Każde martwe marzenie

Wy­ło­ni­ła się z ocie­nio­ne­go wej­ścia nie­spiesz­nie, szu­ra­jąc no­ga­mi, by jej na­dej­ście po­prze­dzał grze­chot ka­my­ków. To była taka… nie­pi­sa­na uprzej­mość; gdy uzbro­jo­ny zbli­żasz się do trzech wo­jow­ni­czek Is­sa­ram, pil­nuj, by nie po­ja­wić się przed nimi znie­nac­ka.

Chy­ba że ci spiesz­no przed ob­li­cze Mat­ki.

Bah­me­ria i Am­wer po­wi­ta­ły ją lek­ki­mi ukło­na­mi, bez szcze­gól­nej uni­żo­no­ści, ale od razu usta­la­ją­cy­mi ich wza­jem­ne re­la­cje. De­ana chcia­ła je wy­na­jąć do ochro­ny swo­je­go domu, one były go­to­we na taką służ­bę, więc układ straż­nik–pan na­ka­zy­wał pew­ną dozę sza­cun­ku.

Rash y’Wan­nu za­rzu­ci­ła so­bie koł­czan na ra­mię, jed­ną ręką pod­nio­sła łuk, dru­gą włócz­nię i sta­nę­ła bez ru­chu w po­zie wy­ra­ża­ją­cej co naj­wy­żej uprzej­me za­in­te­re­so­wa­nie. Wie­dzia­ła, po co ją tu za­pro­szo­no, ale z kimś no­szą­cym bia­ły pas ne­go­cju­je się ina­czej niż ze zwy­kłą sza­blą do wy­na­ję­cia.

De­ana uśmiech­nę­ła się pod ek­cha­arem. Już w cza­sie roz­mo­wy w ka­ra­wan­se­ra­ju Rash była trud­na w kon­tak­cie, oschła i dzi­ka. Ale za­pła­ta, jaką jej za­pro­po­no­wa­no, naj­wy­raź­niej na­wet dla dum­nej wo­jow­nicz­ki oka­za­ła się nie do po­gar­dze­nia. De­ana po­pra­wi­ła też lek­ko pas z tal­he­ra­mi, tak, by wy­ko­na­ne z bia­łej skó­ry po­chwy na­le­ży­cie się za­pre­zen­to­wa­ły.

— Dzię­ku­ję, że przy­szły­ście. Spra­wi­ły­ście mi tym ogrom­ną ra­dość.

Ode­zwa­ła się w naj­bar­dziej sztyw­nym wa­rian­cie k’is­sa­ri, uży­wa­nym, gdy ne­go­cjo­wa­no kon­trak­ty i umo­wy mię­dzy róż­ny­mi ple­mio­na­mi. Is­sa­ram za­miesz­ki­wa­li tak wie­le miejsc i kon­tak­to­wa­li się z tak wie­lo­ma lu­da­mi, że nie­któ­re lo­kal­ne gwa­ry i dia­lek­ty sta­wa­ły się z cza­sem trud­no zro­zu­mia­łe dla współ­ple­mień­ców. Więc tę pier­wot­ną od­mia­nę ich ję­zy­ka pie­lę­gno­wa­li wszy­scy Pie­śnia­rze Pa­mię­ci oraz ci, któ­rzy wę­dro­wa­li po świe­cie. To uła­twia­ło kon­tak­ty. No i jesz­cze jed­na spra­wa. De­ana mo­gła spo­koj­nie za­ło­żyć, że nikt w pa­ła­cu nie znał ję­zy­ka Is­sa­ram. Choć­by po to war­to było je za­trud­nić. Żeby po­roz­ma­wiać na do­wol­ny te­mat bez oba­wy pod­słu­cha­nia.

— Wi­dzę, że opo­wie­ści mó­wi­ły praw­dę — łucz­nicz­ka ode­zwa­ła się pierw­sza, po­praw­nie, choć szorst­ko, dziw­nie uci­na­jąc gło­ski.

— Opo­wie­ści?

— Bia­łe po­chwy. Mi­strzy­ni sza­bel. Lu­dzie opo­wia­da­li, że no­si­łaś ta­kie, gdy za­bi­łaś Sza­fi­ro­wy Miecz Trzcin. Po­win­naś je za­brać ze sobą, gdy roz­ma­wia­ły­śmy w ka­ra­wan­se­ra­ju.

— Nie mam zwy­cza­ju kłuć lu­dzi w oczy bie­lą na po­chwach. Nie­któ­rzy mo­gli­by to uznać za pró­bę za­stra­sze­nia.

— Kto mówi o stra­chu, dziew­czy­no.

To na­głe i pro­tek­cjo­nal­ne „dziew­czy­no” ubo­dło De­anę bar­dziej, niż się spo­dzie­wa­ła. Przez mo­ment, do­słow­nie dwa ude­rze­nia ser­ca, roz­wa­ża­ła, czy może to zi­gno­ro­wać. Ale je­śli zro­bi to te­raz, bę­dzie mu­sia­ła igno­ro­wać set­kę ta­kich szpil dzien­nie. A poza tym… ćwi­cze­nia z wid­mo­wy­mi prze­ciw­ni­ka­mi już daw­no jej się znu­dzi­ły.