De Grote Jacht

‘Maak haar niet bang!’ riep Ingtar. ‘Uno, we hebben inlichtingen nodig. Het Licht verblinde je, Uno, maak haar niet bang!’ De eenogige man verdween door de open deur. Ingtar verhief zijn stem opnieuw. ‘Wij doen u geen kwaad, goede vrouw. Wij zijn heer Agelmars gezworenen, uit Fal Dara. Wees niet bevreesd! Wij willen u geen kwaad doen.’

Een raam op de eerste verdieping vloog open. Uno stak zijn hoofd naar buiten en keek verwilderd rond. Met een vloek trok hij zijn hoofd terug. Gedreun en gekraak kondigden zijn terugkomst aan, alsof hij zich woest schoppend afreageerde. Uiteindelijk verscheen hij weer in de deuropening.

‘Weg, heer. Maar ze was er. Een vrouw in het wit, bij het raam. Ik zag haar. Ik dacht zelfs dat ik haar even binnen zag, maar toen was ze weg, en...’ Hij haalde diep adem. ‘Het huis is leeg, heer.’ Dat hij niet eenmaal vloekte, gaf aan hoe opgewonden hij was. ‘Gordijnen,’ bromde Mart. ‘Hij schrikt van een paar rottige gordijnen.’ Uno keek hem vuil aan en liep terug naar zijn paard. ‘Waar zijn de bewoners heen gegaan?’ vroeg Rhand aan Loial. ‘Denk je dat ze weggevlucht zijn toen de Duistervrienden kwamen?’ Plus Trolloks en een Myrddraal. En dat wat Hurin zo erg vindt. Slimme mensen als ze zo snel mogelijk gevlucht zijn.

‘Ik ben bang dat de Duistervrienden ze te pakken hebben genomen, Rhand,’ zei Loial langzaam en zijn gezicht vertrok. ‘Voor de Trolloks.’ Rhand slikte en wou dat hij het niet gevraagd had; het was nooit plezierig om aan hun eetgewoonten herinnerd te worden. ‘Wat hier ook gebeurd is,’ zei Ingtar, ‘onze Duistervrienden hadden er de hand in. Hurin, werd hier geweld gebruikt? Moord? Hurin!’ De snuiver schoot recht in zijn zadel en keek wild om zich heen. Hij had naar de overkant van de rivier gekeken. ‘Geweld, heer? Ja. Moord? Nee. Nou ja, niet precies.’ Hij gluurde even naar Perijn. ‘Ik heb nog nooit zoiets geroken, heer. Maar er is kwaad begaan.’

‘Weet je zeker dat ze overgestoken zijn? Zijn ze niet op hun spoor teruggekeerd?’

‘Ze zijn overgestoken, heer.’ Hurin keek niet op zijn gemak naar de overkant. ‘Maar wat ze aan de overkant deden...’ Hij haalde zijn schouders op.

Ingtar knikte. ‘Uno, ik wil die pont aan onze kant hebben. En ik wil dat de andere kant verkend wordt voor we oversteken. Dat er aan deze kant geen hinderlaag was, wil niet zeggen dat ze niet zullen aanvallen als we door de rivier verdeeld zijn. Dat pontje lijkt niet groot genoeg om ons allemaal in één keer over te zetten. Zorg dat het gebeurt.’

Uno boog en even later hielpen Ragan en Masema elkaar uit hun wapenrusting. In niet meer dan een lendedoek waar hun dolk in stak, liepen ze naar de oever en waadden de rivier in. Hand over hand trokken ze zich verder langs het dikke touw van de pont. In het midden zakte het touw door, zodat ze tot aan hun middel in de rivier stonden. De sterke stroom probeerde hen mee te sleuren, maar in minder tijd dan Rhand had verwacht, hesen ze zich over de houten zijkant van de pont. Ze trokken hun dolk en verdwenen tussen de bomen.

Het leek een eeuwigheid te duren voor ze weer te voorschijn kwamen en de pont langzaam naar de overkant begonnen te trekken. De schuit bonsde tegen de dorpskade en Masema legde de boot vast, terwijl Ragan naar Ingtar liep. Het litteken op zijn wang stak scherp af tegen zijn bleke gezicht en zijn stem klonk geschokt. ‘Aan de overkant... Aan de overkant is geen hinderlaag, heer, maar... Hij boog diep, nat en huiverig. ‘Heer, u moet het zelf gaan zien. De grote steeneik, vijftig pas ten zuiden van de aanlegplaats. Ik kan het niet beschrijven. U moet het zelf gaan zien.’

Ingtar keek fronsend van Ragan naar de overkant. Ten slotte zei hij: ‘Goed werk, Ragan. Allebei.’ Zijn stem werd krachtiger. ‘Zoek in de huizen naar iets waarmee deze twee zich kunnen droogwrijven, Uno. En kijk of iemand nog schoon water heeft voor thee. Zorg dat we wat warms binnenkrijgen. Zet dan de tweede groep en de pakpaarden over.’ Hij wendde zich tot Rhand. ‘Klaar om de zuidoever van de Erinin te bekijken?’ Hij wachtte niet op antwoord maar reed met Hurin en de helft van zijn lansiers naar de pont. Rhand aarzelde maar even voordat hij hen volgde. Loial ging met hem mee. Verbaasd zag hij Perijn grimmig voorop rijden. Een paar lansiers maakten wat ruwe grappen terwijl ze afstegen om de pont aan het touw over te trekken.

Mart wachtte tot het allerlaatst, tot een Shienaraan de veerboot losmaakte; pas toen zette hij zijn paard aan en stapte aan boord. ‘Vroeg of laat moet ik toch over, nietwaar?’ zei hij buiten adem tegen niemand in het bijzonder, ik moet hem vinden.’ Rhand schrok op. Mart had er zo gezond uitgezien dat hij bijna helemaal vergeten was waarom hij erbij was. Om de dolk te vinden. Ingtar mag de Hoorn houden. Ik wil alleen de dolk, voor Mart. ‘We zullen hem vinden, Mart.’