Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Patroni zapomnieli tylko o jednym — o zmianie konstytucji. I nie zdawali sobie sprawy, jak szanowane jest nadal przez mieszkańców planety nazwisko Mayhew. Kiedy Radę sparaliżował strach wynikający z niespodziewanego sukcesu militarnego fanatyków z Masady, wspieranych skrycie przez Republikę, Benjamin Mayhew skorzystał z okazji i zaczął działać, ponownie udowadniając, że Mayhew jest Protektorem nie dlatego, że odziedziczył tytuł, ale dlatego, że na niego zasługuje.

Miecz odzyskał moc i Klucze nic na to nie mogły poradzić — przynajmniej legalnie. W dawnych czasach prawo kanoniczne i cywilne były takie same, a Synod pełnił funkcję Sądu Najwyższego. Wojna domowa nauczyła jednak Kościół w bolesny, acz skuteczny, sposób, jakie są skutki mieszania religii ze sprawami świeckimi, głównie z polityką. I Kościół wyciągnął stosowne wnioski. Język prawniczy nadal był pełen zgoła proroczych zwrotów, ale sędziowie od sześciu stuleci nie mieli prawa być urzędnikami kościelnymi i zajmować w hierarchii kościelnej żadnych stanowisk. W rezultacie do prawa przedostało się zadziwiająco wiele świeckich elementów, mimo że prawnicy musieli kończyć kościelne szkoły. Kościół utrzymał także przywilej zatwierdzania sędziów mianowanych do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zaś miał między innymi prawo ostatecznego rozstrzygania w kwestiach zgodności spornych problemów z konstytucją.

To prawo okazało się krytycznym czynnikiem w wydarzeniach sprzed czterech lat. Wielebny Hanks był bowiem od ponad trzydziestu lat wiodącą postacią w Synodzie — wpierw jako Drugi Starszy, potem jako wielebny i Najstarszy. I przez cały ten czas niepokoiła go rosnąca arogancja patronów. Miał niewielkie możliwości, by to zmienić, ale robił, co mógł, a sędziowie Sądu Najwyższego wybrani w tym czasie byli co do jednego zatwardziałymi konstytucjonalistami. Patronów to nie martwiło, być może nawet nie zdawali sobie z tego sprawy… aż do dnia przejęcia władzy przez Mayhewa, kiedy to Sąd Najwyższy zdecydował, że prawem na Graysonie jest spisana konstytucja, a nie precedens, który naruszał ją przez sto lat.

To skutecznie stłumiło jakiekolwiek próby legalnego oporu, a żaden patron nie odważył się na nielegalny, jako że Protektor cieszył się pełnym poparciem tak floty, jak armii, a te były potężniejsze niż kiedykolwiek, nawet w czasach Benjamina Wielkiego. Poza tym cieszył się też poparciem zwykłych patronów i Konklawe, które po prawie wieku sprawowania władzy odkryło, że jest równoprawnym ciałem ustawodawczym. No i miał poparcie wielebnego Hanksa i Kościoła Ludzkości Uwolnionej. We własnej domenie patron nadal sprawował władzę, ale centralna należała do Benjamina Mayhewa, który nie miał najmniejszej ochoty jej oddawać, nim nie przeciągnie Graysona z przeszłości do współczesności.

Co niestety dotarło w końcu do patrona Burdette. A jego próba prawnego zakwestionowania pozycji Protektora była w związku z tym groźniejsza niż z pozoru wyglądała. Skład Sądu Najwyższego został bowiem zaakceptowany przez Synod, a nie Konwokację Generalną, a Burdette podważał słuszność decyzji właśnie Synodu. Jeśli zdoła przekonać wystarczająco wielu, że Synod pomylił się w sprawie Marchanta, to per analogia decyzja Sądu Najwyższego w kwestii przejęcia władzy także zacznie wyglądać podejrzanie. A gdyby udało mu się ją zakwestionować skutecznie…

Wcale nie czuł się tak pewnie, jak przedstawił to Honor, i cały czas zdawał sobie sprawę z ryzyka. Większość obywateli Graysona była skłonna go słuchać, ale jeśli się potknie albo jeśli napotka na swej drodze zdecydowany opór opozycji obawiającej się zmian, sytuacja może się zmienić. Jego władza zależała od tego, co zdecydują ci, którymi rządził. Mógłby to zmienić za pomocą przewrotu wojskowego, który z pewnością by się powiódł, ale to akurat było ostatnią rzeczą, na którą miał ochotę.

I dlatego nawet tak ograniczony fanatyk jak Burdette stanowił zagrożenie. Reprezentował co prawda mniejszość obawiających się zmian, ale używając argumentów religijnych, mógł dotrzeć do znacznie liczniejszego grona. Przekonanie, że każdy powinien przejść własny test, kierując się własnym zrozumieniem woli bożej niezależnie od kosztów czy przeciwności, dawało mu niebezpiecznie duże zrozumienie, a użycie nowego argumentu stawiało całą sprawę w zupełnie nowym, niekorzystnym świetle. A dodatkową groźbę stanowiło przerwanie milczenia przez Muellera i innych. Czy działali pod wpływem przekonań religijnych, czy chęci odzyskania utraconej władzy, było mniej ważne. Zorganizowana opozycja wśród patronów, zwłaszcza mająca choćby pozory legalności, byłaby naprawdę trudnym i groźnym przeciwnikiem.