Każde martwe marzenie

Rozdział 12

Mo­dli­twę o do­bry dzień prze­rwa­ło pu­ka­nie do drzwi.

— Pani?

Wszy­scy w pa­ła­cu wie­dzie­li, że do jej oso­bi­stych kom­nat nie na­le­ży wcho­dzić bez za­pro­sze­nia. Na­dal była wo­jow­nicz­ką Is­sa­ram.

— Za­raz. — Po­chy­li­ła gło­wę i spo­koj­nie do­koń­czy­ła sło­wa skie­ro­wa­ne do Wiel­kiej Mat­ki.

Po czym po­pra­wia­jąc chaf­fdę, sta­nę­ła za sto­łem. Wie­dzia­ła, że nie może to być nikt obcy, ale i tak po­ło­ży­ła dło­nie na rę­ko­je­ściach tal­he­rów. Ufaj lu­dziom, lecz nie bar­dziej niż so­bie sa­mej.

— Wejść.

Mło­da słu­żą­ca zaj­rza­ła ostroż­nie i do­pie­ro gdy mia­ła pew­ność, że twarz De­any chro­ni ek­cha­ar, prze­kro­czy­ła próg. De­ana roz­po­zna­ła ją od razu. To ta od gi­zar­my, Lo­ila. Tym ra­zem uzbro­iła się na szczę­ście w lek­ką sza­blę, choć pas, na któ­rym wi­sia­ła broń, był zbyt luź­ny, więc po­chwa obi­ja­ła się dziew­czy­nie gdzieś w oko­li­cach ko­la­na.

— Przy­szły, pani. Wszyst­kie trzy.

Wszyst­kie trzy… Spo­dzie­wa­ła się, że przy­naj­mniej jed­na od­mó­wi. Ale han­del stał w miej­scu, tyl­ko nie­licz­ne ka­ra­wa­ny po­wę­dro­wa­ły na pół­noc, więc dla Is­sa­ram każ­dy mie­dziak się li­czył. A ona by­naj­mniej nie pro­po­no­wa­ła za­pła­ty mie­dzia­ka­mi.

— Gdzie cze­ka­ją?

— W Ogro­dzie Żół­tej Li­lii, jak ka­za­łaś, pani.

— Do­brze. Pój­dę do nich, a ty zo­stań przy księ­ciu.

Dziew­czy­na za­mru­ga­ła, za­kło­po­ta­na.

— Czy…

— Nie, Lo­ila, dam so­bie radę. A, wie­czo­rem udaj się do pa­ła­co­we­go zbroj­mi­strza, niech po­pra­wi ci ten pas. Nie zdo­łasz szyb­ko wy­cią­gnąć sza­bli, jak bę­dzie się tak ni­sko maj­tać.

Dziew­czy­na za­czer­wie­ni­ła się i dy­gnę­ła.

— Tak, pani.

Spo­tka­nie mia­ło się od­być w czę­ści pa­ła­cu znaj­du­ją­cej się poza Do­mem Ko­biet. De­ana uzna­ła, że to od­po­wied­nie miej­sce. Jesz­cze nie do­peł­nio­no wszyst­kich for­mal­no­ści i nie zło­żo­no przy­siąg, więc ostroż­ność nie była prze­sa­dzo­na. Póki nie zo­sta­ną za­war­te od­po­wied­nie umo­wy, nie wpu­ści tych ko­biet do pry­wat­nych kom­nat.

Ogród był kwa­dra­tem o boku pięć­dzie­się­ciu jar­dów, wy­sy­pa­nym drob­ny­mi, bia­ły­mi ka­my­ka­mi. Po­środ­ku usy­tu­owa­no owal­ne oczko wod­ne po­ro­śnię­te li­lia­mi, żół­ty­mi oczy­wi­ście, choć o tej po­rze dnia więk­szość kwia­tów nie zdą­ży­ła jesz­cze otwo­rzyć płat­ków.

Za­pro­szo­ne ko­bie­ty cze­ka­ły przy sa­dzaw­ce. Dwie sta­ły w swo­bod­nych po­zach, trze­cia przy­sia­dła na brze­gu i mo­czy­ła dłoń w wo­dzie. De­ana za­trzy­ma­ła się przy wej­ściu i ob­ser­wo­wa­ła je, ukry­ta w cie­niu. Dwie sto­ją­ce to były g’lar­ry­ski, a ob­my­wa­ją­ca rękę po­cho­dzi­ła z s’ha­ihy­rów. Oba ple­mio­na miesz­ka­ły na za­chod­nich zie­miach Is­sa­ram, więc mię­dzy nimi a d’yahir­ra­mi De­any nie było żad­nych krwa­wych wa­śni.

A to waż­ne, bo prze­cież De­ana za­mie­rza­ła im po­wie­rzyć bez­pie­czeń­stwo swo­je­go domu.

G’lar­ry­ski ubie­ra­ły się w luź­ne sza­ty, któ­rych głów­ną czę­ścią była się­ga­ją­ca po­ło­wy ły­dek chaf­fda, od­sła­nia­ją­ca ra­mio­na, szy­ję i spo­ry de­kolt. Ich ek­cha­ary przy­po­mi­na­ły za­sło­ny no­szo­ne przez wie­le miej­sco­wych ko­biet, a gło­wy zdo­bi­ły skom­pli­ko­wa­ne, wie­lo­ko­lo­ro­we tur­ba­ny. W prze­ci­wień­stwie do tej dwój­ki ko­bie­ta z s’ha­ihy­rów wy­glą­dem i stro­jem przy­po­mi­na­ła mło­de­go chło­pa­ka: drob­na i szczu­pła, w spodniach z lnu bar­wio­ne­go na spra­ny brąz i luź­nej, sza­rej ko­szu­li z dłu­gi­mi rę­ka­wa­mi. Jej za­sło­na na twarz przy­po­mi­na­ła wo­rek z wstaw­ką z ażu­ro­wej tka­ni­ny na wy­so­ko­ści oczu, prze­wią­za­ny na czo­le ka­wał­kiem sznur­ka. To ple­mię, miesz­ka­ją­ce na za­cho­dzie pu­sty­ni, na sa­mym skra­ju rdzen­nych ziem Is­sa­ram, nie sły­nę­ło ani z barw­nych szat, ani z za­mi­ło­wa­nia do zdo­bień. Ich te­re­ny po­zba­wio­ne były też ka­mien­nych afra­agr, więc żyli i miesz­ka­li jak więk­szość pu­styn­nych ko­czow­ni­ków, pro­wa­dząc sta­da po nie­go­ścin­nej zie­mi i wę­dru­jąc od oazy do oazy. Za to lata walk z no­ma­da­mi uczy­ni­ły z s’ha­ihy­rów naj­lep­szych łucz­ni­ków i mi­strzów włócz­ni wśród ro­da­ków De­any. Oraz nie­zrów­na­nych jeźdź­ców. Na­wet nie­któ­rzy wo­jow­ni­cy d’yahir­rów po­dró­żo­wa­li na za­chód, by spę­dziw­szy kil­ka mie­się­cy na wę­drów­kach po pu­sty­ni, pod­pa­trzyć sztu­kę wal­ki włócz­nią, lan­cą i oszcze­pem oraz łucz­ni­czy kunszt tego ple­mie­nia.