Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Jest stąd jakieś wyjście?

— Mnóstwo dla mnie, ale nic dla takich wielkich tępaków jak ty. Będziesz musiał popływać.

— Chcesz, żeby wskoczył do… do tego?

— Nie ma zmartwienia, nie utopisz się.

— Na pewno?

— Ale możesz się udusić. Słyszałeś o tym potoku, o którym mówią, że można nim pływać bez wioseł?

— To chyba nie ten? — spytał Colon z nadzieją.

— Wszystko przez te zagrody dla bydła — tłumaczył Ciut Szalony Artur. — Bydło w zamknięciu robi się nerwowe.

— Znam to uczucie.

Coś zatrzeszczało za drzwiami. Colon zdołał wreszcie się podnieść.

Drzwi się otworzyły.

Jakaś postać przesłoniła otwór wyjścia. Za nią paliło się światło, więc była widoczna tylko jako ciemna sylwetka, gdy jednak Colon uniósł głowę, spojrzał prosto w dwoje trójkątnych, rozjarzonych oczu.

Ciało Colona, pod wieloma względami bardziej inteligentne od umysłu, który musiało nosić, przejęło dowodzenie. Wykorzystało adrenalinowe dopalanie, jakie zagwarantował mózg, wyskoczyło wysoko w górę i skierowało stopy tak, że okute czubki butów sierżanta równocześnie trafiły w klapę.

Wieloletnie warstwy brudu i rdzy ustąpiły.

Colon przeleciał. Na szczęście jego ciało wykazało się dostatecznym refleksem, by zatkać własny nos, kiedy uderzył o powierzchnię przerażającego potoku, który zareagował cichym: glup!

Wielu ludzi, kiedy wpada do wody, walczy o oddech. Sierżant Colon walczył o brak oddechu. Alternatywa była zbyt straszna, by o niej myśleć.

Uniósł się jak boja, częściowo dzięki rozmaitym gazom uwolnionym z gęstej cieczy. Kilka stóp od niego świeczka na rozkołysanej tratwie Ciut Szalonego Artura zapłonęła na niebiesko.

Ktoś wylądował mu na hełmie i kopnął w blachę, tak jak człowiek spina konia ostrogami.

— W prawo… zwrot! Naprzód!

Na wpół idąc, na wpół płynąc, Colon ruszył cuchnącym ściekiem. Groza dodała mu sił. Owszem, potem zażąda pewnie zwrotu dotacji, z odsetkami, ale na razie szybko rozcinał powierzchnię cieczy. Potrzebowała kilku sekund, by zamknąć się za nim na powrót.

Nie zatrzymywał się, póki nagły spadek ciśnienia nad głową nie powiedział mu, że wyszedł na otwartą przestrzeń. Na ślepo macał w ciemności, aż znalazł oślizłe słupy pomostu i przylgnął do nich, dysząc ciężko.

— Co to był za stwór? — zapytał Ciut Szalony Artur.

— Golem — wysapał Colon.

Udało mu się chwycić rękami pomost. Spróbował się podciągnąć, ale opadł z powrotem do wody.

— Hej, chyba coś słyszałem! — zawołał Artur.

Sierżant Colon uniósł się nad powierzchnią niczym wystrzelony z głębiny pocisk. Wylądował na pomoście i zgiął się wpół.

— Nie, to chyba jakiś ptak — stwierdził Artur.

— Jak zwracają się do ciebie przyjaciele, Ciut Szalony Arturze? — zapytał Colon.

— Nie wiem. Nie mam żadnych.

— No tak… Wcale się nie dziwię.