Een Kroon van Zwarden

‘De speelman zag ons en siste hem toe te zwijgen,’ bracht Areina naar voren, de pijlkoker aan haar zij bevoelend, ‘maar we hadden het al gehoord.’ Haar stem was even hard als haar blik.

‘Ik weet dat ze nu beiden Aes Sedai zijn, Moeder, maar zouden ze niet in moeilijkheden komen als iemand zoiets ontdekte? De zusters, bedoel ik? Iemand die beweert zuster te zijn, krijgt zelfs na vele jaren nog grote problemen als ze het ontdekken.’ Nicola’s gezicht veranderde niet, maar haar ogen leken plotseling die van Egwene vast te willen houden. Ze boog zich gespannen wat naar voren. ‘Wie dan ook. Is dat niet zo?’

Gesterkt door Egwenes zwijgen, grijnsde Areina. Een onplezierige grijns in de nacht, ‘Ik heb gehoord dat Sanche, toen ze nog Amyrlin was, Nynaeve en Elayne een of andere taak buiten de Toren heeft opgedragen. En ook dat u er in dezelfde tijd op uit werd gestuurd en in allerlei problemen belandde na uw terugkomst.’ Een sluwe toon van verdachtmaking glipte haar stem in. ‘Herinnert u zich nog dat ze voor Aes Sedai speelden?’

Ze stonden haar aan te kijken, Areina uitdagend op haar boog steunend, Nicola afwachtend, zo strak dat de lucht bijna knisperde.

‘Siuan Sanche is Aes Sedai,’ zei Egwene kil, ‘evenals Nynaeve Almaeren en Elayne Trakand. Jullie dienen hun de juiste achting te betonen. Voor jullie zijn het Siuan Sedai, Nynaeve Sedai en Elayne Sedai.’ Het tweetal keek beduusd. Ze kreeg maagpijn van boosheid. Na alles wat ze vanavond had meegemaakt, werd ze nu op afpersing bediend door deze twee... Ze kon geen scheldwoord bedenken dat smerig genoeg was. Elayne had dat gekund. Die luisterde naar stalknechten, voerlui en dat soort lieden en leerde de woorden die zijzelf liever niet wenste te horen. Ze vouwde de gestreepte stola open en schikte die zorgvuldig om haar schouders.

‘Ik denk niet dat u het begrijpt, Moeder,’ merkte Nicola haastig op. Maar ze was niet bang en trachtte enkel haar bewering te staven, ‘Ik was louter bezorgd dat als iemand ontdekte dat u...’ Egwene gaf haar geen kans verder te praten.

‘O, ik begrijp het, kind.’ Die dwaze vrouw was zeer zeker een kind. Er waren altijd wel oudere novices die last gaven, meestal doordat ze de Aanvaarde beledigden die les gaf, maar zelfs de domste novice was zo verstandig om onbeschaamdheid jegens de zusters te vermijden. Haar geprikkelde boosheid werd een laaiende woede. Dat de vrouw dit bij haar probeerde! Ze waren beiden iets langer dan zij, maar Egwene zette haar vuisten in haar zij en richtte zich op, terwijl de twee ineenkrompen alsof ze over hen heen gebogen stond. ‘Hebben jullie enig idee hoe ernstig het beschuldigen van een zuster is, zeker als een novice dat doet? Beschuldigingen op grond van een gesprek dat naar jullie beweren is opgevangen van mannen die wel duizend span uit de buurt zijn! Tiana vilt je levend en zet je voor de rest van je leven aan het boenen en schrobben.’ Nicola probeerde er telkens tussen te komen – met verontschuldigingen en tegenwerpingen dat Egwene het niet begreep, desperate pogingen om alles terug te draaien – maar Egwene negeerde haar en ging vlak voor Areina staan. De Jager deed een stap achteruit, bevochtigde haar lippen en keek opmerkelijk onzeker. ‘En jij hoeft niet te denken dat je zo vrij als een vogeltje kunt weglopen. Zelfs een Jager kan voor zoiets naar Tiana. Met enig geluk zul je niet aan een wagenboom worden gegeseld, zoals ze met krijgslieden doen die op stelen zijn betrapt. In elk geval zul je dan op de weg worden achtergelaten, met je striemen als gezelschap.’