Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Grupa 20 powinna właśnie dotrzeć do Candor, towarzyszu komisarzu — oznajmiła niespodziewanie McQueen.

— Tak? — zdziwił się Fontein, spoglądając na wiszący na ścianie chronometr. — A my, towarzyszko admirał?

— Za piętnaście minut wyjdziemy z nadprzestrzeni — odparła McQueen i rozejrzała się po pomoście flagowym. Wszyscy zajęci byli ostatnimi sprawdzeniami, co wywołało pełen mściwej satysfakcji błysk w jej zielonych oczach. Królewska Marynarka była od nich lepsza — było to niemiłe, ale zgodne z prawdą, a okłamywanie samej siebie stanowiło szczyt idiotyzmu. Ale sytuacja zaczynała się powoli zmieniać. Na przewagę techniczną chwilowo przynajmniej nic nie można było poradzić, ale w znacznej mierze dotychczasowe klęski Ludowej Marynarki wynikały z dwóch innych powodów: RMN dysponowała lepiej wyszkolonymi ludźmi, których morale i wiara we własne możliwości stały nieporównanie wyżej.

No i miała za sobą liczącą ponad pięćset standardowych lat tradycję wygrywania każdej wojny. Istniał jeszcze jeden czynnik, choć tego nigdy by nie przyznała w obecności kogoś takiego jak Fontein: znacznie wyższy poziom edukacji w Królestwie był powodem przewagi Royal Manticoran Navy tak w dziedzinie nowych czy zmodernizowanych broni, jak i znacznie lepszego jej wykonania, a więc i parametrów. Ale Ludowa Marynarka uczyła się na błędach i oficerowie podlegli wiceadmirał McQueen mieli właśnie otrzymać lekcję w jedynej szkole, jaka tak naprawdę się liczyła — w szkole praktyki. Jeżeli wywiad się nie pomylił, mieli wystarczającą przewagę, by zniszczyć siły wroga w układzie Minette, obojętne czego by one nie próbowały. A każda stoczona bitwa zwiększała zasób wiedzy o doktrynie i możliwościach Royal Manticoran Navy. Każda zaś wygrana bitwa zwiększała doświadczenie i podnosiła morale.

— Jak silnego oporu się spodziewacie, towarzyszko admirał? — Pytanie Fonteina przerwało jej rozmyślania.

— To zależy od tego, na ile głupi okaże się ich dowódca, towarzyszu komisarzu — odparła, starając się zachować spokój po usłyszeniu niegramatycznej formy „wy”. — dzięki systemowi wczesnego ostrzegania będzie miał nad nami przewagę w początkowym okresie. Jak rozumiem, wywiad sądzi, że Królewska Marynarka używa przekaźników nadających z szybkością większą od światła, ale nie potrafimy ani tego dowieść, ani skopiować, więc to nadal teoria, której nie sposób wykorzystać w praktyce.

Powiedziała to celowo, bowiem nie była to do końca krytyka przełożonych, a wniosek był oczywisty i jeśli Fontein zamelduje o wszystkim, to być może zmusi to kogoś na górze do znalezienia sposobu zlikwidowania tej przewagi technicznej przeciwnika. Oczywistym było, że naukowcy Ludowej Republiki jeszcze długo nie wpadną na to, jak to osiągnąć, a Liga Solarna zastosowała embargo wobec obu stron, ale rasa ludzka od ponad dwóch tysięcy standardowych lat poszukiwała sposobu umożliwiającego taką łączność. Jeśli Republika pozna ten sposób, to któryś z członków Ligi będzie bardziej niż szczęśliwy, mogąc go wykorzystać. Więcej — zrobi wszystko, by tylko go poznać, i embargo nie będzie miało dla niego żadnego znaczenia. A to oznaczało nowoczesny sprzęt — być może nawet nowocześniejszy niż ten, którym dysponowała RMN. Embargo w końcu istniało od dawna, a Republika już nie raz znajdowała ludzi gotowych za odpowiednią cenę je łamać.

— Nie będzie to zresztą miało większego znaczenia — dodała. — Nie planuję żadnych wyrafinowanych manewrów, a przeciwnikowi nic takie manewry nie dadzą, bo brak mu sił, by nam przeszkodzić. Jeśli zdecyduje się walczyć, zniszczymy go, jeśli się wycofa, zajmiemy system bez strat. Niezależnie od tego co wybierze, system Minette i tak będzie nasz.

Odpowiedział jej cichy pomruk obecnych. Miała co prawda własne plany, ale doskonale rozumiała i podzielała zbiorową chęć zemsty. Zbyt często dotąd przegrywali, by nie pragnąć się odegrać, by nie chciały tego wszystkie załogi i wszyscy oficerowie. Niepotrzebny był żaden zasrany „towarzysz komisarz”.