Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Głęboko pod stopami Twardziela Jacksona Okręt wynurzył się na powierzchnię. Sierżant Colon odruchowo sięgnął do śrub mocujących pokrywę włazu.

— Proszę nie otwierać, sierżancie! — wykrzyknął Leonard, podrywając się z miejsca.

— Powietrze się robi dość zużyte, sir.

— Na zewnątrz jest gorsze.

— Gorsze niż tutaj?

— Jestem prawie pewien.

— Przecież jesteśmy na powierzchni!

— Na powierzchni wody, sierżancie, to prawda — odezwał się Vetinari.

Obok Nobby odkorkował aparat do wyglądania i wyjrzał.

— Jesteśmy w jaskini? — zapytał Colon.

— Eee… sierżancie… — wyjąkał Nobby.

— Kapitalne! Doskonale przemyślane — ocenił Vetinari. — Tak. Jaskinia. Można tak to określić.

— Eee… sierżancie… — powtórzył Nobby, szturchając Colona w bok. — To nie jest jaskinia. To coś większego od jaskini, sierżancie!

— Jak to? Chodzi ci o… pieczarę?

— Większe!

— Większe od pieczary? Bardziej jakby… wielka pieczara?

— Tak, to mniej więcej to — zgodził się Nobby, odsuwając oko od urządzenia. — Niech pan sam popatrzy, sierżancie.

Sierżant Colon zajrzał do rury.

Zamiast ciemności, której się właściwie spodziewał, zobaczył wrzące jak woda w rondlu morze. Zielone i żółte zygzaki błyskawic tańczyły nad powierzchnią, oświetlając daleką ścianę, która wyglądała raczej jak horyzont…

Rura obróciła się z piskiem. Jeśli to była pieczara, miała co najmniej kilka mil średnicy.

— Długo jeszcze? Jak sądzisz? — spytał lord Vetinari za jego plecami.

— Cóż, skała ma dużą zawartość pumeksu i tufów, bardzo lekkich, a kiedy już wypłynęła, nagromadzony gaz zaczął się ulatniać bardzo prędko z powodu rozprężania — odparł Leonard. — Nie wiem… może jeszcze tydzień… Potem, jak sądzę, trzeba będzie bardzo długiego czasu, zanim na nowo zbierze się wystarczająco wielki bąbel gazu…

— Co oni gadają, sierżancie? — spytał Nobby. — Ta wyspa pływa?

— Absolutnie wyjątkowe zjawisko — ciągnął Leonard. — Pomyślałbym, że to tylko legenda, gdybym nie zobaczył na własne oczy…

— Ależ oczywiście, że nie pływa — odpowiedział sierżant Colon. — Doprawdy, Nobby, jak w ogóle chcesz się czegoś dowiedzieć, skoro cały czas zadajesz takie głupie pytania? Ziemia jest cięższa od wody, prawda? Dlatego zawsze leży na dnie morza.

— No tak, ale on mówił o pumeksie, a moja babcia miała kostkę pumeksu, świetną do ścierania twardej skóry ze stóp w kąpieli, i ona pływała…

— Tak zdarza się w wannie, być może. Ale nie w rzeczywistości. To tylko takie zjawisko. Nie naprawdę. Zaraz jeszcze powiesz, że w niebie są kamienie.

— Tak, ale…

— Jestem sierżantem, Nobby.

— Tak jest, sierżancie.

— Przypomina mi to — podjął Leonard — morskie opowieści o gigantycznych żółwiach, które śpią na powierzchni, a marynarze sądzą, że to wyspa. Oczywiście nie ma tak małych gigantycznych żółwi.

— Wie pan, panie Quirm, to niesamowita łódź — oświadczył Nobby.

— Dziękuję.

— Założę się, że gdyby pan zechciał, mógłby pan nią rozbijać okręty.

Zapadło krępujące milczenie.

— Rzeczywiście bardzo ciekawe doświadczenie — stwierdził lord Vetinari, robiąc jakieś notatki. — A teraz, panowie, w dół i naprzód poproszę…