Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Angua z Marchewą szła przez mgłę w milczeniu, które przerywała tylko krótkimi wskazówkami co do kierunku.

Nagle się zatrzymała. Aż do tej chwili zapach Dorfla, a w każdym razie świeży zapach starego mięsa i krowich odchodów kierował się prosto do dzielnicy rzeźni.

— Skręcił w ten zaułek — powiedziała. — To praktycznie w przeciwną stronę. I przyspieszył… Jest też dużo ludzi i… kiełbaski?

Marchewa ruszył biegiem. Dużo ludzi i zapach kiełbasek oznaczał przedstawienie tego teatru ulicznego, jakim było życie w Ankh-Morpork.

W głębi uliczki zebrał się spory tłum. Najwyraźniej przebywał tu już dłuższy czas, gdyż z tyłu kręciła się znajoma postać z tacą; wyciągała szyję, żeby widzieć coś ponad głowami ludzi.

— Co się dzieje, panie Dibbler? — spytał Marchewa.

— O, witam, kapitanie. Mają golema.

— Kto ma?

— No, paru facetów. Właśnie przynieśli młoty.

Przed nimi stały gęsto zbite ciała. Marchewa złożył obie dłonie i jak taranem wbił się między dwóch ludzi, rozsuwając ich na boki. Stękając i opierając się, tłum rozstąpił się przed nim niczym tor wodny przed lepszej klasy prorokiem.

Dorfl stał pod murem na końcu zaułka. Trzech mężczyzn z młotami zbliżało się do niego ostrożnie, w sposób typowy dla motłochu — żaden z nich nie chciał zadać pierwszego ciosu w obawie, że drugi trafi w niego.

Golem skulił się pod ścianą. Zasłaniał się tabliczką, na której było napisane:

JESTEM WART 530 DOLARÓW.

— Pieniądze? — odezwał się jeden z mężczyzn. — Tylko o tym potraficie myśleć.

Tabliczka rozpadła się od uderzenia.

Chciał podnieść młot do kolejnego ciosu. Kiedy narzędzie nie drgnęło, mężczyzna niemal wykręcił salto do tyłu.

— Tylko o pieniądzach można myśleć, kiedy wszystkim, co masz, jest cena — odezwał się spokojnie Marchewa, wyjmując mu młot z dłoni. — Co tu wyczyniasz, przyjacielu?

— Nie możesz nas powstrzymać — wymamrotał mężczyzna. — Wszyscy wiedzą, że one nie są żywe.

— Ale mogę cię aresztować za umyślne niszczenie cudzej własności.

— Jeden z nich zabił starego kapłana!

— Słucham? — zdziwił się Marchewa. — Jeśli to jest rzecz, to nie może popełnić morderstwa. Miecz jest rzeczą… — Wydobył swój miecz; klinga świsnęła niemal jedwabiście. — I gdyby ktoś wbił go w ciebie, dobry człowieku, nie mógłbyś w żaden sposób winić miecza.

Mężczyzna zezował, usiłując zogniskować wzrok na klindze.

I znowu Anguę ogarnęło zdumienie. Marchewa nie próbował grozić temu człowiekowi. Nie groził. Użył po prostu miecza, by zademonstrować celną metaforę. I to wszystko. Byłby zdziwiony, gdyby się dowiedział, że nie wszyscy tak to odbierają.

Jakaś część jej umysłu stwierdziła: Trzeba być naprawdę bardzo wyrafinowanym, żeby być tak prostym jak Marchewa.

Mężczyzna przełknął ślinę.

— Trafna uwaga — przyznał.

— No tak, ale… nie można im ufać — odezwał się drugi z uzbrojonych w młoty. — Skradają się za plecami i nigdy nic nie mówią. Co takiego knują, pytam?

Kopnął Dorfla. Golem zakołysał się lekko.

— No cóż — rzekł Marchewa. — Tego właśnie próbuję się dowiedzieć. A tymczasem muszę wszystkich prosić, by zajęli się swoimi sprawami…

Trzeci członek zespołu demolującego dopiero niedawno zamieszkał w mieście i dał się porwać idei, gdyż niektórzy ludzie się dają.

Wyzywająco podniósł młot i otworzył usta, by powiedzieć: „Ach, tak”, ale znieruchomiał, ponieważ tuż za uchem usłyszał warkot. Był to warkot niski i dość cichy, ale jego złożona forma falowa przeniknęła wprost do niewielkiego galaretowatego kawałka w rdzeniu kręgowym, gdzie wcisnęła pradawny guzik z napisem „Pierwotna Groza”.

Obejrzał się. Stojąca za nim atrakcyjna strażniczka uśmiechnęła się przyjaźnie. To znaczy, uniosła kąciki ust tak, że odsłoniła zęby.

Upuścił młot na własną stopę.

— Brawo — pochwalił go Marchewa. — Zawsze powtarzam, że więcej można dokonać uprzejmym słowem i uśmiechem.

Tłum patrzył na niego z wyrazem, jaki zawsze mieli na twarzach ludzie patrzący na Marchewę. Było to wstrząsające zrozumienie faktu, że on naprawdę wierzy w to, co mówi. Ogrom tego często po prostu odbierał ludziom oddech.