Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

— Dobry Boże, to pan jest i wesołkiem! Kimże pan nie jest?

— Kupcem — odparł.

Przyglądała mu się z rozbawieniem. W jej pozie było coś aktorskiego, wystudiowanego. Ludzie zwykle nie przyglądają się sobie z bliska tak badawczo, chyba że matka dziecku, lekarz pacjentowi, kochanek kochance.

Usiadł.

— Chciałbym się jeszcze przejść.

Wyciągnęła do niego rękę, by pomógł jej wstać. Uczyniła to gestem leniwym i kuszącym, stwierdzając jednak przy tym z pełną wahania tkliwością:

— Pan jest naprawdę jak brat… Proszę mi podać rękę. Wezmę pana na spacer!

Przechadzali się alejkami rozległego ogrodu. Weszli do pałacu, przekształconego w muzeum dawnych królewskich czasów, Vea oświadczyła bowiem, że uwielbia oglądać zgromadzone tam klejnoty. Z portretów wiszących na obitych brokatem ścianach i rzeźbionych kominkach spoglądali na nich dumni lordowie i książęta. Komnaty kapały od srebra, złota i kryształów, rzadkich gatunków drewna, gobelinów i drogich kamieni. Za aksamitnymi sznurami stały straże. Czarno-szkarłatne mundury strażników dobrze pasowały do tego przepychu, złotą nicią wyszywanych kobierców, narzut z piór, twarze strażników nie harmonizowały jednak z otoczeniem: odbijało się na nich znudzenie i malowało znużenie tym bezużytecznym wystawaniem po całych dniach pośród obcych ludzi. Szevek i Vea podeszli do szklanej gabloty, w której leżała szata królowej Teaei — uszyta z wyprawionych skór buntowników, żywcem odartych ze skóry — którą przed czternastoma wiekami ta okrutna i harda kobieta przywdziewała, idąc między swój dotknięty plagami lud, by prosić Boga o odwrócenie zarazy.

— Przypomina to koźlą skórę — orzekła Vea, przyglądając się spłowiałym, nadgryzionym zębem czasu strzępom w szklanej gablocie. Podniosła wzrok na Szeveka. — Dobrze się pan czuje?

— Chyba wolałbym już stąd wyjść.

Kiedy znaleźli się w ogrodzie na pobladłą twarz Szeveka wróciły kolory, na pałacowe mury oglądał się jednak z nienawiścią.

— Dlaczego wy się tak kurczowo trzymacie swojej hańby? — zapytał.

— Ależ to tylko historia! Dzisiaj coś podobnego nie mogłoby się wydarzyć!

Zabrała go następnie na popołudniowe przedstawienie do teatru — na komedię o młodym małżeństwie i teściowych, pełną żartów na temat spółkowania, w której samo to słowo nie padło jednak ani razu. Szevek usiłował śmiać się wtedy, kiedy śmiechem wybuchała jego towarzyszka. Potem poszli do restauracji w śródmieściu — lokalu o niebywałym przepychu. Kolacja kosztowała sto jednostek. Szevek, objadłszy się już w południe, jadł niewiele, ulegając jednak namowom Vei, wypił dwa czy trzy kieliszki wina; okazało się smaczniejsze, niż się spodziewał, i zdawało się nie mieć żadnego ujemnego wpływu na sprawność jego umysłu. Zabrakło mu pieniędzy na zapłacenie rachunku za kolację, Vea nie okazała zamiaru podzielenia się z nim kosztami, ograniczając się do zasugerowania, by zapłacił czekiem, co też i uczynił. Następnie wynajętym samochodem pojechali do jej mieszkania; i tym razem pozwoliła, żeby to on zapłacił kierowcy. Czy to możliwe — zaczął się zastanawiać — aby Vea zaliczała się do owych tajemniczych istot — prostytutek? Ale prostytutki, jak wynikało z opisu Odo, były biedne, zaś Vea z pewnością nie była uboga; przygotowaniami do „jej” przyjęcia — jak mu oznajmiła — zajmowali się Jej” kucharz, „jej” pokojówka i „jej” dostawca. Mężczyźni na uniwersytecie o prostytutkach wyrażali się poza tym pogardliwie jako o istotach zepsutych, gdy tymczasem Vea, wyjąwszy jej ciągłą kokieterię, okazywała taką drażliwość na otwarte poruszanie spraw dotyczących seksu, że Szevek musiał przy niej baczniej pilnować języka, niżby to u siebie w domu czynił wobec nieśmiałego dziesięcioletniego dziecka. W rezultacie nie wiedział, kim naprawdę była.