De Herrezen Draak

‘Ik zal mijn eigen boontjes moeten doppen,’ zei hij boos. Hij keerde de wijnkan om boven de zilveren beker en zag verbaasd dat die al leeg was. In plaats daarvan schonk hij melk in. ‘Egwene en Nynaeve willen Aes Sedai worden.’ Hij was het vergeten tot hij het hardop uitsprak. ‘Rhand volgt Moiraine op de voet en noemt zich de Herrezen Draak. Het Licht mag weten waar Perijn mee bezig is. Die doet gek sinds zijn ogen zo vreemd geel werden. Ik zal mijn eigen boontjes moeten doppen.’ Bloed en as, ik moet wel’. Ik ben van ons allemaal de laatste die nog normaal is. Ik ben de enige.

Tar Valon. Nou ja, men zei dat het de rijkste stad ter wereld was, het middelpunt van handel tussen de Grenslanden en het zuiden, de machtsbasis van de Aes Sedai. Hij dacht niet dat hij een Aes Sedai ooit zou kunnen overhalen om te dobbelen. Maar als dat wel lukte, zou hij niet kunnen vertrouwen op het rollen van de stenen of de kleur van de speelkaarten. Maar er moesten kooplui zijn en andere mensen met zilver en goud. De stad zelf zou ook best de moeite waard zijn er enkele dagen in rond te kijken. Hij wist dat hij na zijn vertrek uit Emondsveld een lange reis had gemaakt, maar afgezien van enkele vage herinneringen aan Caemlin en Cairhien kon hij zich geen grote stad meer herinneren. Hij had er altijd een willen bezoeken. ‘Maar geen stad die barst van de Aes Sedai,’ mompelde hij zuur, terwijl hij de laatste botererwtjes op zijn vork schoof. Hij verzwolg ze en nam nog een hap vlees.

Opeens kwam de gedachte in hem op of de Aes Sedai hem niet de robijn uit de dolk van Shadar Logoth zouden willen geven. Hij herinnerde zich de dolk slechts heel vaag, maar zelfs dat leek op een herinnering aan een verschrikkelijke wond. Zijn maag en darmen verkrampten en een scherpe pijn boorde zich in zijn slapen. Toch stond de robijn hem duidelijk voor ogen, even groot als zijn duimnagel, zo donker als een bloeddruppel, glinsterend als een vuurrood oog. Hij had er toch zeker meer recht op dan zij en thuis in Tweewater zou hij evenveel waard zijn als tien boerderijen.

Ze zullen waarschijnlijk zeggen dat de steen ook besmet is. Dat was waarschijnlijk ook zo. Toch was het een mooie wensdroom de robijn met enkele Kopins te ruilen voor hun beste stukken land. De meeste Kopins – herrieschoppers vanaf hun geboorte, en dieven en leugenaars – verdienden wat hun toekwam en meer. Hij geloofde eigenlijk niet echt dat de Aes Sedai de robijn aan hem zouden teruggeven en als ze dat wel zouden doen, geloofde hij ook niet echt dat hij hem helemaal naar Emondsveld zou meenemen. De grootste boerderij in Tweewater te bezitten was niet meer zo’n opwindend idee als vroeger. Dat was als kind zijn grootste wens geweest, net zoals hij een even goede paardenkoper als zijn vader wilde worden. Nu leek dat allemaal heel onbelangrijk. Zo beperkt, nu de hele wijde wereld voor hem openstond. Hij besloot als eerste Egwene en Nynaeve op te zoeken. Misschien zijn ze weer bij hun volle verstand. Misschien hebben ze die dwaze droom opgegeven dat ze Aes Sedai kunnen worden. Hij dacht van niet, maar hij wilde pas vertrekken als hij hen had gesproken. Hij wilde weg, dat was zeker. Een bezoekje aan hen, een dag om de stad te bekijken, misschien wat dobbelen om zijn beurs te spekken en dan zou hij ervandoor gaan, ergens waar geen Aes Sedai waren. Voor hij naar huis terugging – Ik ga op een dag weer naar huis. Op een goeie dag, zeker – was hij van plan iets van de wereld te zien, zonder dat de Aes Sedai hem naar hun pijpen lieten dansen.