Een Kroon van Zwarden

‘Bloed en bloedas! We hadden haar in het oog moeten houden,’ gromde Siuan tussen haar opeengeklemde tanden door.

Egwenes wenkbrauwen gingen omhoog. Siuan moest even geschokt zijn als Leane. ‘Door wie dan, Siuan? Door Faolain? Theodrin? Die weten niet eens dat jullie tweeën bij mijn groep horen.’ Groep? Vijf vrouwen. En Faolain en Theodrin waren nauwelijks trouwe aanhangers, Faolain zeker niet. Nynaeve en Elayne konden er natuurlijk ook toe gerekend worden en zelfs Birgitte, al was zij geen Aes Sedai, maar die waren ver weg. Heimelijkheid en slimheid waren nog steeds haar grootste kracht, plus het feit dat niemand die van haar verwachtte, ‘Ik had toch niemand, niémand kunnen uitleggen waarom mijn zogenaamde dienstmeid bewaakt moest worden? En wat zou dat trouwens hebben geholpen? Het moet een Verzaker geweest zijn. Denken jullie echt dat Faolain en Theodrin die hadden kunnen tegenhouden? Ik weet niet eens zeker of ik het had gekund, zelfs gekoppeld met Romanda en Lelaine.’ Die twee zusters waren, na haar, de sterkste geleidsters in het kamp, even sterk als Siuan vroeger was.

Siuan bedwong met moeite haar boosheid, maar snoof niettemin luid. Ze zei vaak dat ze, nu ze geen Amyrlin meer kon zijn, Egwene ging leren hoe zij de beste Amyrlin aller tijden zou worden. Maar haar overgang van leeuwin op een heuveltop naar muis in een dal was moeilijk. Egwene gaf haar daarom aardig wat ruimte.

‘Ik wil dat jullie tweeën navraag doen bij de mensen die in de buurt van Moghedien zaten. Iemand moet de man hebben gezien. Hij moet erheen zijn gelopen. Wie in zo’n kleine ruimte een poort opent, loopt het gevaar haar in tweeën te snijden, al maakt hij de poon nog zo klein.’

Siuan snoof, nog harder dan de eerste keer. ‘Waarom al die moeite?’ gromde ze. ‘Ben je van plan jacht op haar te maken als een of andere dwaze heldin uit een dom speelmansverhaal? Waarom dan niet meteen maar alle Verzakers opgeruimd? En als je toch bezig bent, de Laatste Slag winnen? Zelfs als we ze van top tot teen konden beschrijven, kan niemand de ene Verzaker van de andere onderscheiden. Hier in elk geval niet. Het is de meest vervloekte, nutteloze hoop visafval die ik ooit...’

‘Siuan!’ zei Egwene scherp, en ze ging wat rechter zitten. Ruimte geven was best, maar er waren grenzen. Dit slikte ze zelfs niet van Romanda.

Langzaam werden Siuans wangen rood. Met moeite beheerste ze zich, frommelde aan haar rok en ontweek Egwenes ogen. ‘Vergeef me, Moeder,’ zei ze ten slotte. Het klonk bijna alsof ze het meende.

‘Ze heeft een zware dag achter de rug, Moeder,’ bracht Leane naar voren met een schalkse glimlach. Daar was ze goed in, hoewel ze die meestal gebruikte om de harten van mannen op hol te laten slaan. Niet uitdagend uiteraard, ze was zeer kieskeurig en ze had smaak. ‘Maar dat zijn de meeste dagen voor haar. Als ze nou leerde geen dingen naar Garet Brin te gooien wanneer ze boos wordt...’

‘Genoeg,’ snauwde Egwene. Leane probeerde slechts wat van Siuans spanning weg te nemen, maar ze was er niet voor in de stemming, ‘Ik wil alles, maar dan ook alles weten over wie Moghedien heeft bevrijd; al is het maar of de man klein of groot is. Elk feitje waardoor hij geen rondsluipende schaduw in het donker blijft. Als ik daarom tenminste nog mag vragen.’ Leane zat heel stil en staarde naar de bloemen in het tapijt onder haar voeten.

De rode blos verspreidde zich bijna over Siuans hele gelaat. Door haar lichte huid leek het of ze de zon in het gezicht had. ‘Ik... ik vraag nederig om vergeving, Moeder.’ Ditmaal klonk ze boetvaardig. Het was duidelijk dat ze Egwenes blik slechts met moeite kon beantwoorden. ‘Het is soms moeilijk... Nee, nee geen verontschuldigingen; ik vraag nederig om vergeving.’

Egwene voelde aan haar stola en gaf dit ogenblik alle tijd terwijl ze Siuan strak aankeek. Dat was iets dat Siuan haar zelf had geleerd, maar toch begon de oudere vrouw verontrust op het bed heen en weer te schuiven. Een stilte stak wanneer je wist dat je verkeerd gehandeld had, en dat steken wreef het besef er nog meer in. Stilte was vaak een nuttig gereedschap. ‘Aangezien ik me niet kan herinneren, wat ik te vergeven heb,’ zei ze uiteindelijk kalm, ‘lijkt dat me niet nodig. Maar Siuan... laat het niet meer gebeuren.’

‘Dank u, Moeder.’ Iets van een wrang lachje trok Siuans mondhoek wat omhoog, ‘Ik meen overigens te merken dat ik u goed heb onderwezen. Maar mag ik iets zeggen?’ Ze wachtte tot Egwene ongeduldig knikte. ‘Een van ons dient heel mokkend uw opdracht aan Faolain of Theodrin over te brengen om die vragen te stellen. Ze zullen veel minder opvallen dan Leane of ik. Iedereen weet dat u hun beschermvrouwe bent.’

Egwene stemde er meteen mee in. Nog steeds dacht ze niet helder na, anders zou ze dat zelf hebben ingezien. Die vreemde hoofdpijn zat er weer. Chesa beweerde dat het van te weinig slaap kwam, maar slapen was moeilijk wanneer je hoofd zo gespannen aanvoelde als een trommelvel. Met de vele huidige zorgen was er een groter hoofd nodig om het niet gespannen en strak aan te laten voelen. Nou ja, nu kon ze tenminste de geheimen doorgeven, waarmee Moghedien verborgen had kunnen blijven. Hoe je een vermomming kon weven met de Ene Kracht en hoe je de vaardigheid om te geleiden kon verbergen. De onthulling van die twee dingen was te gevaarlijk geweest, aangezien ze konden leiden tot de ontdekking van Moghedien.