Dzieci Boga [Children of God - pl]

W końcu nadszedł czas, żeby położyć Celestinę do łóżka, a kiedy Giną zgasiła światło i tuliła dziecko do snu, Emilio przysiadł pośród tłumu lalek i pluszowych zwierzątek. Nagle w jego rękach pojawiło się małe srebrne pudełko, które strażnicy kamorry kupili mu w Neapolu.

— To dla mnie? — zapytała Celestina z jawną nadzieją w głosie.

— A niby dla kogo? — Uśmiechnął się do Giny, uradowany z jej widocznego zaskoczenia. — To zaczarowana szkatułka — dodał z powagą, kiedy Celestina przyglądała się maleńkim kwiatkom zdobiącym pokrywkę. — Można w niej trzymać słowa.

Dziewczynka spojrzała na niego z niedowierzaniem, a on uśmiechnął się w ciemności, odkrywając, jak bardzo jest podobna do matki.

— Otwórz je — powiedział. Wcześniej zamierzał zrobić to sam, ale drobne, precyzyjne ruchy czasami sprawiały mu wiele trudności i bólu. — A teraz uważaj. Przygotuj się, bo musisz natychmiast zamknąć szkatułkę, jak tylko wypowiem słowa. — Celestina, już wciągnięta w zabawę, zacisnęła z przejęcia usta i uniosła pudełko do jego ust. Patrząc na Ginę, wyszeptał: — Ti amo, cara — a potem krzyknął: — Szybko! Zamykaj! — Celestina zapiszczała i zatrzasnęła wieczko. — Uuaaa! To dopiero było zamknięcie. A teraz — powiedział, biorąc od niej szkatułkę — stuknij palcem w wieczko i policz do dziesięciu.

— Dlaczego?

— Dlaczego, dlaczego, dlaczego! Za rzadko bijemy to dziecko — żalił się przed Giną, która uśmiechała się promiennie. — Za moich czasów dzieci robiły to, co im powiedziano, i nie zadawały żadnych pytań.

Na Celestinie nie zrobiło to żadnego wrażenia.

— Dlaczego?

— Żeby słowa wiedziały, że muszą pozostać w szkatułce — odpowiedział zniecierpliwionym tonem wyrażającym: nawet głupi powinien to wiedzieć! — Zrób, jak ci powiedziałem. Zastukaj w wieczko i policz do dziesięciu! — powtórzył, wyciągając pudełko na czymś, co pozostało z jego dłoni, i starając się, by nie spadło z taśm podtrzymujących protezy. Zdał sobie sprawę, że nie zwracała już uwagi na jego ręce. Nawet Pia się do nich przyzwyczaiła.

Celestina dała za wygraną, stuknęła w wieczko i policzyła do dziesięciu. Wręczył jej pudełko.

— Teraz je otwórz i przyłóż do ucha.

Drobne paluszki podniosły wieczko, a jej owalna twarz — lustrzane odbicie matki — zamarła w skupieniu, kiedy wcisnęła pudełko w plątaninę jasnych włosów koło złotego uszka pokrytego letnimi piegami.

— Nic nie słyszę! — oświadczyła, jednocześnie trochę rozczarowana i dumna z tego, że mu nie uwierzyła. — Robisz ze mnie balona.

Emilio zrobił obrażoną minę.

— Spróbuj jeszcze raz. Ale tym razem słuchaj całym sercem. W zaczarowanej ciszy dziecięcej sypialni wszyscy troje usłyszeli jego słowa: Ti anto, cara.