Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Przecież zachowywał się pan wzorowo, sir — zaprotestował Marchewa. — Nie widziałem, żeby wypił pan choćby kropelkę od…

— Ach, to… Mówiłem o policyjnej robocie, nie o alkoholu. Wielu ludzi chętnie ci pomoże w sprawach alkoholu, ale nikt nie organizuje takich spotkań, gdzie można wstać i powiedzieć: „Mam na imię Sam i jestem piekielnie podejrzliwym sukinsynem”.

Wyjął z kieszeni papierową torbę.

— Trzeba to dać Tyłeczkowi, niech się przyjrzy — powiedział. — Tego na pewno nie chciałbym kosztować. Dlatego skoczyłem do kantyny i nasypałem do torby cukru z miseczki. Wyłowiłem tylko wszystkie niedopałki Nobby’ego. — Otworzył drzwi, wysunął głowę na korytarz i zawołał: — Tyłeczek! — Po czym dodał, już do Marchewy: — Wiesz, czuję się znowu pełen energii. Ten stary mózg wreszcie zaczął pracować jak trzeba. Odgadłeś, że to golem dokonał tych zabójstw?

— Tak, sir.

— Aha. Ale wiesz, co w nim jest wyjątkowego?

— Nic mi nie przychodzi do głowy, sir. Z wyjątkiem tego, że był nowy. Myślę, że golemy same go zrobiły. Ale naturalnie potrzebny był im kapłan, żeby wypisał słowa, i musiały wypożyczyć piekarnik pana Hopkinsona. Myślę, że obaj starsi panowie uznali to za bardzo interesujące. W końcu byli historykami.

Tym razem to Vimes otworzył niemo usta i znieruchomiał.

Opanował się po chwili.

— Tak, tak, oczywiście — przyznał głosem, który prawie nie drżał. — Tak, znaczy się, to przecież oczywiste. Widoczne jak nos na twarzy. Ale… no, doszedłeś do tego, co jeszcze jest w nim takie niezwykłe? — zapytał, usuwając z tonu głosu wszelkie odcienie nadziei.

— Chodzi panu o to, że oszalał, sir?

— No, nie uważałem go za zdobywcę pierwszej nagrody w zawodach zdrowia psychicznego.

— Ale to one doprowadziły go do obłędu, sir. Inne golemy. Nie zamierzały, ale to było nieuniknione. Chciały, żeby tak wiele zrobił. Był jakby… ich dzieckiem. Tak myślę. Ich nadziejami i marzeniami. A potem odkryły, że zabija ludzi… Wie pan, dla golema to straszne. Nie wolno im zabijać, a tu nagle ich własna glina…

— Dla ludzi też nie jest to dobre zajęcie.

— Ale one opierały na nim swoją przyszłość…

— Wzywał mnie pan, komendancie? — spytała Cheri.

— Tak. Czy to arszenik? — Vimes wręczył jej torbę.

Cheri powąchała proszek.

— Może być kwas arsenawy, sir. Muszę to dokładniej zbadać, naturalnie.

— Myślałem, że kwas chlupie sobie w słojach — mruknął Vimes. — Eee… Co masz na rękach?

— Lakier do paznokci, sir.

— Lakier do paznokci?

— Tak jest, sir.

— Hm… Dobrze, bardzo dobrze. Zabawne, myślałem, że będzie zielony.

— Nie wyglądałby dobrze na palcach, sir.

— Chodziło mi o arszenik, Tyłeczek.

— Och, związki arsenu występują we wszystkich kolorach, sir. Siarczki… to rudy, sir… mogą być brązowe, czerwone, żółte albo szare. Potem się je gotuje z saletrą i dostaje kwas arsenawy, sir. Oraz mnóstwo paskudnego dymu, ale naprawdę paskudnego.

— Niebezpieczna rzecz — stwierdził Vimes.

— Bardzo, sir. Ale użyteczna. Garbarze, farbiarze, malarze… Nie tylko trucicielom się przydaje.

— Dziwię się tylko, że ludzie bez przerwy nie padają trupem.

— Większość używa golemów, sir…

Słowa wisiały w powietrzu, choć Cheri zamilkła.

Vimes pochwycił spojrzenie Marchewy i zaczął pogwizdywać fałszywie pod nosem. To jest to, myślał. W tym właśnie punkcie wypełniło nas tyle pytań, że zaczęły się przelewać i zmieniać w odpowiedzi.

Od wielu dni nie czuł się tak ożywiony. Niedawne podniecenie wciąż rozlewało się mrowieniem po żyłach, pobudzając mózg do akcji. Wiedział, że to iskra, jaką daje zmęczenie. Człowiek jest tak wykończony, że dawka adrenaliny wali w niego jak padający troll. Na pewno mają już wszystko. Wszystkie kawałki. Brzegi, narożniki, cały obraz. Czekają tylko, żeby je poukładać…

— Te golemy — odezwał się Marchewa. — Byłyby wręcz pokryte arsenem, tak?

— Możliwe, sir. Był taki jeden w siedzibie Gildii Alchemików w Quirmie, i miał nawet platerowane arsenem dłonie, sir, z powodu tego, że mieszał w zlewkach palcami…

— Nie czują gorąca — powiedział Vimes.

— Ani bólu — dodał Marchewa.

— Zgadza się — przyznała Cheri. Spoglądała niepewnie to na jednego, to na drugiego.

— Nie można ich otruć — ciągnął Vimes.

— I wykonują polecenia — uzupełnił Marchewa. — Bez dyskusji.

— Golemy wykonują całą brudną robotę.