Een Kroon van Zwarden

Geschokt plofte Egwene bijna op de tegels neer. Haar antwoord volgde echter zonder te haperen. ‘Dat kan ik niet doen, Bair. En ik zou het niet doen als ik het kon. Onze trouw geldt de Toren, de Aes Sedai als geheel, zelfs meer dan het land van onze geboorte.’ Dat was waar, of het werd verondersteld waar te zijn, al vroeg ze zich af hoe de vrouwen tegenover haar die aanspraak konden rijmen met de opstand van haar en de anderen. ‘Aes Sedai zweren zelfs geen trouw aan hun Amyrlin en zeker niet aan een willekeurige man. Dat zou net zijn of een van jullie voor een stamhoofd neerknielde.’ Ze maakte een afbeelding zoals Melaine had gedaan door te denken dat zoiets echt bestond. Tel’aran’rhiod was oneindig plooibaar als je wist hoe. Achter Callandor vielen drie Wijzen op hun knieën voor een stamhoofd. De man leek veel op Rhuarc, de drie vrouwen op de Wijzen tegenover haar. Ze hield het beeld even vast, maar Bair schonk het één blik en snoof luid. Het idee was waanzin.

‘Vergelijk die vrouwen niet met ons.’ Melaines groene ogen fonkelden even scherp als vroeger en haar tong sneed als een scheermes.

Egwene hield haar mond. De Wijzen leken de Aes Sedai te verachten, alle Aes Sedai, met uitzondering van haar. Eigenlijk kon ze beter zeggen dat ze hen minachtten. Egwene dacht dat ze weleens een hekel zouden kunnen hebben aan de Voorspellingen die hen met de Aes Sedai verbonden. Voor ze door de Zaal was opgeroepen om tot Amyrlin te worden verheven, hadden Sheriam en haar groepje vriendinnen hier regelmatig met deze drie gesproken, maar daaraan was min of meer een eind gekomen, zowel doordat de Wijzen weigerden hun verachting te verbergen als door de oproep van Egwene. In Tel’aran’rhiod kon een geschil met iemand die deze plek veel beter kende, je doodsbang maken. Zelfs tussen hen en Egwene was al enige verwijdering ontstaan. Ze wilden bepaalde zaken niet bespreken, zelfs niet het kleinste feitje dat ze van Rhands plannen wisten. Hiervóór was ze een van hen geweest, een leerlinge die leerde droomlopen; daarna Aes Sedai, al voordat ze hadden gehoord wat ze zojuist had verteld.

‘Egwene Alveren zal doen wat ze moet doen,’ merkte Amys op. Melaine keek haar lang aan, verschikte nadrukkelijk haar omslagdoek en verschoof wat rinkelende kettingen van ivoor en goud, maar ze bleef zwijgen. Amys leek nog meer de leidster dan eerst. De enige Wijze die Egwene kende en aan wie de andere Wijzen zich zo gemakkelijk onderwierpen, was Sorilea.

Bair had zich thee verbeeld die nu voor haar stond, zoals in de tenten zou gebeuren. Een gouden theepot afgewerkt met leeuwen uit de ene streek, een zilveren dienblaadje afgezet met touwslingers uit een andere streek en groene kopjes van dun Zeevolkporselein. De thee smaakte natuurlijk echt en ze voelde de warmte tot in haar maag. Ondanks het zoet van de zoetbes of van een onbekend kruid smaakte het Egwene te bitter. Ze verbeeldde zich wat honing erin en nam nog een slokje. Te zoet. Iets minder honing. Nu was het lekker. Dat was iets dat je met de ene Kracht niet kon. Egwene betwijfelde of iemand vaardig genoeg was om saidarstroompjes zo fijn te weven dat ze honing uit thee konden zeven.

Ze tuurde even in haar theekopje en dacht aan honing, thee en fijne stroompjes saidar, maar dat was niet de reden van haar zwijgen. De Wijzen wilden Rhand leiden, net zoals Elaida, Romanda of Lelaine dat wilden doen. Heel waarschijnlijk iedere Aes Sedai. Natuurlijk wilden ze de Car’a’carn slechts die kant opsturen die voor de Aiel het best was, en wensten de zusters de Herrezen Draak te sturen naar wat volgens hen het beste voor de wereld was. Ze rekende zichzelf er ook toe.

Ze wilde Rhand helpen om te voorkomen dat hij zich onherstelbaar vijandig opstelde tegenover de Aes Sedai, dus zij wilde hem ook leiden. Maar ik heb gelijk, herinnerde ze zichzelf. Alles wat ik doe, is zowel voor zijn eigen bestwil als voor die van anderen. Niemand van de anderen denkt ooit aan wat goed voor hém is. Ze kon er ook maar beter aan denken dat deze vrouwen meer waren dan vriendinnen en volgelingen van de Car’a’carn. Niemand was slechts een ding, besefte ze steeds beter.

‘Ik denk niet dat je ons slechts kwam vertellen dat je een vrouwelijk stamhoofd bij de natlanders bent,’ zei Amys over haar theekopje heen. ‘Wat zit je dwars, Egwene Alveren?’

‘Wat mij dwarszit, is iets wat me altijd dwarszit.’ Ze glimlachte om de stemming wat beter te maken. ‘Soms denk ik dat Rhand me grijze haren zal geven voor ik oud word.’

‘Als er geen mannen waren, zou geen enkele vrouw grijze haren hebben.’ Gewoonlijk zou dat als grapje uit Melaines mond zijn gekomen, waarna Bair iets zou hebben opgemerkt over Melaines enorme kennis van mannen, luttele maanden na haar trouwen, maar dat gebeurde ditmaal niet. De drie vrouwen keken Egwene slechts afwachtend aan.