Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Czemu nie dowiedzieliśmy się o tym wcześniej, Cudo? — zapytał Marchewa.

— No wie pan, sir… Golemy po prostu są. Nikt ich nie zauważa.

— Smar pod paznokciami… — Vimes zwrócił się do swojego gabinetu w ogólności. — Staruszek podrapał swojego zabójcę. Smar pod paznokciami. Z arsenem.

Spojrzał na swój notes, wciąż leżący na biurku.

To tam jest, pomyślał. Coś, czego nie zauważyliśmy. Ale patrzyliśmy wszędzie. To znaczy, że widzieliśmy rozwiązanie, ale nie zrozumieliśmy, że to właśnie ono. I jeśli nie zobaczymy go teraz, w tej chwili, nie zobaczymy już nigdy…

— Bez urazy, sir, ale to chyba nie pomoże — odezwał się z oddali głos Cuda. — W wielu zawodach, gdzie wykorzystuje się arsen, występuje też jakiś rodzaj smaru.

Coś, czego nie widzimy, myślał Vimes. Coś niewidzialnego. Nie, wcale nie musi być niewidzialne. Coś, czego nie widzimy, bo zawsze jest. Coś, co uderza w nocy…

I nagle zobaczył.

Zamrugał. Rozbłyskujące w umyśle gwiazdki wyczerpania sprawiały, że myśli biegły dziwnym torem. Ale cóż, racjonalne myślenie nie doprowadziło do niczego.

— Niech nikt się nie rusza. — Uniósł rękę, nakazując milczenie. — Jest tam — powiedział cicho. — Na moim biurku. Widzicie?

— Co takiego, sir? — zdziwił się Marchewa.

— Chcesz powiedzieć, że jeszcze się nie domyśliłeś?

— Czego, sir?

— Co takiego zatruwa jego wysokość. Tam jest… na biurku. Widzisz?

— Pański notes?

— Nie!

— On pije whisky Bearhuggera? — zapytała Cheri.

— Wątpię.

— Suszka? — zgadywał Marchewa. — Zatrute pióra? Paczka pantweedów?

— Gdzie są? — Vimes poklepał się po kieszeniach.

— Wystają spod listów na tacy z korespondencją przychodzącą — odparł Marchewa. Po czym dodał z wyrzutem: — Wie pan, sir, to ta, na którą pan nie odpowiada.

Vimes sięgnął po paczkę i wyjął cygaro.

— Dzięki — rzekł. — Ha! Nie spytałem Mildred Easy, co jeszcze zabierała. Ale oczywiście, one też są drobną premią dla służących. A stara pani Easy była szwaczką, prawdziwą szwaczką. I jest jesień. Zabiła ją nadciągająca noc! Rozumiecie?

Marchewa przykucnął i spojrzał z boku na blat biurka.

— Nic nie mogę zauważyć, sir — oświadczył.

— Oczywiście, że nie — zgodził się Vimes. — Bo nie ma nic do zauważenia. Nie widzisz tego. Po tym poznajesz, że tam jest. Gdyby tego nie było, zauważyłbyś od razu. — Uśmiechnął się szeroko. — Ale nic byś nie zobaczył. Rozumiesz?