Rozstaje zmierzchu

— Lady Selande ma dla ciebie nowiny, mój panie. Sądzę, że powinieneś ich posłuchać z jej ust. — Cienki głosik Balwera był cierpki i precyzyjny, identycznie jak jego właściciel. Prawdopodobnie brzmiałby tak samo, gdyby Balwer leżał z szyją ułożoną na pniaku kata. — Zaczynaj, lady, proszę. — Balwer był tylko sekretarzem, sekretarzem Faile i Perrina, drobiazgowym, lecz skromnym osobnikiem, Selande zaś arystokratką, a jednak stwierdzenie Balwera wydawało się czymś więcej niż prośbą.

Kobieta posłała Perrinowi ostre spojrzenie z ukosa, po czym przesunęła oparty o ziemię miecz. Perrin skoncentrował się na niej całkowicie, ciekaw, co Selande ma do powiedzenia. Nie ufał ani jej, ani jej śmiesznym towarzyszkom. Balwer, nieco przekrzywiwszy głowę, popatrywał na nią, a jego zapach sugerował niecierpliwość, lecz nie troskę.

Odrzuciwszy głowę, kobieta zwróciła uwagę na Perrina.

— Widzę cię, Lordzie Perrinie „Złote Oko” — zaczęła powoli z dosadnym, cairhieniańskim akcentem, jednak uświadomiła sobie zniecierpliwienie mężczyzny, więc porzuciła udawanie formalnego zachowania Aielów. — Dowiedziałam się dzisiejszej nocy trzech rzeczy — dodała pospiesznie. — Po pierwsze, co jest najmniej ważne, Haviar zakomunikował, że Masema wysłał wczoraj kolejnego jeźdźca do Amadicii. Nerion spróbował za nim podążyć, niestety go zgubił.

— Powiedz Nerionowi, że nie każę mu nikogo śledzić — oświadczył jej ostro Perrin. — I to samo powtórz Haviarowi. Sami powinni o tym wiedzieć! Mają patrzeć, słuchać, a potem donosić mi, co widzieli i słyszeli. I nic więcej. Rozumiesz mnie?

Selande szybko kiwnęła głową, a w jej zapachu na moment pojawił się ostry strach. Strach przed nim, jak mniemał Perrin, strach, że on się na nią rozgniewa.

Jego żółte oczy niepokoiły ludzi.

Zdjął dłoń z toporka i spiął obie ręce za plecami.

Haviar i Nerion należeli do dwóch tuzinów młodych głupców Faile. Pierwszy był Tairenianinem, drugi — Cairhienianinem. Faile używała wielu z nich jako swoich „oczu i uszu”, co stale go z jakiegoś powodu irytowało, chociaż wyjaśniła mu prosto w twarz, że szpiegowanie to sprawa każdej żony. Mężczyzna powinien intensywnie słuchać, szczególnie gdy sądzi, że jego żona żartuje; bo może nie żartowała. Na samą myśl o szpiegostwie czuł się nieswój, ale jeśli Faile potrafiła używać do takich zadań tych ludzi, mógł z nich skorzystać w razie potrzeby i on, jej mąż. Chodziło jednak tylko o tych dwóch. Masema najwyraźniej wyrażał przekonanie, że przeznaczeniem wszystkich chyba Sprzymierzeńców Ciemności jest podążenie za nim prędzej czy później, jednak mógłby zacząć coś podejrzewać, gdyby zbyt wiele osób opuściło obóz Perrina i przyłączyło się do niego.

— Nie nazywaj go Masema, nawet tutaj go tak nie nazywaj — dodał szorstko. Ostatnio ktoś twierdził, że Masema Dagar właściwie umarł, po czym powstał z grobu jako Prorok Lorda Smoka Odrodzonego i odtąd stał się drażliwszy niż kiedykolwiek, ilekroć słyszał swoje dawne imię. — Jeżeli nie zachowasz ostrożności i za dużo ci się wymknie w niewłaściwym miejscu, będziesz miała szczęście, jeśli nie każe kilku swoim oprychom dać ci wycisk następnym razem, gdy spotkają cię samą.

Selande znów kiwnęła głową, poważnie i nie wydzielając strachu. O Światłości, tym idiotom Faile brakowało rozumu i nie potrafili nawet ocenić, czego należy się bać.

— Jest prawie świt — mruknął Balwer, drżąc i szczelniej otaczając się płaszczem. — Wszyscy się wkrótce pobudzą, a niektóre kwestie najlepiej dyskutować na uboczu. Będziesz, moja pani, kontynuować? — ponownie ponaglił ją, choć wciąż uprzejmie. Z tego, co Perrin widział, Selande i reszta pochlebców Faile głównie powodowała kłopoty. Chociaż Balwer wyraźnie usiłował ją zdenerwować, kobieta wydała tylko zakłopotane chrząknięcie, po czym wymamrotała przeprosiny.

Rzeczywiście mrok powoli się rozpraszał. Przynajmniej dostrzegały to bystre oczy Perrina. Niebo nad nim nadal było ciemne i upstrzone jasnymi gwiazdami, jednak mężczyzna powoli rozróżniał sześć cienkich pasów na przedzie płaszcza Selande. W każdym razie widział granice między nimi. Spał tej nocy dłużej niż zwykle i myśl o tym rozsierdziła go. Nie mógł sobie pozwolić na poddanie się zmęczeniu, niemniej jednak był straszliwie strudzony! Musiał wysłuchać sprawozdania Selande, która bez wątpienia w ogóle nie przejmowała się faktem, iż Masema wysłał jeźdźców, ponieważ wysyłał ich niemal codziennie. Perrin rozejrzał się z niepokojem za Aramem i Stepperem. Wychwycił jakieś odgłosy ruchów w szeregach koni, nigdzie wszakże nie dostrzegał swojego wierzchowca.