Każde martwe marzenie

— Nie­praw­da.

— Praw­da. To mój świat, a on jest jego czę­ścią.

— Nie­praw­da! Opie­ko­wał się mną. Wal­czył dla mnie, spro­wa­dził dla mnie po­moc, gdy umie­ra­łam. Za­brał z pło­ną­ce­go wozu i…

Key’la usły­sza­ła, jak Usta Zie­mi wsta­je, robi kil­ka kro­ków i wra­ca. Tym ra­zem mu­sia­ła usiąść twa­rzą do niej, bo jej głos za­brzmiał wy­raź­niej.

— Mó­wi­łaś już o tym. Opo­wie­dzia­łaś wszyst­ko Dwu Pal­com, a on po­wtó­rzył mi każ­de sło­wo i nie mam po­wo­dów, by są­dzić, że kła­miesz. To dziw­na hi­sto­ria, nie­zwy­kła. Pierw­sza. Ro­zu­miesz? Pierw­sza taka hi­sto­ria, któ­rą usły­sze­li­śmy. Ale ten chło­piec to da­lej ka­na­loo i choć­by oca­lił ci ży­cie ty­siąc razy, choć­by oca­lił ży­cie ty­siąc­o­wi va­ihi­rów, od­wró­ci się od cie­bie, gdy tyl­ko po­czu­je za­pach swo­je­go pana. Ka­na­loo za­bi­je każ­de­go, kogo wła­ści­ciel mu wska­że, z wy­jąt­kiem jego sa­me­go. To praw­da mo­je­go świa­ta, praw­da ho­dow­li Do­brych Pa­nów. Rów­nie nie­wzru­szo­na jak to, że rzu­co­ny w górę ka­mień spad­nie na zie­mię.

Key’la po­czu­ła lek­kie do­tknię­cie, gdy ol­brzy­mia dłoń po­gła­dzi­ła ją po gło­wie. Sku­li­ła się jesz­cze bar­dziej, za­kry­ła ple­dem. Do­tyk znikł.

— Je­ste­śmy inni niż twój lud. Nie mamy z wami nic wspól­ne­go. Ale za­wdzię­cza­my jed­nej z li­nii two­ich krew­nych wszyst­ko, co czy­ni nas… nami. Obłęd ro­zu­mu i klą­twę mowy, któ­ra ten ro­zum pod­trzy­mu­je o pa­lec po­wy­żej sta­nu ze­zwie­rzę­ce­nia, ohyd­ny dar wy­obraź­ni, bu­dzą­cy na­sze wła­sne po­two­ry, i ża­ło­sną tar­czę na­dziei, któ­ra każe nam wie­rzyć, że damy radę je po­ko­nać. Mie­li­śmy być bro­nią i ob­da­rzo­nym mową na­rzę­dziem, by ła­two było nami kie­ro­wać. Nie mie­li­śmy tyl­ko po­sia­dać su­mie­nia, nie mie­li­śmy znać współ­czu­cia ani gnie­wu, ani stra­chu.

Dzi­kie, po­nu­re roz­ba­wie­nie wy­peł­ni­ło szept Ust Zie­mi.

— Oka­za­li­śmy się po­raż­ką. Naj­więk­szą, ja­kiej twoi krew­ni do­świad­czy­li w cza­sie swo­je­go ist­nie­nia. I ostat­nią, jaką po­peł­ni­li. Oni, wy­zwo­le­ni z kaj­dan, jak sami twier­dzi­li, nie­mal nie­śmier­tel­ni i na tyle po­tęż­ni, by rzu­cić wy­zwa­nie pra­wom Wszech­rze­czy, od­kry­li z prze­ra­że­niem, że ra­zem z ro­zu­mem otrzy­ma­li­śmy coś, cze­go nie po­win­ni­śmy ni­g­dy mieć. Du­sze.

Dziew­czyn­ka za­kry­ła uszy.

— Mó­wi­łam, że nie chcę two­jej opo­wie­ści.

— A ja nie po­wie­dzia­łam, że będę po­słusz­na twym ży­cze­niom. Duch zwie­rzę­cia i du­sza isto­ty ro­zum­niej. Jaka jest mię­dzy nimi róż­ni­ca? Wiesz? Wiesz, jak mało je dzie­li? By­li­śmy zwie­rzę­ta­mi, na­wet wte­dy, gdy ob­da­ro­wa­no nas zdol­no­ścią mowy, a po­tem na­gle, jed­ne­go dnia, puff, i je­ste­śmy isto­ta­mi. Jak wy. Pa­trzy­my na świat i cza­sem chce nam się pła­kać tyl­ko dla­te­go, że pada deszcz, a po­tem śmie­je­my się, bo słoń­ce wy­ma­lo­wa­ło nie­bo tę­czą. Ro­zu­miesz to? — Po­krę­ci­ła gło­wą w bar­dzo ludz­kim ge­ście. — Ja też nie.

Key’la pra­wie się ucie­szy­ła, że mo­gła wy­tknąć ol­brzym­ce fałsz w tej opo­wie­ści.

— Tu nie ma słoń­ca ani tę­czy.

— Te­raz już nie — tam­ta od­bi­ła po­cisk i dziew­czyn­ka usły­sza­ła coś bar­dzo bli­skie­go smut­ku w jej gło­sie. — Je­stem Usta Zie­mi, dru­ga mat­ka wśród Trzy­dzie­stu Dło­ni. Moi sy­no­wie i cór­ki wal­czą z Do­bry­mi Pa­na­mi, tak jak ich przod­ko­wie i przod­ko­wie ich przod­ków, od chwi­li gdy Nisz­czy­ciel­ka wy­ry­ła bruz­dę na ob­li­czu świa­ta i na­peł­ni­ła go ci­szą i bez­ru­chem. Na­sza hi­sto­ria ma swój po­czą­tek, choć nie utka­no jesz­cze jej koń­ca. Ale naj­pew­niej wkrót­ce twój to­wa­rzysz za­śnie, a ty po­win­naś wie­dzieć dla­cze­go.

— Za­śnie? — Aż się pod­nio­sła z po­sła­nia, sta­jąc twa­rzą w twarz z va­ihir­ską ko­bie­tą. Tam­ta klę­cza­ła, a i tak Key’la mu­sia­ła lek­ko za­dzie­rać gło­wę, by wy­krzy­czeć swój gniew. — Nie za­śnie! Za­bi­je­cie go! Za­bi­je­cie jak psa!

— Za­bi­je­my? Nie moż­na za­bić ko­goś, kto nie żyje. A on nie jest bar­dziej żywy niż ka­mień czy ka­wa­łek drew­na. Jest mniej żywy niż pies, o któ­rym wspo­mnia­łaś. Jest tyl­ko cia­łem, któ­re ro­śnie. Jest jak… jak sko­ru­pa śli­ma­ka. Pu­sty.