Każde martwe marzenie

Tym jed­nym wspo­mnie­niem o „zim­nych ko­ra­lach” De­ana pod­wa­ży­ła pra­wo tej ko­bie­ty do no­sze­nia bia­łe­go pasa.

Dla­cze­go nie? Tę­sk­ni­ła do szczę­ku bro­ni.

Uśmiech­nę­ła się i po­ło­ży­ła dło­nie na rę­ko­je­ściach sza­bel.

Star­sza Is­sa­ram ski­nę­ła lek­ko gło­wą, bez po­śpie­chu odło­ży­ła na zie­mię koł­czan i łuk.

— Masz ra­cję. Zgrze­szy­łam py­chą, na­zy­wa­jąc cię dziew­czy­ną, jak­byś była moją młod­szą, przy­głu­pią krew­ną. Je­śli po­ło­wa z tego, co mó­wią o two­im po­je­dyn­ku, jest praw­dą, po­win­nam od­ciąć so­bie swój głu­pi ję­zyk. Ale te­raz — unio­sła włócz­nię, a ta za­mie­ni­ła się nad jej gło­wą w fur­ko­czą­cy dysk — sło­wa już wy­le­cia­ły, a ja nie będę ich ła­pać i po­ły­kać z po­wro­tem. Spraw­dzi­my się?

De­ana po­czu­ła ra­do­sne dud­nie­nie krwi w skro­niach. Trans był tuż obok, cze­kał na we­zwa­nie jak sta­ry przy­ja­ciel. Rę­ko­je­ści tal­he­rów zda­wa­ły się skom­leć o do­tyk jej dło­ni. Po­zo­sta­wa­ła jesz­cze jed­na spra­wa.

— No­szę dziec­ko pod ser­cem.

— Wiem. Będę uwa­żać na twój brzuch. Z ko­lei ty, je­śli­byś mo­gła, uwa­żaj na moją twarz. Do tej pory nie za­ro­bi­łam na niej żad­nej bli­zny, wo­la­ła­bym, by tak po­zo­sta­ło.

— Dob…

Rash sko­czy­ła ku De­anie, a jej włócz­nia za­to­czy­ła krąg i wy­strze­li­ła w przód ni­czym ata­ku­ją­ca żmi­ja.

Sza­ble Pani Pło­mie­ni zna­la­zły się w jej dło­niach, za­nim tam­ta zro­bi­ła dwa kro­ki. Lewy tal­her mu­snął lek­ko grot włócz­ni, le­ciu­teń­ko, tyle tyl­ko, by od­bić go w bok, pra­wy przy­go­to­wał się na pa­ra­dę, bo prze­cież ten prze­wi­dy­wal­ny atak mu­siał za­wie­rać w so­bie ja­kiś pod­stęp.

Za­wie­rał. Dru­gi ko­niec włócz­ni ude­rzył od dołu, mie­rząc w ko­la­no De­any. Krok w tył, i jesz­cze je­den, gdy grot śmi­gnął ku jej twa­rzy – po­czu­ła cień roz­ba­wie­nia, w koń­cu umó­wi­ły się, że będą uwa­żać na ob­li­cze tyl­ko jed­nej z nich – i skon­tro­wa­ła.

Trans przy­szedł, sama nie wie­dzia­ła kie­dy. Na­gle prze­sta­ła czuć cię­żar sza­bel w dło­niach, chro­po­wa­tą nie­rów­ność ka­mie­ni­ste­go pod­ło­ża, opór, jaki zwy­kle sta­wia cia­ło zmu­sza­ne do eks­tre­mal­ne­go wy­sił­ku. Za­mie­ni­ła się w wodę, w wiatr. Pły­nę­ła i le­cia­ła.

I dla­te­go za­uwa­ży­ła, że jej prze­ciw­nicz­ka też się­gnę­ła po kha­an’s.

Po­win­na po­czuć coś w ro­dza­ju dumy: je­śli star­szy, bar­dziej do­świad­czo­ny mistrz wzy­wa trans bi­tew­ny w tym sa­mym mo­men­cie co ty, to zna­czy, że sza­nu­je i do­ce­nia two­je umie­jęt­no­ści, że uzna­je cię za rów­ne­go so­bie, mimo prze­wa­gi wie­ku i więk­szej licz­by sto­czo­nych walk. Ale na dumę przyj­dzie czas póź­niej, te­raz jest wal­ka, cios za cio­sem, unik za uni­kiem. Szyb­ciej! Jesz­cze szyb­ciej! Skró­cić dy­stans! Dłu­ga na sześć stóp włócz­nia to broń po­zwa­la­ją­ca trzy­mać prze­ciw­ni­ka na od­le­głość, da­ją­ca prze­wa­gę na­wet w po­je­dyn­ku z kimś uzbro­jo­nym w gre­sth – dwu­ręcz­ny miecz do wal­ki z kon­ni­cą, więc krót­kie sza­ble De­any mu­szą być szyb­sze, a ona musi przeć do przo­du, musi ata­ko­wać, nie może po­zwo­lić tam­tej ode­rwać się i od­sko­czyć.

Jesz­cze szyb­ciej!

Star­sza wo­jow­nicz­ka pa­ro­wa­ła wszyst­kie cio­sy, te z góry, z dołu, po sko­sie. Jej włócz­nia, mimo że cięż­ka, oćwie­ko­wa­na po sam grot, tań­czy­ła lek­ko jak trzcin­ka. Przez kil­ka chwil obie wy­glą­da­ły jak oto­czo­ne pół­przej­rzy­sty­mi za­sło­na­mi – De­ana sre­brzą­cą się zim­ną sta­lą, Rash ma­to­wą jak drew­no, z któ­re­go wy­ko­na­no drzew­ce jej bro­ni – i tyl­ko to­wa­rzy­szą­cy im co­raz szyb­szy, me­ta­licz­ny brzęk oznaj­miał wszyst­kim wo­kół, że to nie za­ba­wa ani ku­glar­ska sztucz­ka, lecz praw­dzi­wa wal­ka.