Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Kiedy... – wycharczałem przez rozbite usta – kiedy zginął Gurładze?

Roześmiałem się, usłyszawszy odpowiedź, a jednak szczęście mnie nie opuściło. No, może – szczęście w nieszczęściu...

Zostałem ukarany kolejnym uderzeniem. Tym razem pofatygował się sam Mironow.

– Chcecie odpowiedzi, towarzyszu pułkowniku? – spytałem. – No to odpowiem wam: nie wyjdzie.

– Co takiego nie wyjdzie?! – warknął bezpieczniak.

– Wasz plan. Chcecie wiedzieć dlaczego?

Teraz doskoczył do mnie Kutiepow, ale gospodarz powstrzymał go stanowczym gestem.

– Niech gada – zadecydował, krzywiąc się, jakby zgryzł cytrynę. – Zawsze to jakiś początek...

– Po pierwsze, towarzyszu pułkowniku, wykonuję obecnie zadanie, którym interesuje się sam Generalny Komisarz. A i towarzysz Stalin jest na bieżąco... Niedługo będę potrzebny Genkomowi, zaczną mnie szukać moi ludzie. I szybko znajdą. Bo wy się specjalnie nie kryliście. Uważaliście, że nie macie powodu. Po drugie, w czasie kiedy zamordowano generała Gurładze, nie było mnie w Moskwie. Dowodziłem akcją za linią frontu. Ze wspólnej inicjatywy NKWD i wojennoj razwiedki. Całość nadzorował towarzysz Beria...

W pomieszczeniu zapadła cisza. Nawet moi konwojenci poruszyli się niespokojnie, choć było widać, że ich specjalnością jest raczej wykorzystywanie mięśni niż mózgów. Mimo to nazwisko Genkoma podziałało na nich niczym zaklęcie. Kutiepow pobielał z wściekłości, ponownie ruszył w moją stronę.

– Nie! – rzucił stanowczo Mironow. – Na razie rozmawiamy.

Powoli, nie spiesząc się, wyciągnął papierosa, zapalił. Dłuższą chwilę milczał, skupiony, zdawało się, jedynie na formowaniu tytoniowego dymu w eleganckie kółeczka.

– Co to za akcja? – odezwał się wreszcie. – Dlaczego nic o tym nie wiem? Wszystkie dokumenty dotyczące bieżących misji przechodzą przez moje biurko.

– Są akcje i akcje – wymamrotałem.

Rozbite wargi rwały paskudnie, przy każdym ruchu bolała szczęka. Nieźle się ze mną zabawili, gady!

– A konkretniej?

– Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Dostępem do takich informacji rządzi dopuszczenie, a nie stopień czy stanowisko. Jedynie Genkom Beria może zadecydować, czy zostaniecie o tym poinformowani. A on was najwyraźniej nie powiadomił...

– Mam w to uwierzyć?! We wspólne akcje NKWD i wojennoj razwiedki? – Mój rozmówca roześmiał się sarkastycznie.

Niespecjalnie dziwiłem się postawie Mironowa – rzeczywiście trudno byłoby przypuścić, że możliwa jest jakakolwiek współpraca pomiędzy nami a reprezentowaną przez niego instytucją. W latach trzydziestych czekiści zdziesiątkowali wręcz wywiad wojskowy. Do dziś nie uregulowaliśmy tego rachunku. No nic, jeszcze przyjdzie czas, kiedy upomnimy się o zamordowanych przez bezpieczniaków towarzyszy. I spłacimy dług. Z procentem.

– Pułkownik Kutiepow nie poinformował was, że i w Leningradzie mogłem dokooptować do swojego zespołu każdego, kogo uznam za przydatnego? Bez żadnych ograniczeń? Nawet jeśli ten ktoś jest z NKWD? Taki rozkaz wydał sam towarzysz Stalin. Może nie była to współpraca w całym znaczeniu tego słowa, ale... – Wzruszyłem wymownie ramionami.

Gniewna mina Mironowa świadczyła, że towarzysz Kutiepow istotnie pominął kilka drobiazgów w swojej relacji.

– To prawda? – zapytał.

– Co to ma za znaczenie? – odburknął Kutiepow. – Za dwa, trzy dni ten gnojek podpisze, co mu każemy, a wtedy...

– Naprawdę myślicie, towarzyszu, że macie te trzy dni? – przerwałem mu bezceremonialnie. – Sądzicie, że uda wam się oszukać Genkoma? Po tym jak pozostawicie go z ręką w nocniku, bo tylko ja mogę zakończyć z powodzeniem tę akcję? Radziłbym wam...

Uderzenie kantem dłoni wymierzone było w moją skroń, szarpnąłem głową, ale i tak mnie zamroczyło. W tym momencie nie miałem już wątpliwości – Kutiepow bił, żeby zabić. I nie obchodziło go, jaką cenę za to zapłaci. Najwyraźniej Mironow również to pojął, bo odepchnął bezpieczniaka stanowczo i kazał mnie rozkuć.