Każde martwe marzenie

Interludium

Ścia­na lo­dow­ca wzno­si­ła się nad nim ni­czym szkla­na góra, wy­so­ka na sto stóp i sze­ro­ka na kil­ka mil. Mia­ła też dziw­ne ko­lo­ry – Alt­sin ni­g­dy nie są­dził, że za­mar­z­nię­ta woda może mieć bar­wę zie­lo­ne­go szkła, prze­ro­śnię­te­go wstę­ga­mi błę­ki­tu i la­zu­ru. Pięk­no tego miej­sca za­pie­ra­ło dech w pier­siach. Gdy­by Pani Lodu kie­dy­kol­wiek za­pra­gnę­ła praw­dzi­wej świą­ty­ni, z po­le­ro­wa­ną po­sadz­ką, rzeź­bio­ny­mi ko­lum­na­mi i skle­pie­niem gło­szą­cym jej chwa­łę, po­win­na wy­słać ro­bot­ni­ków wła­śnie tu­taj. Ry­jąc w lo­dzie, stwo­rzy­li­by dzie­ło, któ­re­go sła­wa nio­sła­by się na cały świat.

Ale An­day’ya nie dba­ła o świą­ty­nie. Wła­ści­wie nie dba­ła o nic poza tym, by lu­dzie pa­mię­ta­li o jej ist­nie­niu. Przez ostat­nie ty­siąc­le­cia tak upodob­ni­ła się do siły na­tu­ry, z któ­rą ją utoż­sa­mia­no, że cza­sa­mi moż­na było wąt­pić, czy na­dal jest żywą, świa­do­mą bo­gi­nią.

Choć ostat­nie wy­da­rze­nia na Pół­no­cy zda­wa­ły się to po­twier­dzać. Coś wzbu­dzi­ło jej gniew i w mia­rę, jak mi­ja­ły ko­lej­ne dni, gniew ten na­ra­stał, co­raz bar­dziej i bar­dziej, aż zmie­nił się w praw­dzi­wą fu­rię.

Ty­po­wa hi­ste­ria ob­ra­żo­nej ko­bie­ty.

Te­raz jed­nak wszyst­ko uci­chło. To, co wy­wo­ła­ło taką re­ak­cję, to, co miał spraw­dzić na proś­bę Ouma, znik­nę­ło. Och. Czuł to coś, zo­sta­wia­ło na Ścież­kach Mocy ślad ni­czym żubr brną­cy przez śnieg, to jed­nak nie po­pra­wia­ło jego sy­tu­acji. Spóź­nił się o dzień, a jego cel znaj­do­wał się już ze sto pięć­dzie­siąt mil na wschód stąd. Gniew An­day’yi tak­że stał się mniej­szy: albo bo­gi­ni od­pu­ści­ła, albo, co rów­nie praw­do­po­dob­ne, pła­ci­ła wła­śnie cenę za wie­le dni nad­uży­wa­nia wła­snej po­tę­gi.

Alt­sin oparł się ple­ca­mi o lo­do­wiec, czu­jąc przez suk­no ha­bi­tu mroź­ne szpil­ki wwier­ca­ją­ce mu się w skó­rę. To było do­bre uczu­cie, ta­kie… ludz­kie. Po wy­da­rze­niach w opusz­czo­nej osa­dzie my­śli­wych na­dal czuł pust­kę, a wę­drów­ka po Pół­no­cy i ko­lej­ne od­kry­cia nie po­ma­ga­ły jej za­peł­nić. Użył cia­ła in­ne­go czło­wie­ka, by prze­pu­ścić przez nie Moc. Dzię­ki temu ktoś, kto chciał­by iść jego śla­dem, stra­ci trop, bo cha­rak­te­ry­stycz­ny ślad – „za­pach”, jaki zo­sta­wiał każ­dy użyt­kow­nik Mocy – zo­stał przy­pi­sa­ny do tego wła­śnie męż­czy­zny. Zro­bił to bez zgo­dy swo­jej ofia­ry, ła­miąc jej wolę, zna­ku­jąc go Dur­wo­nem jak… jak ci, któ­rzy kie­dyś wy­pa­la­li lu­dziom wła­sne sym­bo­le na skó­rze, by przy­wią­zać ich do sie­bie, Obej­mo­wać bez po­zwo­le­nia i wy­ko­rzy­sty­wać ni­czym na­rzę­dzia. Zro­bił to nie pierw­szy raz, po­przed­nio też otwie­rał por­ta­le, ko­rzy­sta­jąc z ciał ja­kichś głup­ców, ale za­wsze zo­sta­wiał ich ży­wych. Po­obi­ja­nych, wy­czer­pa­nych, lecz ży­wych.