Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Chcielibyśmy obejrzeć gabinet komendanta — oświadczył.

— Nie jestem pewien, czy to…

— Proszę się bardzo dobrze zastanowić. Nasza trójka reprezentuje większość gildii w mieście. Uważamy, że istnieją ważne powody, by zbadać gabinet komendanta. Oczywiście, pan będzie nam towarzyszył, kapitanie, by dopilnować, czy nie robimy nic nielegalnego.

Marchewa był wyraźnie zakłopotany.

— No, myślę… jeśli pójdę z państwem…

— Otóż to — rzekł Downey. — Załatwimy to oficjalnie.

Marchewa wskazał im drogę.

— Nie wiem nawet, czy już wrócił — powiedział, otwierając drzwi. — Jak wspomniałem, jesteśmy… Oj.

Downey spojrzał zza progu na spoczywającą bezwładnie w fotelu postać.

— Jak się zdaje, sir Samuel jest obecny — stwierdził. — Ale jedynie ciałem, nie duchem.

— Aż stąd czuję alkohol — dodała pani Palm. — To straszne, co alkohol robi z człowieka.

— Cała flaszka najlepszego bearhuggera — zauważył pan Boggis. — Niektórym wystarcza, co?

— Przecież on od roku nie wypił ani kropelki! — Marchewa potrząsnął nieruchomym Vimesem. — Chodzi na spotkania o tym i w ogóle!

— Rozejrzyjmy się… — rzucił Downey. Otworzył szufladę biurka. — Kapitanie Marchewa! — zawołał. — Zechce pan poświadczyć, że w szufladzie znajduje się torba szarego proszku? Teraz…

Dłoń Vimesa wysunęła się błyskawicznie i zatrzasnęła szufladę na palcach skrytobójcy. Cofający się łokieć trafił go w żołądek, a kiedy Downey zgiął się, Vimes przedramieniem przyłożył mu w nos.

Dopiero wtedy otworzył oczy.

— Co jest? Co się dzieje? — Rozejrzał się. — Doktor Downey? Pan Boggis? Marchewa? Hm?

— Czo?! Czo?! — wrzeszczał Downey. — Uderzyłeś mie!

— Tak mi przykro — zapewnił Vimes. Troska promieniowała z całej jego postaci, gdy odsunął fotel, trafiając Downeya w krocze, i wstał. — Obawiam się, że się zdrzemnąłem. I oczywiście, kiedy się ocknąłem i zobaczyłem, że ktoś okrada moje…

— Jesteś w sztok pijany, człowieku! — przerwał mu Boggis.

Vimes spoważniał natychmiast.

— Doprawdy? W Quirmie przy młynie chrząszcz brzmi w trzcinie pod stołem z powyłamywanymi nogami — warknął, dźgając Boggisa palcem w pierś. — Pod wściekle powyłamywanymi nogami stołu piekielny chrząszcz demonicznie brzmiał w cuchnących trzcinach przy nieznanym mi bliżej młynie w Quirmie. Mam kontynuować? — Szturchał dalej, aż cofający się Boggis przylgnął plecami do ściany. — Bo lepiej nie będzie!

— A czo ż tą paczką?! — krzyknął Downey, jedną ręką zaciskając cieknący nos, a drugą machając w stronę biurka.

Vimes wciąż miał na twarzy wściekły, ponury uśmiech.

— A tak, rzeczywiście — rzekł. — Tu mnie macie. To bardzo niebezpieczna substancja.

— Przyżnaje pan!

— W samej rzeczy. I nie mam chyba innego wyjścia, niż szybko pozbyć się dowodu…

Chwycił torbę, rozerwał ją, przechylił i większą część zawartości wsypał sobie do ust.

— Mmm… — powiedział, dmuchając proszkiem na wszystkie strony. — Czuję mrowienie na języku!

— Przecież to arszenik! — szepnął Boggis.

— Dobrzy bogowie, naprawdę? — Vimes przełknął. — Zadziwiające. Mam tutaj na dole takiego krasnoluda, wiecie, prawdziwy spryciarz, cały czas siedzi przy różnych pipetach, odczynnikach i takich różnych, i sprawdza, co jest, a co nie jest arszenikiem. A pan tak od razu potrafił to rozpoznać, od pierwszego rzutu oka! Godne podziwu, muszę przyznać.

Upuścił naderwany pakiet Boggisowi na dłoń, ale złodziej cofnął rękę i torba upadła, rozsypując zawartość na podłogę.

— Przepraszam… — Marchewa przyklęknął i obejrzał proszek.

Policjanci tradycyjnie wierzą, że potrafią rozpoznać każdą substancję, wąchając ją i ostrożnie kosztując. W straży zaprzestano tej praktyki, kiedy funkcjonariusz Flint wsadził palec do czarnorynkowej partii chlorku amonu zmieszanego z radem, oblizał, powiedział: „Tak, to stanowczo slab wurble wurble szlup”, po czym musiał spędzić trzy dni przywiązany do łóżka, dopóki pająki sobie nie poszły.

Mimo to Marchewa stwierdził:

— Jestem pewien, że to nie trucizna.

Polizał palec i spróbował odrobinę.

— To cukier — oświadczył.

Downey, który najwyraźniej nie mógł odzyskać panowania nad sobą, pogroził Vimesowi palcem.

— Sam pan przyznał, że jest niebezpieczny! — wrzasnął.

— Oczywiście. Gdyby pan jadł tego dużo, zobaczyłby pan, co robi z zębami! — huknął Vimes w odpowiedzi. — A myśleliście, że co to jest?

— Otrzymaliśmy informację… — zaczął Boggis.

— Ach, otrzymaliście informację, tak? Słyszał pan, kapitanie? Otrzymali informację. No, czyli wszystko w porządku.

— Działaliśmy w dobrej wierze…

— Niech pomyślę. Ta wasza informacja to coś w stylu: Vimes jest na komendzie pijany do nieprzytomności, a w biurku ma torbę arszeniku? Założę się, że bardzo chcieliście podziałać trochę w dobrej wierze, co?