Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Nie jesteśmy wyznawcami Podziemnej — odparłem.

— Dosyć! — warknął inny z jeźdźców. — Wystarczy tych pogawędek. To nie ludzie. Założyć worki!

Próbowałem się bronić, choć nie miało to większego sensu. Woźnica uderzył mnie raz, krótko, w sam dołek, odbierając mi oddech, po czym narzucił worek sięgający aż po łokcie i ściągnął go sznurem, a później kopniakiem przewrócił mnie na twarz. Słyszałem jeszcze szamotaninę i stłumiony jęk Brusa.

Resztę drogi odbyłem jak ślepiec. W ciemnościach i duchocie, zdany tylko na słuch.

Ochrypłe okrzyki ptaków, zawodzenie wiatru, czasem parskanie wierzchowców i cichutkie poskrzypywanie dobrze nasmarowanych osi wozu. Nic więcej.

Nie wiem nawet, ile to trwało. Leżałem zatopiony w przerażeniu, bezsilności i mroku. Wydawało mi się, że wieczność, choć w rzeczywistości dotarliśmy na miejsce pewnie tego samego dnia, w nocy.

Kazano nam zsiąść z wozu, nie zdejmując worków, i poprowadzono stromą, kamienistą ścieżką pod górę. Zdecydowanie, brutalnie i w milczeniu, tak samo jak robili wszystko. Bez względu na to, czy ludzie ci byli rozbójnikami i buntownikami, chyba nie służyli po stronie prorokini. Na zmianę rodziły się we mnie nadzieja albo zupełne przygnębienie.

Wchodziliśmy wysoko, potykając się i przewracając na ostre skały. Ktoś poluzował sznur ściągający worek na dole, więc mogłem dostrzec ziemię pod nogami i, stawiając drobne kroczki, na ile pozwalała mi lina, brnąć pod górę, nie przewracając się już co chwila.

Kiedy przestaliśmy się wreszcie wspinać, zupełnie opadłem z sił. Ledwo dyszałem i czułem ból w piersi, gdy wreszcie wepchnięto mnie gdzieś przez ciasny otwór i ściągnięto worek z głowy.

Niewiele to jednak dało, bo w pomieszczeniu panowała znowu nieprzenikniona ciemność.

Obmacałem ostrożnie ściany, zupełnie gładkie i zimne niczym polerowany kamień. Podłoga była taka sama i okrągła, całkiem jakbym siedział na dnie wyschniętej studni. Nie znalazłem jednak drzwi, przez które mnie wepchnięto. Nic, tylko gładź skały.

A potem siedziałem, obmacując rzemienie i usiłując odgadnąć, w jaki sposób je rozwiązać. Sploty wydawały się magiczne. Kiedy zdołałem je poluzować w jednym miejscu, zaciskały się w innym. Miałem wrażenie, że nie mają początku ani końca.

Spędziłem na tej czynności wiele czasu, bo na dnie studni nie zostało mi nic innego niż ciemność, opuszki palców macające rzemienie i oplatające moje kostki oraz nadgarstki zawiłe pętle.

Drażniło mnie to, bo leszy, który mnie wiązał, miał w dłoni zwyczajny, niezbyt długi kawałek sznura i splótł go jednym, szybkim ruchem, zupełnie bez namysłu.

Wiedziałem, że po mnie przyjdą. Nie przywieźli nas taki szmat drogi tylko po to, by zamknąć i zagłodzić.

W końcu odkryłem sposób, cierpliwie i mozolnie, jakby to była sztuka liczenia bez liczb. Tak samo, jak znajduje się sposób, by wygrać w tarbiss, i udało mi się powoli, raz z jednej, raz z drugiej strony stopniowo poluzować krępujący nadgarstki węzeł.

Uwolniłem ręce i nogi, a spleciona lina w moich dłoniach nagle rozwinęła się, stając się zwyczajnym kawałkiem rzemienia. Prostym, mającym dwa końce.

Potem siedziałem oparty o wklęsłą ścianę i po dłuższym czasie zobaczyłem wysoko nad głową gwiazdy. Drobne, srebrne iskierki migocące w czerni.

Naprawdę znajdowałem się na dnie studni. Patrzyłem więc w gwiazdy, tak jak przez wieki patrzyli w nie kireneńscy mnisi. Gdzieś między nimi w aksamitnej pustce znajdowała się Droga Do Stworzyciela. Droga, którą odeszli wszyscy, których kochałem. Matka, ojciec, moi bracia, Aiina, Fyalla, Tahela, Irissa. Irissa, która oddała za mnie życie. Rzemień.

Widziałem ich twarze pośród pustki, jedną po drugiej. Siedziałem na dnie kamiennej studni, gdzieś wśród pustkowi Północnego Wschodu, szeptałem imiona moich bliskich i płakałem.

Po raz pierwszy opłakiwałem ich naprawdę. Nie zdołałem tego dotąd zrobić i obawiałem się, że kiedy wstanie dzień, mogę już nie zdążyć. Zupełnie, jakbym ich zdradził. Odeszliby zapomniani, bez jednej łzy tego, który miał nieść ich w sercu.

Siedziałem tak długo, aż czarne niebo nad moją głową zaczęło blednąc i szarzeć. Słyszałem, że tam, na zewnątrz budzi się do życia wielu ludzi. Dobiegały mnie głosy, porykiwanie zwierząt, kroki.

Krąg nieba powlókł się w końcu błękitem, a ja nadal siedziałem w mroku studni i czekałem.

Niewidoczne wejście otworzyło się znienacka tuż za moimi plecami. Bez najmniejszego dźwięku, zupełnie jakby ściana w tym miejscu znikła. Upadłem na wznak i ktoś chwycił mnie za kołnierz. Zostałem wywleczony nagle na ostre, słoneczne światło, które natychmiast mnie oślepiło.

Wykręcili mi ręce i powlekli tak szybko i pewnie, że nie zdążyłem niczego zrobić. Biegłem tylko, zgięty wpół, porażony słońcem, nie wiedząc dokąd. Pod nogami miałem skałę równą i gładką jak wypolerowaną. Bez żadnych płyt czy kamieni. Po prostu jedną, wielką, białą płaszczyznę.