Każde martwe marzenie

Rozdział 13

Po kil­ku go­dzi­nach jaz­dy ka­za­li za­sło­nić im oczy, co Ka­ile­an tro­chę roz­ba­wi­ło. Jan­ne, Lea i Da­ghe­na też uśmie­cha­li się pod no­sem, ale La­skol­nyk wark­nął tyl­ko krót­ko: „Spo­kój!” i pierw­szy po­zwo­lił za­ło­żyć so­bie opa­skę. Po­wstrzy­ma­ła się od wzru­sze­nia ra­mio­na­mi, kha-dar miał ra­cję, osten­ta­cyj­ne oka­zy­wa­nie nie­fra­so­bli­wo­ści w ta­kiej sy­tu­acji mo­gło ko­goś skło­nić do za­da­wa­nia głu­pich py­tań.

Le­piej, żeby nikt, na­wet po­ten­cjal­ni so­jusz­ni­cy, nie wie­dział, ja­ki­mi umie­jęt­no­ścia­mi dys­po­nu­je ich grup­ka.

Za­nim za­wią­za­no jej oczy, po­de­szła do swo­je­go ko­nia.

— To­ryn, tyl­ko bez gry­zie­nia.

Ogier par­sk­nął i po­trzą­snął łbem.

— Mó­wię po­waż­nie, nie będę znów pła­ci­ła ko­muś za stra­co­ne pal­ce.

Trzy­ma­ją­cy uzdę jej wierz­chow­ca wo­jow­nik gwał­tow­nie prze­su­nął dłoń w dół.

— Le­piej nie szarp za moc­no — wy­ja­śni­ła uprzej­mym to­nem. — Po­tra­fi też ko­pać.

Męż­czy­zna – są­dząc po twa­rzy, je­den z we­te­ra­nów w od­dzia­le nie­wol­ni­ków, być może na­wet były żoł­nierz – po­słał jej krzy­wy uśmiech i wy­mam­ro­tał coś o cho­ler­nych ko­nia­rzach.

— Umie też wy­czuć, gdy ktoś go nie lubi — kon­ty­nu­owa­ła, kie­dy po­da­no jej ka­wa­łek ma­te­ria­łu. — Poza tym to do­bry koń, tyl­ko cha­rak­ter ma wred­ny.

Za­wią­za­ła so­bie oczy. Je­den z nie­wol­ni­ków spraw­dził, czy do­brze, po czym na oślep wsko­czy­ła na sio­dło. Usia­dła wy­god­niej.

Ber­deth po­ja­wił się obok, wy­raź­nie za­cie­ka­wio­ny. Na­wią­za­ła kon­takt i po­zwo­li­ła, by za­la­ły ją ob­ra­zy wi­dzia­ne jego ocza­mi.

Dziw­nie było pa­trzeć na sie­bie samą. Nie­du­ża dziew­czy­na o ja­snych wło­sach za­ple­cio­nych w krót­ki war­kocz, do­sia­da­ją­ca wiel­kie­go ogie­ra; wy­glą­da­ła na jego grzbie­cie jak małe dziec­ko, któ­re wdra­pa­ło się na ko­nia swo­je­go ojca. Kol­czu­ga, ciem­ne spodnie – duch psa nie prze­ka­zy­wał jej ko­lo­rów tak, jak za­pa­mię­ta­ła – sza­bla przy boku i saj­dak z łu­kiem przy sio­dle. Koł­czan po dru­giej stro­nie pie­rzył się strza­ła­mi. Wła­ści­wie, uzna­ła po chwi­li, nie wy­glą­da źle. Po­pra­wi­ła się na ko­niu, ob­ser­wu­jąc się ocza­mi psa. Pod­nio­sła dłoń do czo­ła, od­gar­nę­ła wło­sy…

— Uwa­ga! W dro­gę!

To­ryn ru­szył stę­pa, do­sto­so­wu­jąc się do kro­ków prze­wod­ni­ka. Zgod­nie z po­le­ce­niem nie pró­bo­wał ni­ko­go gryźć, choć je­śli po­dróż po­trwa dłu­żej i za­cznie się nu­dzić, w koń­cu pew­nie bę­dzie chciał wy­pró­bo­wać zęby.

A może i ko­py­ta.

Za­głę­bi­li się w las. Ka­ile­an do­ra­sta­ła w Ole­ka­dach i do­brze pa­mię­ta­ła tam­tej­sze bory jo­dło­we i so­sno­we, szpa­le­ry pni z przy­cup­nię­ty­mi u ich stóp mcha­mi, pa­pro­cia­mi i kę­pa­mi traw. Tu­tej­sze lasy były inne, drze­wa i krze­wy roz­ra­sta­ły się dzi­ko, sza­leń­czo, wol­na prze­strzeń po­ja­wia­ła się tyl­ko tam, gdzie po­pra­co­wa­li lu­dzie z że­la­zem w ręku. Krza­ki, pną­cza i li­sto­wie, wy­ra­sta­ją­ce, zda­wa­ło­by się, wprost z zie­mi. Je­śli cały ten kraj wy­glą­dał po­dob­nie, nic dziw­ne­go, że ar­mia nie­wol­ni­ków nie bała się ka­wa­le­rii. Tu­taj dzie­się­ciu pie­szych strzel­ców mo­gło za­trzy­mać cho­rą­giew jaz­dy. I nic też dziw­ne­go, że Ka­hel-saw-Kir­hu, je­śli to on rze­czy­wi­ście do­wo­dził tą ar­mią, wy­brał Wy­ży­nę Ha­le­syj­ską jako miej­sce za­ło­że­nia obo­zu. Dla me­ekhań­skie­go pie­chu­ra to były wy­ma­rzo­ne wa­run­ki.

Tyl­ko że nie da się wy­grać po­wsta­nia, sie­dząc tyl­ko mię­dzy wzgó­rza­mi i cze­ka­jąc na cud.

Wę­dro­wa­li gę­sie­go, wą­ską prze­sie­ką wy­dar­tą dżun­gli. Zie­leń ota­cza­ła ich ze­wsząd, choć prze­ka­zy­wa­na oczy­ma du­cha psa wy­glą­da­ła ra­czej na ścia­nę sza­ro­ści, a tu­nel zda­wał się nie mieć po­cząt­ku ani koń­ca. W pew­nej chwi­li Ka­ile­an po­czu­ła się na­wet, jak­by po­łknął ją wiel­ki wąż. Kil­ka razy za­krę­ca­li, klu­czy­li i zba­cza­li, nie przej­mo­wa­ła się tym jed­nak, Ber­deth po­tra­fił­by wska­zać jej dro­gę po­wrot­ną na­wet w nocy i w desz­czu.