Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Wiemy o Nataszy – wyszeptała. – Jeśli tylko moglibyśmy w czymś pomóc...

Coś zapiekło mnie pod powiekami, oddałem uścisk. W zasadzie powinienem pogonić kota całej ekipie: nie dość, że włamali się do mojego mieszkania i porządzili jak u siebie, to trudno uznać obcałowywanie dowódcy za właściwy model stosunków służbowych... Tyle że gdy się wita swoich po bitwie, nikt nie zwraca uwagi na rangę. A przecież dzisiaj ledwo przeżyłem... Mógłbym się założyć, że wszyscy to wyczuli. Żołnierze zawsze wiedzą takie rzeczy. Instynkt.

Dałem się poprowadzić do jadalni, usadzić za stołem. Po chwili, obsługiwany przez całą trójkę, kosztowałem już ostrożnie zupy – wargi nadal krwawiły. Panna Turkuł przejęła na siebie obowiązki gospodyni i po trwającym parę minut zamieszaniu zagoniła chłopaków do jedzenia, sama pilnując, byśmy mieli pełne talerze i kieliszki.

– Co się stało? – spytał Drozd, kiedy zaspokoiliśmy pierwszy głód.

– Kutiepow – odburknąłem lakonicznie.

– A mówiłem, żeby zabić gnoja!

– Nieważne – mruknąłem. – Teraz zajmą się nim czekiści, a jak wiesz, oni to potrafią...

– Jesteście pewni? Bo wcześniej też twierdziliście, że nie ma co się nim martwić.

Wzruszyłem ramionami – rzeczywiście, kiedy rozmawialiśmy ostatnio o Kutiepowie, nie wgłębiałem się w detale, nie widziałem powodu, żeby wtajemniczać chłopaków w plan Poliakowa. Nie żebym im nie ufał, ale ot tak, z nawyku. Nie musieli o tym wiedzieć.

– Tym razem rzecz jest pewna – odparłem. – Wyciągnął broń w obecności Genkoma.

– Chciał go zabić? – zdziwiła się Wiera.

– Bo ja wiem? Postrzelił jednego z ochroniarzy towarzysza Berii. Czort wie co chciał zrobić, choć wyglądało to na zamach. Nie darują mu.

Nie wspomniałem o sprawie Gurładze, w tym momencie nie miała ona żadnego znaczenia. Tak czy owak, Kutiepow był już martwy.

– Nie, tego mu nie darują – przytaknął Kotuszew z wyraźnie wyczuwalną ulgą w głosie.

– Jak przygotowania do akcji? Jutro mam spotkanie z Genkomem.

– Wszystko zrobione zgodnie z waszymi poleceniami – zameldował dziarsko Drozd. – Tam – wskazał szarą tekturową teczkę – jest komplet dokumentów. Spis osób uczestniczących w akcji, schemat posterunków, droga ewakuacji na wypadek...

– Dobrze, już dobrze – przerwałem mu bezceremonialnie. – Przejrzę przed spaniem, może trzeba będzie coś uzupełnić. Jest jeszcze jedna sprawa...

– Tak?

– Potrzebne mi pieniądze. Imperiały.

– Ile? – zainteresował się Kotuszew.

Ponieważ mieszkał w pobliżu naszego schowka, obarczyliśmy go funkcją skarbnika.

– Ze dwie garście.

Tym razem nikt nie pytał na co, nie zauważyłem też żadnych podejrzliwych spojrzeń. Przez moment zastanawiałem się, czy im powiedzieć, decyzja nie była skomplikowana – ufałem całej trójce, a możliwe, że któreś z nich będzie musiało mi pomóc.

– Natasza ma syna – powiedziałem. – Czekiści go nie znaleźli. Podejrzewam, gdzie się ukrywa, ale nie mogę się sam nim zająć. Znam kogoś, kto im pomoże, pewnie jednak nie za darmo. Trzeba to szybko załatwić, dzieciak ma góra pięć lat. Długo tak nie wytrzyma.

– Im? – Drozd uniósł brwi.

– Maluchem zaopiekował się prawdopodobnie inny dzieciak. Ma parę lat więcej, no i był w DietDomie. Trzeba będzie ukryć ich obu.

– Damy radę, komandir – zapewnił Drozd. – Teraz najlepiej prześpijcie się trochę. Zostaniemy tu z Wierą, a Tima pójdzie po forsę.

– Za chwilę – odparłem, podnosząc się ze stęknięciem z krzesła. – Muszę jeszcze zejść do piwnicy. I, Pietka...

– Słucham?

– Przygotuj mi na jutro krótki raport na temat Aleksandrowki.

– Co za Aleksandrowka?

– Nie mam zielonego pojęcia – odparłem zgodnie z prawdą.

Wychodząc, usłyszałem ciężkie westchnienie Drozda. Cóż, każdy ma swoje problemy...