okazy zamieszkujące ciepłe wody wybrzeży Brazylii, a te żyjące na Pacyfiku uciekały przed okrętami i zazwyczaj ukazywały tylko prującą wodę płetwę.

Pomocnik bosmański Sackler wynurzył się z luku z ogromnym wielorybniczym nożem, szerokim na siedem cali, przywiązanym prowizorycznie do imponującego drzewca: zanim został wcielony do Królewskiej Marynarki, pływał na statku wielorybniczym na Południowym Pacyfiku.

— Sir, sir, niech uważają. Chryste, owinie się wokół okrętu — ryknął na widok Laurence’a, wyrzucając drzewce na pokład i wychodząc z luku.

Po tych słowach Laurence przypomniał sobie, że raz widział węża morskiego, który owinął się wokół miecznika czy tuńczyka, aby go udusić: był to ich ulubiony sposób chwytania ofiary. Riley także usłyszał ostrzeżenie i polecił przynieść siekiery i szable. Laurence chwycił siekierę z pierwszego kosza, który podano przez luk, i zaczął rąbać cielsko węża obok kilkunastu innych ludzi. Lecz wąż wciąż się przesuwał; zdołali się w kilku miejscach wbić w blady, szarobiały tłuszcz, ale nie naruszyli mięśni.

— Łeb, wypatrujcie łba — powiedział Sackler, ustawiony przy relingu z rękoma zaciśniętymi na drzewcu; Laurence oddał siekierę i skupił uwagę na Temerairze, by nim pokierować: podenerwowany smok wciąż unosił się w powietrzu i nie mógł zewrzeć się z wężem wplątanym w maszty i liny okrętu.

Wreszcie łeb węża wynurzył się z wody, po tej samej stronie co poprzednio, tak jak ostrzegł Sackler, i zwoje jego cielska zaczęły się zaciskać. Okręt jęknął i rozległ się trzask pękającego relingu.

Purbeck przygotował już działo i czekał na stosowny moment.

— Spokojnie, panowie, zaczekajcie, aż fala zejdzie w dół.

— Zaczekajcie, zaczekajcie! — zawołał Temeraire. Laurence nie miał pojęcia, o co mu chodzi. Purbeck jednak zignorował te słowa i wydał rozkaz:

— Ognia!

Rozległ się ryk działa, a pocisk przeleciał nad wodą, uderzył węża w szyję i poleciał dalej, zsuwając się pod wodę. Siła uderzenia odrzuciła łeb w bok i wszyscy poczuli smród przypalonego mięsa, lecz cios nie był śmiertelny. Wąż zacharczał z bólu, ale zacisnął mocniej zwoje.

Purbeck nawet nie drgnął, mimo iż teraz ciało węża znajdowało się kilka cali obok niego.

— Ładuj — powiedział, gdy tylko opadł dym po pierwszym wystrzale.

Lecz potrzebowaliby co najmniej trzech minut, poza tym przeszkadzały im niewygodna pozycja działa i niezgranie artylerzystów pochodzących z trzech oddziałów.

Nagle część relingu prawej burty, tuż obok działa, rozprysła się pod naporem węża w drzazgi, równie niebezpieczne jak te, które lecą na wszystkie strony po uderzeniu pocisku armatniego. Jedna z nich utkwiła głęboko w ramieniu Purbecka i zaraz na rękawie jego kurtki wykwitła czerwona plama. Chervins wyrzucił w górę ramiona i charcząc, osunął się na działo z drzazgą sterczącą z gardła; Dyfydd ściągnął jego ciało na pokład, mimo iż sam został ugodzony w szczękę odłamkiem, którego drugi koniec wystawał pod jego podbródkiem, ociekając krwią.

Temeraire wciąż unosił się nad głową węża i warczał na niego. Nie zaryczał, bo być może obawiał się to zrobić, tak blisko okrętu: fala, która zniszczyła Valérie, z pewnością zatopiłaby nie tylko węża morskiego, ale i ich okręt. Laurence już chciał wydać mu rozkaz, by jednak zaryzykował: ludzie bezskutecznie próbowali przeciąć ciało smoka i w każdej chwili Allegiance mógł zostać zniszczony w takim stopniu, że nie dałoby się go już naprawić: gdyby ucierpiały wręgi albo, co gorsza, kil, nie byliby w stanie dopłynąć do portu.

Zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, Temeraire jęknął, wzniósł się trochę i złożył skrzydła, jak kamień spadł na węża z wystawionymi pazurami, chwycił jego łeb i wepchnął go pod wodę. Siłą rozpędu sam także się zanurzył i chwilę później na powierzchni rozlała się spieniona plama krwi.

— Temeraire! — zawołał Laurence, przechodząc nieporadnie przez drżące cielsko węża, przesuwające się przez śliski od krwi pokład. Wdrapał się na reling i uczepił łańcuchów grotmasztu. Granby próbował go chwycić, lecz nadaremno.