Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Najnowsze obliczenia, sir — kapitan Truscot, szef sztabu, podał mu elektrokartę.

Stanton skrzywił się, patrząc na wynik — miał nieco mniej niż trzy godziny, zakładając, że przeciwnik utrzyma kurs i przyspieszenie. Co prawda napastnicy przemknęliby wówczas koło planety z prędkością ponad czterdziestu czterech tysięcy sześciuset kilometrów na sekundę, a Everest powinien być ich głównym celem. Ponieważ nie mogli być pewni, czy zdecyduje się walczyć, czy uciekać, najprawdopodobniej po osiągnięciu połowy drogi wykonają zwrot i zaczną wytracać prędkość. Co mu da trochę więcej czasu — i to wszystko.

W tej chwili przeciwnik znajdował się dwieście pięćdziesiąt milionów kilometrów od planety, a więc nie mógł jeszcze dostrzec jego okrętów, co zmieni się, gdy tylko włączą napędy. Jeżeli nie zdecyduje się na małą emisję energii, którą zdoła ukryć system stealth, będą mogli śledzić jego ruchy w czasie rzeczywistym, gdyż sensory grawitacyjne dają natychmiastowy odczyt, (on także jest w tej chwili w stanie śledzić ich posunięcia dzięki systemowi sond wczesnego ostrzegania). Co prawda zanim napastnicy nie zbliżą się i to znacznie, nie będą w stanie zidentyfikować jego okrętów, ale będą wiedzieli, gdzie się one znajdują.

Stanton wziął głęboki oddech — sytuacja nie wyglądała dobrze. Miał do dyspozycji rakiety o co najmniej trzydzieści procent skuteczniejsze niż przeciwnik, podobnie jak obronę antyrakietową i środki walki radioelektronicznej, ale miał także tylko cztery dreadnaughty, podczas gdy przeciwnik dysponował szesnastoma superdreadnaughtami, reszty nie wspominając. W takich warunkach nawet pojedynek rakietowy byłby samobójstwem, a gdyby próbował bronić Everesta, przyciśnięto by go do planety i wykończono z dział energetycznych. Gdyby miał szczęście, cała walka trwałaby ze dwadzieścia minut. Owszem, na pewno zadałby napastnikom spore straty, ale także utraciłby wszystkie okręty i to tylko po to, by dać mieszkańcom planety dodatkowe pół godziny wolności. Taki wynik byłby znacznie bardziej niekorzystny dla Sojuszu niż dla Ludowej Republiki…

— Nie zdołamy ich powstrzymać — powiedział cicho. Truscot skinął głową, przyznając mu rację. Miał w oczach żal, ale nie było sensu udawać, że są w stanie dokonać niemożliwego.

— Helen, połącz mnie proszę z premierem Jonesem — polecił Stanton oficerowi łącznościowemu i dodał pod adresem komandora Rayana i Truscota: — Pete, razem z Georgem opracujcie plan jak najkrótszego starcia w sytuacji, gdy będziemy ich mijać w odległości pięciu milionów kilometrów. Nie zdołamy ich zatrzymać, ale chcę zadać im takie straty, jak tylko okaże się to w tych warunkach możliwe. Jeśli zdecydują się na walkę manewrową, da to Jonesowi i statkom ewakuacyjnym trochę więcej czasu, jeśli nie chcą przelecieć obok nich z maksymalną możliwą prędkością. Podejrzewam, że znacznie zwolnią, by przedłużyć czas starcia, ale to im niewiele da. A ja chcę przez ten czas opróżnić magazyny, więc przekażcie załogom wyrzutni, że zależy mi na jak największej szybkostrzelności.