Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Potrzebny nam król, który uzyska poparcie wielkich rodów oraz najważniejszych gildii.

— Ludzie lubią Marchewę — przypomniał Nobby.

— Och, ludzie…

— Zresztą kto tam weźmie tę posadę, musi coś zrobić z robotą — stwierdził Nobby. — Ten Vetinari ciągle tylko przekłada papiery. Co to za zabawa? Co za życie, siedzieć tak po całych dniach, martwić się, ani chwili nie mieć dla siebie? — Wyciągnął rękę z pustym kieliszkiem. — Jeszcze raz to samo, kolego. Ale tym razem dolej do pełna. Po co komu taki wielki kieliszek, a w nim tylko trochę nachlupane na dnie?

— Wielu woli rozkoszować się bukietem — powiedział cicho wstrząśnięty fotel. — Lubią wąchać trunek.

Nobby przyjrzał się kieliszkowi przekrwionymi oczami człowieka, który słyszał plotki o tym, co wyczyniają wyższe sfery.

— Nie — uznał. — Ja dalej będę go sobie wlewał do gardła, jeśli wam to nie przeszkadza.

— Gdybyśmy mogli przejść do rzeczy — wtrącił niecierpliwie kolejny fotel. — Król nie będzie musiał całego swego czasu poświęcać na rządzenie miastem. Będzie miał odpowiednich ludzi, którzy się tym zajmą. Doradców. Ministrów. Osoby z doświadczeniem.

— No to co będzie musiał robić? — zdziwił się Nobby.

— Będzie musiał królować — wyjaśnił fotel.

— Machać do tłumów.

— Zasiadać na bankietach.

— Podpisywać pisma.

— W obrzydliwy sposób żłopać dobrą brandy.

— Królować!

— Wydaje się, że to niezła fucha — uznał Nobby. — Niektórym by pasowała, nie?

— Oczywiście, król musi być taką osobą, która rozpozna aluzję, jeśli ta spadnie mu na głowę z dużej wysokości — powiedział ktoś ostrym tonem, ale inne fotele szybko go uciszyły.

Nobby po kilku próbach odnalazł własne usta i zaciągnął się cygarem.

— Zdaje mi się… — powiedział. — Mi się zdaje… że powinniście znaleźć kogoś z jaśniepaństwa, kto ma akurat dużo wolnego czasu, i powiedzieć: „Ej, to twój szczęśliwy dzień. Pokaż no, jak machasz tą ręką”.

— Aha! To znakomity pomysł. Czy jakieś konkretne nazwisko przyszło ci na myśl, panie? Może jeszcze kropelkę brandy?

— No, dzięki, prawdziwy z ciebie łaskawca. Ale i ze mnie też, nie? Zgadza się, sługusie, lej do krawędzi. Nie, jakoś nie wiem, kto by tu pasował.

— Bowiem my, panie, myśleliśmy, żeby zaproponować koronę właśnie tobie…

Nobby wytrzeszczył oczy. A potem wydął policzki.

Prychanie dobrą brandy w pokoju nie jest najlepszym pomysłem, zwłaszcza kiedy na drodze znajduje się zapalone cygaro. Płomień trafił w ścianę, gdzie pozostawił doskonałą chryzantemę przypalonej boazerii. Jednocześnie, zgodnie z fundamentalną zasadą fizyki, fotel Nobby’ego z piskiem odjechał na kółkach w tył i huknął o drzwi.

— Król? — Nobby zakrztusił się, a potem musieli klepać go po plecach, żeby odzyskał oddech. — Król? — wychrypiał. — Żeby pan Vimes odrąbał mi głowę?

— Cała brandy, jaką tylko zdołasz wypić, panie — kusił czyjś głos.

— Nic mi z tego, jeśli nie będę miał gardła, żeby ją tam wlewać!

— O czym ty gadasz?

— Pan Vimes dostanie szału! Jak nic!

— Wielkie nieba, człowieku…

— Panie — poprawił ktoś.

— Panie, chciałem powiedzieć. Kiedy zostaniesz królem, to ty będziesz mówił temu nieszczęsnemu sir Samuelowi, co ma robić. Ty będziesz, jak byś to pewnie określił, „szefem”. Możesz…

— Mówić Kamiennej Gębie, co ma robić?

— Zgadza się!

— Będę królem i będę rozkazywał Kamiennej Gębie? — upewnił się Nobby.

— Tak!

Kapral wbił spojrzenie w kłęby dymu.

— Dostałby szału!

— Posłuchaj no, mały, głupi człowieczku…

— Panie!

— Mały głupi panie, jeśli zechcesz, możesz go posłać na szafot.

— Tego bym nie mógł.

— Dlaczego nie?

— Bo dostałby szału!

— Ten człowiek nazywa siebie przedstawicielem prawa, a jakiego prawa przestrzega? Skąd się bierze to jego prawo?

— Nie wiem! — jęknął Nobby. — Mówi, że przesiąka mu przez buty!

Rozejrzał się. Cienie wśród dymu zdawały się go okrążać.

— Nie mogę być królem! Stary Vimes dostanie szału!

— Czy mógłbyś przestać to powtarzać?

Nobby szarpnął za kołnierzyk.

— Trochę tu gorąco i duszno od dymu — wymamrotał. — Gdzie jest okno?

— Tam…

Fotel się zakołysał. Nobby trafił w szybę hełmem naprzód, wylądował na dachu jakiejś karocy, odbił się i odbiegł w ciemność, starając się uciec przed przeznaczeniem w ogólności, w szczególności zaś przed osiami powozów.