Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

Uśmiechnął się i uczynił to.

— Czy jest przyklejony?

— Ach, to. Nie, mam tam osadzony magnesik, to zaś ma pod spodem kawałeczek metalu, czy też może na odwrót. Tak czy owak, przyciągamy się wzajemnie.

— Masz magnes pod skórą? — dopytywał się z nie ukrywanym niesmakiem.

Uśmiechnęła się i zdjęła szafir, by się przekonał, że widnieje po nim jedynie mikroskopijny dołeczek srebrnej blizny.

— Pan mnie tak potępia — to odświeżające uczucie. Mam wrażenie, że czego bym nie powiedziała czy nie zrobiła, nie mogę już niżej upaść w pańskich oczach, bo już osiągnęłam w nich dno!

— Tak nie jest — zaprzeczył. Zdawał sobie sprawę, że ona prowadzi z nim grę, której reguł nie znał.

— Nie, nie; potrafię rozpoznać zgorszenie, kiedy je dostrzegę.

Które tak się na przykład objawia. — Wykrzywiła twarz grymasem odrazy; roześmiali się oboje. — Czyja naprawdę aż tak się różnię od Anarresyjek?

— O tak, naprawdę.

— Czy one wszystkie są umięśnionymi siłaczkami? Noszą trepy, mają wielkie platfusowate stopy, ubierają się w drelichy i golą raz na miesiąc?

— W ogóle się nie golą.

— W ogóle? Nigdzie? O mój Boże! Pomówmy lepiej o czym innym.

— O tobie. — Oparł się na trawiastym brzegu, tak blisko Vei, że owiały go naturalne i sztuczne wonie jej ciała. — Chciałbym się dowiedzieć, czy Urrasyjki zadowala ta wieczna podległość?

— Podległość komu?

— Mężczyźnie.

Ach to! Co każe panu sądzić, że jestem mu podległą?

— Wydaje się, że w waszym społeczeństwie wszystko jest w rękach mężczyzn. Przemysł, sztuka, zarządzanie, rząd, decyzje.

Przez całe życie nosicie nazwisko ojca i męża. Mężczyźni chodzą do szkoły, wy nie; tylko oni są nauczycielami, sędziami, tylko oni pracują w policji, zasiadają w rządzie, czyż nie? Czemu im pozwalacie sprawować nad wszystkim kontrolę? Dlaczego nie robicie tego, na co macie ochotę?

— Ależ robimy. Kobiety robią dokładnie to, na co mają ochotę.

By zaś to osiągnąć, nie muszą brudzić sobie rąk, nosić mosiężnych hełmów ani przekrzykiwać się w Dyrektoriacie.

— Cóż więc takiego robicie?

— Rządzimy mężczyznami, ma się rozumieć! I wie pan co?

Można im o tym mówić bez żadnej obawy, ponieważ oni w to nigdy nie uwierzą. Ha, ha, zabawna mała kobietka! — powiedzą, pogłaszczą po główce i wychodzą, podzwaniając medalami, całkowicie z siebie zadowoleni.

— Czy i ty jesteś z siebie zadowolona?

— Najzupełniej.

— Nie wierzę w to.

— Bo nie pasuje to do pańskich zasad. Mężczyźni zawsze tworzą sobie jakieś teorie, do których rzeczywistość musi się zawsze naginać.

— Nie, to nie sprawa teorii; nie wierzę w to, bo widzę, że nie jesteś zadowolona. Jesteś niespokojna, rozgoryczona, niebezpieczna.

— Niebezpieczna! — roześmiała się perliście. — Cóż za bajecznie cudowny komplement! I czemuż to jestem niebezpieczna, Szevek?

— Bo zdajesz sobie sprawę, że w oczach mężczyzn jesteś rzeczą — rzeczą, którą się posiada, kupuje, sprzedaje. Dlatego myślisz jedynie o przechytrzeniu właścicieli, zemszczeniu się…

Zdecydowanym ruchem zamknęła mu usta swoją drobną dłonią.

— Sza — powiedziała. — Wiem, że nie chciał pan być grubiański.

Wybaczam panu. Ale już wystarczy.

Zmarszczył się na tę hipokryzję, a także dlatego, że uświadomił sobie, iż mógł ją naprawdę zranić. Wciąż czuł dotyk jej dłoni na wargach.

— Przepraszam — wybąkał.

— Nie, nie. Jakże pan, przybysz z Księżyca, mógłby to zrozumieć? A zresztą jest pan tylko mężczyzną… Coś panu jednak powiem. Gdyby dał pan szansę jednej ze swoich „sióstr” tam na Księżycu zrzucenia buciorów, wykąpania się w olejkach, poddania się depilacji, włożenia pary pięknych sandałków, wetknięcia w pępek klejnotu i skropienia się perfumami, byłaby w siódmym niebie. A i pan byłby oczarowany! Och, byłby pan oczarowany! Ale nic z tego; wy nieszczęsne istoty z waszymi teoriami; sami bracia i siostry i żadnej uciechy!

— Masz rację! — przytaknął. — Żadnej uciechy. Nigdy. Po całych dniach kopiemy ołów w głębinach kopalń, a gdy nastaje noc, spożywszy posiłek, złożony z trzech ziarenek holum rozgotowanych w łyżce stęchłej wody, recytujemy Powiedzenia Odo, aż przychodzi pora kładzenia się do łóżek. Każdy do swego — w butach.

Nie mówił po ajońsku dostatecznie płynnie, by potok wymowy, jaki wyzwoliłby w nim ojczysty język, mógł go unieść w jedną z owych improwizowanych fantazji, których słuchaczkami — na tyle częstymi, aby się do nich przyzwyczaić — bywały jedynie Takver i Sadik; jakkolwiek jednak kulawa, jego wypowiedź zrobiła wrażenie na Vei. Vea zaniosła się swoim zmysłowym, ciepłym, szczerym śmiechem.