Dzieci Boga [Children of God - pl]

18. „GIORDANO BRUNO”: 2061–2062 czasu ziemskiego

— Naprawdę, Sandoz, myślałem, że takie fochy są poniżej twojej godności — powiedział Garlo Giuliani z chłodnym rozbawieniem, obserwując, jakNicod’Angeli sprawdza wyniki analizy krwi przed ponownym podłączeniem aparatury. — To twoja wina i dobrze o tym wiesz. Daliśmy ci szansę przyłączenia się do nas na ochotnika, a ty z niej nie skorzystałeś. I co ci to dało? Sińce i zakażenie pęcherza.

Opierając się z wytwornym wdziękiem o dźwiękoszczelną przegrodę, Carlo obserwował nieruchomą, posępną twarz Sandoza. Nie dostrzegł rozluźnienia, charakterystycznego dla śpiączki czy snu.

— Lubisz operę, Sandoz? — zapytał Carlo, kiedy Nico, nucąc pod nosem Nessun donna, zaczął obmywać gąbką nieruchome ciało. — Większość neapolitańczyków ubóstwia operę. Kochamy namiętności, konflikty, życie całą gębą. — Odczekał chwilę, wpatrując się w zamknięte oczy Sandoza, podczas gdy Nico unosił bezwładne kończyny chorego, wycierając mu z łagodną wprawą pachy i lędźwia. — Giną nie znosiła opery. Mówiła, że to pretensjonalne bzdury. Powinieneś być mi wdzięczny, Sandoz. Przecież to zwykła kura domowa! Umarłbyś z nudów przy jej boku. Długo byś nie wytrzymał tej zatęchłej domowej atmosferki, makaronu i tycia. Jesteśmy stworzeni do większych rzeczy, ty i ja.

Skończywszy obmywanie całego ciała, Nico odłożył ręcznik i przykrył Sandoza na kilka minut prześcieradłem, aby przed ponownym umocowaniem elektrod skóra wchłonęła wilgoć. Carlo czekał spokojnie, a kiedy zobaczył na monitorze serca regularną, zębatą linię, przemówił ponownie.

— Mamy ze sobą wiele wspólnego, Sandoz… i wcale mi nie chodzi o korzystanie z ciała Giny. — Uśmiechnął się z satysfakcją, kiedy wykres na monitorze gwałtownie drgnął, a jego linia straciła swą regularność. — Mnie też ojciec cholernie lekceważył. Wiesz, jak mnie nazywał? Cio-Cio-San! To oczywiście aluzja do Madame Butterfly. Tak mi dokuczał, bo byłem trochę roztrzepany, wciąż brałem się za co innego. Gardził mną od dnia urodzenia. Widział we mnie tylko świadectwo niewierności swojej żony. Z tobą było tak samo, prawda? Tyle że między nami jest pewna różnica, bo moją matkę oskarżał niesłusznie. Ale mojemu tacie łatwiej było uwierzyć, że nie jestem jego synem, niż pogodzić się z tym, że nie jestem nim.

Ponieważ Nico, wielbiciel Belliniego, nie potrafił pracować bez śpiewu, przeszedł teraz do Normy: Meprotegge, me difende…

— Zawsze byłem we wszystkim dobry — stwierdził Carlo bez fałszywej skromności. — Nauczyciele bili się o mnie! Każdy chciał, żebym został jego ulubieńcem… przyszłym inżynierem” biologiem, pilotem. A ja miałem ich wszystkich w nosie. No więc oskarżali mnie o niestałość i niewierność, ze złości, że nie chciałem zostać ich akolitą. Boja, Sandoz, nie jestem niczyim uczniem. Moje życie to moje życie i nikogo nie naśladuję.

Nico zaczął wymieniać worek z moczem, wciśnięty między łóżko a ścianę przegrody. Był jednak osobą skrupulatną i robiącą wszystko metodycznie, w ustalonej kolejności, więc nauczył się już wykonywać tę czynność tak, by uniknąć zbędnych kłopotów.

— Wiem, co sobie o mnie myślisz, Sandoz — ciągnął Carlo spokojnie. — Złudzenia wielkości. Ludzie tacy jak ty i mój ojciec są dobrzy tylko na jakimś wąskim polu. Od młodości skupiacie się na jednej rzeczy, osiągacie sporo bardzo szybko i gardzicie tymi, którzy nie są na coś ukierunkowani od samego początku. Mój ojciec, na przykład, miał w kieszeni cały Neapol, zanim doszedł do trzydziestki. Imponujące, prawda? Przed czterdziestką miał już pod kontrolą osiemnaście procent krajowej produkcji całych Włoch, z rocznym zyskiem większym od Fiata. W wieku czterdziestu dwóch lat, a więc zaledwie rok więcej niż ja mam obecnie, Domenico Giuliani był władcą imperium, którego macki sięgały do całej Europy, Południowej Afryki, Bliskiego Wschodu, Karaibów i obu Ameryk. Takiego imperium nie miał nawet Aleksander Macedoński. Ojciec przypominał mi o tym prawie codziennie przy śniadaniu.