Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– A co, jak forsa się skończy?

No tak, to był problem... Dać jej więcej pieniędzy? To zniknie, zostawiając dzieciaki, albo wręcz poderżnie im gardła, żeby pozbyć się świadków. Za samo posiadanie złotych rubli można dostać nielichy wyrok. A jak jeszcze śledczy zainteresują się pochodzeniem rubelków i postanowią skłonić babę do zwierzeń... Oj, nie byłoby jej lekko. Jedyne wyjście to płacić raz na jakiś czas – wtedy zatroszczy się o chłopców, inaczej nie dostanie kolejnej raty. No i nie będzie miała okazji do jakiejś szczególnej rozrzutności; dwa, trzy imperiały na kwartał to sporo, ale żaden majątek. Taaak... Tylko jak to zorganizować? Jeśli mnie przerzucą za linię frontu, to mogę przepaść na całe miesiące, mogę też w ogóle nie wrócić. Co wtedy stanie się z Lońką? Zaraz, zaraz... A Nikonow? Mój znajomy medyk z przedrewolucyjnymi skrupułami? Dyskretny z musu, bo sam pod podejrzeniem? Ten nie zakabluje. Nawet gdyby postanowił mnie wsypać, enkawudziści na pewno nie nagrodzą za donos starego kołczakowca. Pomyśleliby, że jest w to jakoś zamieszany. Tak, to będzie dobry wybór. Postanowiłem jeszcze dziś pogadać z lekarzem.

– Dostaniecie dwa imperiały na kwartał – postanowiłem. – Rzecz jasna, o ile z dzieciakami będzie wszystko w porządku.

– Trzy! – natychmiast podbiła stawkę.

– Niech będzie trzy – zgodziłem się z cierpiętniczą miną.

W rzeczywistości byłem gotów dać i dziesięć, nie miałem innego wyjścia. Gdzie znalazłbym lepszą kryjówkę dla małego Pokrowskiego i jego znajomka? Nagłe pojawienie się dwójki dzieciaków w mieszkaniu samotnej kobiety co prawda może wzbudzić podejrzenia, niezależnie od tego, jakie papiery by im załatwić. W normalnej sytuacji pewnie skończyłoby się to donosami od sąsiadów, ale skoro Zoja miała kontakty z błatnymi – ba! – sama była jedną z nich, pewnie i Kalinina obracała się w tym środowisku. W takim wypadku praworządni obywatele zastanowią się dwa razy, zanim zdecydują wesprzeć socjalistyczną walkę z obcymi klasowo elementami. Bo gdyby rzecz się wydała, przyszłoby im drogo zapłacić za niedyskrecję. Z drugiej strony mamy wojnę i niejeden przyjmuje do siebie krewnych, którzy stracili rodziców czy dach nad głową. Mało to takich wypadków? A Kalinina wyglądała na cwaną, powinna dać sobie radę. Pozostawała tylko jedna, za to zasadnicza kwestia: musiałem się upewnić, że baba traktuje mnie poważnie. Inaczej wywinie coś prędzej czy później, błatni tak już mieli – wszystkich poza swoimi uważali za frajerów.

– To co, dogadaliśmy się? – zapytała, unosząc brwi.

– Dogadali – potwierdziłem z uśmiechem.

Poczekałem, aż opuści rękę – cały czas trzymała ją na biuście, w miejscu, gdzie jak podejrzewałem, zniknęły moje imperiały, po czym ciąłem zamaszyście z góry do dołu. Zanim się zorientowała, schowałem nóż. Coś brzęknęło – tak jak myślałem, na podłogę upadły złote monety. Rozcięta do pasa suknia ukazywała nagi biust kobiety. Pomiędzy piersiami biegła wąska czerwona kreska – ślad po ostrzu. Z zadowoleniem stwierdziłem, że ranka nie jest głęboka. Ot, niewiele więcej niż draśnięta skóra.

Obnażona nie wyglądała bynajmniej lepiej niż w ubraniu, lecz nie miałem zamiaru korzystać z jej... wdzięków. To była tylko demonstracja władzy. Bo mogłem z Kalininą zrobić wszystko. Zrozumiała to i w jej oczach pojawił się lęk. Teraz mogłem być pewien, że dopilnuje dzieciaków.

Żadne z nas nie powiedziało ani słowa, wszystko było jasne. Wyszedłem z mieszkania, cicho zamykając za sobą drzwi.