Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Całkiem niezłe, tylko trzeba dodać mnóstwo pieprzu i może więcej smażonej cebuli — orzekł Temeraire, kiedy skosztował potrawy. Teraz już miał konkretne wymagania.

Kucharze, wciąż gotowi spełniać wszelkie jego zachcianki, natychmiast zastosowali się do życzenia. Temeraire pochłonął wszystko z przyjemnością i zapadł w długą drzemkę, zupełnie nieświadomy niezadowolenia okrętowego kucharza, kwatermistrza i w ogóle załogi. Chińczycy nie posprzątali po sobie i górny pokład był zalany krwią, a ponieważ wszystko to odbyło się po południu, Riley nie bardzo chciał kazać ludziom umyć pokład po raz drugi tego dnia. Smród był nie do zniesienia, kiedy Laurence zasiadł do obiadu w towarzystwie Rileya i innych starszych oficerów, szczególnie że trzeba było siedzieć przy zamkniętych oknach, by uniknąć jeszcze bardziej dokuczliwego fetoru wiszących na zewnątrz fok.

Na nieszczęście kucharz Rileya myślał podobnie jak chińscy kucharze. Jako danie główne podał wspaniałą złocistą pieczeń, do której zużył tygodniową porcję masła, resztę świeżego groszku nabytego w Kapsztadzie oraz gorący gęsty sos; kiedy jednak zaczęto kroić porcje, wszyscy od razu rozpoznali zapach foczego mięsa i nawet go nie tknęli.

— Nic z tego — rzekł Riley i zsunął plaster z powrotem na tacę. — Jethson, zanieś to do mesy midszypmenów, niech się najedzą; szkoda byłoby zmarnować.

Pozostali poszli w jego ślady i zadowolili się resztą potraw, ale na stole pozostało wolne miejsce. Kiedy steward zabrał tacę i opuścił kajutę, usłyszeli przez drzwi, jak pomstuje na „cudzoziemców, którzy nie umieją się zachować w cywilizowany sposób i psują ludziom apetyt”.

Raczyli się butelką na pocieszenie, gdy nagle okręt dziwnie zadrżał, wykonał w wodzie podskok, którego Laurence nigdy nie doświadczył. Riley szedł już do drzwi, gdy Purbeck odezwał się niespodziewanie:

— Spójrzcie tam.

Pokazał okno: łańcuch kołysał się luźno, a klatki nie było.

Wszyscy wytrzeszczyli oczy. Chwilę później na pokładzie rozległy się okrzyki i wrzaski, a okręt skręcił nagle na prawo przy akompaniamencie głośnego trzasku rozłupanego drewna. Riley wypadł z kajuty, a pozostali popędzili za nim. Kiedy Laurence zaczął wchodzić na górę, nastąpił kolejny wstrząs. Zsunął się o cztery szczeble w dół, niemal strącając Granby’ego.

Wypadli na pokład niczym diabełki wyskakujące na sprężynie z pudełka, wszyscy razem. Na trapie lewej burty leżała zakrwawiona noga w bucie ze sprzączkami i jedwabnej pończosze, tylko tyle zostało z midszypmena Reynoldsa, który pełnił wachtę, a dwa inne ciała marynarzy leżały przy półksiężycu dziury wyłupanej w relingu, najwyraźniej zmiażdżone. Na smoczym pokładzie Temeraire siedział na tylnych łapach i rozglądał się nerwowo. Inni marynarze na pokładzie ratowali się ucieczką w takielunek albo uciekali niezdarnie do schodni dziobowej, przepychając się z midszypmenami, którzy właśnie wychodzili na pokład.

— Podnieść banderę — rozkazał Riley, przekrzykując wrzaski. Doskoczył do steru i chwycił go mocno, przywołując innych marynarzy, by mu pomogli. Nigdzie nie było widać sternika Bassona, a okręt wciąż schodził z kursu. Płynął spokojnie, więc nie uderzyli w rafę, nie było też w pobliżu żadnego innego statku. — Ogłosić alarm bojowy.

Odgłos werbli pogrzebał nadzieję na zorientowanie się w sytuacji, lecz tylko tak dało się utrzymać porządek wśród ludzi ogarniętych paniką, co w tym momencie było najważniejsze.

— Panie Garnett, proszę spuścić łodzie — zawołał Purbeck, wychodząc na środek relingu i poprawiając kapelusz; jak zwykle ubrał do obiadu swój najlepszy surdut i teraz, wysoki i elegancki, prezentował się bardzo dystyngowanie. — Griggs, Masterson, co to ma znaczyć? — zwrócił się do dwóch przerażonych marynarzy, którzy spoglądali w dół z marsa. — Wstrzymuję wam grog na tydzień, a teraz złaźcie i lećcie po broń.

Laurence torował sobie drogę pośród tych, którzy udawali się na swoje stanowiska: jeden z żołnierzy podskakiwał, usiłując włożyć świeżo wyczyszczony but tłustymi i ślizgającymi się na skórze dłońmi; artylerzyści przepychali się ku działom rufowym.

— Laurence, Laurence, co się dzieje? — zawołał Temeraire, gdy tylko go zobaczył. — Spałem. Co się stało?

Allegiance przechylił się gwałtownie na jedną stronę, a Laurence został rzucony na reling. Po drugiej stronie okrętu strzelił w górę i opadł na pokład ogromny strumień wody, a zaraz potem nad relingiem pojawił się monstrualny smoczy łeb: wielkie jaskrawopomarańczowe oczy osadzone za zaokrąglonym pyskiem, końce połączonych błoną narośli kostnych, oblepione długimi czarnymi wodorostami. Z pyska zwisało ludzkie ramię; po chwili stworzenie rozwarło szczęki i odrzuciło łeb do tyłu, połykając wszystko: na jego zębach lśniła jasnoczerwona krew.