Een Kroon van Zwarden

‘Hij kan toch amper zo... ergerniswekkend zijn als die Aielvrouwen,’ mompelde Leane zuur. Zelfs zij had moeite haar ervaringen met de Wijzen vermakelijk te vinden. ‘Maar het doet er ook amper toe. “De Amyrlin Zetel dient te worden gezien en erkend als de Witte Toren zelf...”’

Vóór hen verscheen tussen de tenten een tweetal vrouwen dat kalm liep te praten. Door de afstand en de schaduwen waren hun gezichten slecht te onderscheiden, maar het waren duidelijk Aes Sedai, te oordelen naar de manier waarop ze liepen: met de zekerheid dat niets wat zich in de duisternis verborg hen kwaad kon doen. Geen enkele Aanvaarde die op het punt stond de stola te verwerven, kon zo’n graad van zelfvertrouwen benaderen. Een koningin met een heel leger achter zich zou het nog niet kunnen. Ze kwamen hun kant op. Leane schoof snel de zwartere duisternis tussen twee wagens in. Nors kijkend van ergernis wilde Egwene Leane laten gaan en gewoon verder lopen. Het mocht overal bekend worden. Ze zou in de Zaal staan en vertellen dat ze dienden te beseffen dat de stola van een Amyrlin meer was dan een leuke sjaal. Ze zou... Ze volgde Leane en gebaarde de ander door te lopen. Wat ze zeker niet wilde doen, was alles als oud vuil weggooien omdat ze zich ergerde.

Er bestond slechts één wet in de Toren die een specifieke beperking van de macht van de Amyrlin Zetel inhield. Er waren wat ergerlijke gewoonten die op de vingers van een hand te tellen waren en een vat vol onhandige regelingen, maar er bestond slechts één wet, en die kon niet slechter uitkomen. De Amyrlin Zetel dient te worden gezien en erkend als de Witte Toren zelf, zijnde het leven brengende hart van de Witte Toren zelf, die dientengevolge niet dan in uiterste noodzaak in gevaar mag worden gebracht, tenzij de Witte Toren zich in staat van oorlog bevindt door een verklaring van de Zaal van de Toren, waarbij tengevolge van het gestelde in het begin van deze volzin de Amyrlin Zetel een gewone meerderheid van de Zaal van de Toren dient te verkrijgen, voor de Amyrlin Zetel zichzelf moedwillig in gevaar mag brengen en de Amyrlin Zetel zich in het uitgesproken meerderheidsstandpunt van de Zaal van de Toren dient te schikken. Welke onbesuisde Amyrlin aanleiding had gegeven tot het schrijven van deze wet, wist Egwene niet, maar hij bestond al ruim tweeduizend jaar. Voor de meeste Aes Sedai bezat een wet die zo oud was een door het Licht geschonken aura; zo’n wet veranderen was ondenkbaar.

Romanda had die... die vervloekte wet aangehaald alsof ze een halve dorpszot een lesje wilde leren. Als de erfdochter van Andor minstens honderd span bij de Herrezen Draak weg moest blijven, dan gold des te sterker voor de Amyrlin Zetel dat ze zich aan die wet moest houden. Lelaine beaamde het met enige spijt, maar dat was meer doordat ze het met Romanda eens moest zijn. De twee zusters hadden er bijna van moeten braken. Zonder de steun van die twee was de gewone meerderheid even ver buiten bereik als de helft plus een. Licht, zelfs zo’n oorlogsverklaring vereiste een gewone meerderheid! Dus als ze geen toestemming kon krijgen...

Leane schraapte haar keel. ‘U kunt nauwelijks wat doen als u heimelijk gaat, Moeder, en vroeg of laat ontdekt de Zaal het. Ik denk dat u het daarna moeilijk zult vinden om nog tijd voor uzelf te krijgen. Ze zullen het niet wagen u te laten bewaken, begrijpt u, maar er zijn andere wegen. Ik kan voorbeelden aanhalen uit... bepaalde bronnen.’ Ze noemde nooit rechtstreeks de verborgen verslagen, tenzij ze een ban tegen afluisteraars had geweven.

‘Ben ik zo doorzichtig?’ vroeg Egwene even later. Er stonden op deze plek slechts wagens om hen heen en daaronder lagen de donkere hoopjes van slapende voerlieden, paardenknechten en alle anderen die nodig waren om zoveel voertuigen op de weg te houden. Het was opvallend hoeveel gemakken ruim driehonderd Aes Sedai vergden, wanneer weinigen zich wilden verlagen om ook maar een span in een wagen of een kar mee te rijden. Maar er waren tenten en voorzieningen, voedselvoorraden en duizenden dingen die nodig waren voor de zusters en hun bedienden. Het hardste geluid was het snurken, als een koor van kikkers.

‘Nee, Moeder.’ Leane lachte zachtjes, ‘Ik bedacht enkel wat ik zou doen. Maar het is bekend dat ik mijn waardigheid en gezond verstand geheel kwijt ben, De Amyrlin Zetel kan mij amper als voorbeeld nemen. Ik denk dat u de jonge meester Altor althans voorlopig zijn eigen weg moet laten gaan, tenvijl u de gans plukt die voor u ligt.’