Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Ściągaj buty i płaszcz.

Zrzuciłem z ramion plecak, wyciągnąłem filcowe walonki i watowaną kurtkę. Jedno i drugie wyraźnie używane, choć w dobrym stanie.

– Pospiesz się! – ponagliłem, odwracając wzrok.

Przez chwilę Natasza sprawiała wrażenie, jakby opacznie zrozumiała moje słowa, wyglądała, jakby była gotowa oddać mi się tu i teraz. Bez względu na wszystko. Wystarczyło wyciągnąć rękę, aby jeszcze raz poczuć pod palcami skórę dziewczyny, usłyszeć przyspieszony oddech, zanurzyć twarz w jej włosach...

Bez słowa schowałem przewiewny, lekki płaszczyk i buciki na wysokim obcasie.

– Pilnuj walonków i kurtki jak oka w głowie – poleciłem, nie patrząc Nataszy w oczy. – Od tego zależy twoje życie. Jeśli ktoś ci je ukradnie, umrzesz z zimna. W każdym bucie są po trzy złote pięciorublówki, w kurtce zaszyłem sześć imperiałów. Jeśli użyjesz ich w odpowiedni sposób... – urwałem, nie wiedząc, jak dokończyć zdanie.

Bo i co miałem powiedzieć? Że carskie monety pomogą jej na zonie? Być może. A może i nie. Jeżeli ktoś ze współwięźniów dowie się o ukrytym w ubraniu złocie, Natasza nie przeżyje nawet jednej nocy.

– Znaleźli Loszkę?

– Nie. Gdzie go ukryłaś?

– Nie ukryłam, sam się schował.

– Kilkuletnie dziecko?!

– Znalazł sobie kolegę. Ten chłopiec czasem nocuje w piwnicach. Loszka nosił mu jedzenie, zaprzyjaźnili się. Kiedy przyszli po mnie, Lonia właśnie szedł do niego.

No proszę, czyżby chodziło o uciekiniera z DietDomu, który zamelinował się swego czasu w mojej piwnicy? Ten mógł zaopiekować się maluchem i ukryć go przed czekistami. Miał spore doświadczenie w unikaniu dorosłych, którzy mogliby go odwieźć do bidula. Tylko jak długo będzie w stanie zajmować się Loszką? Tydzień? Dwa?

– Sprawdzę to – powiedziałem.

Nie obiecałem, że pomogę Lońce w jakikolwiek sposób – sam nie wiedziałem jeszcze, co z nim zrobię – ale mimo to wyczułem, jak z Nataszy opada napięcie. Tak jakby jej syn był już bezpieczny.

– Jeśli chcesz go jeszcze zobaczyć, musisz przede wszystkim przeżyć – powiedziałem, zmieniając temat. – Być może będziesz zmuszona zabijać, kraść czy oddawać się za kawałek chleba. Jeśli zawahasz się, zaczniesz zastanawiać nad moralnością, porównywać zonę z wcześniejszym życiem, zginiesz.

– Z wcześniejszym życiem? – roześmiała się Natasza niewesoło. – Masz na myśli moje małżeństwo z Władem? Gdyby nie on, miałabym już dwójkę dzieci, drugie wybił ze mnie kopniakami, kiedy byłam w szóstym miesiącu... Przestał mnie bić dopiero wtedy, kiedy zagroziłam, że poskarżę się w jego jednostce. To zahamowałoby karierę kapitana Pokrowskiego – dodała z ironią. – Wystraszył się.

Rozmawialiśmy w nieczynnej poczekalni, odwróciłem się, żeby zawołać konwojenta, kiedy poczułem, jak Natasza łapie mnie za rękaw.

– Poczekaj – poprosiła. – Poczekaj jeszcze chwilkę.

Delikatnie dotknęła mojej twarzy, muskając opuszkami palców niczym ślepiec chcący utrwalić w pamięci czyjeś rysy.

– Jestem gotowa – powiedziała wreszcie.

– Konwój!

Drzwi otworzyły się z trzaskiem, do poczekalni weszło dwóch ludzi Poliakowa.

– Odprowadzić więźniarkę!

– Tak jest!

Wyszedłem kilka minut później, dworcowy zegar pokazywał piętnastą. Za dziesięć minut przyjedzie specpociąg relacji Moskwa – stacja Nigdzie.

– Naczialnik! – usłyszałem zza pleców. – Naczialnik!

Odwróciłem się – na peron wprowadzono pod eskortą grupę błatnych. Krzyczała Zoja, ta, którą poznałem w czasie konferencji z moskiewskimi bandytami. Czyżby miała mi coś do powiedzenia? Podszedłem do dowodzącego ochroną porucznika, pokazałem dokumenty.

– Pozwolicie mi z nią chwilę porozmawiać? – spytałem.

– Macie pięć minut – poinformował oficjalnym tonem enkawudzista. – I nie wolno wam odejść dalej niż do tej ławki – zaznaczył.

Podziękowałem skinieniem głowy, odbiliśmy od grupy. Zoja wzięła mnie pod rękę, jakbym zaprosił ją na spacer.

– Słucham! – rzuciłem szorstko.

– Powiadom moją siostrę – poprosiła przyciszonym głosem. – Będzie się martwić, bo wzięli mnie na ulicy, nie zdążyłam nikogo uprzedzić.

Nie widziałem powodu, żeby pomagać błatnym, wzruszyłem więc ramionami, mając zamiar odmówić, kiedy znowu dostrzegłem tatuaż w kształcie pierścienia na palcu dziewczyny. O ile pamiętałem z albumu Poliakowa, wytatuowana korona oznaczała wysoką pozycję w świecie bandytów. A Zoja jechała w tym samym transporcie co Natasza. Może trafią do tego samego obozu?

– Gdzie ona mieszka?

– Na Twerskiej, pod piątką. Gala Kalinina.

– To na Chitrowce?

– Tak, a co?

– Nic, tak spytałem.

Na początku dwudziestego wieku Chitrowka była bandyckim matecznikiem Moskwy. Podobno w latach dwudziestych wysiedlono stamtąd błatnych. Jak widać, nie do końca.