Een Kroon van Zwarden

9

Een stel zilvertanden

Egwene zat in haar stoel – een van de weinige echte stoelen in het kamp, met wat eenvoudig houtsnijwerk versierd. Hij zag eruit als de beste stoel van een boerderij, ruim en zo gemakkelijk dat ze slechts weinig berouw voelde over de kostbare ruimte die hij op een wagen in beslag nam. Ze zat en probeerde haar gedachten op een rijtje te zetten, totdat Siuan de voorflap opzij veegde en de tent in dook. Siuan was niet blij.

‘Bij het Licht, waarom ging je er zo snel vandoor?’ Haar stem was niet veranderd, haar gezicht wel en ze schold – zelfs beleefd – als de beste. Nog nét beleefd. Ook haar blauwe ogen waren hetzelfde, ze hadden kunnen dienen als de priemen van een zadelmaker. ‘Sheriam liet me als een dode vlieg vallen.’ Haar verbazingwekkend tere lippen krulden verbitterd. ‘Ze was bijna meteen na je vertrek verdwenen. Besef je niet dat ze zich aan jou had overgeleverd? Ze weet het zeker. Zij, Anaiya, Morvrin en dat hele stel. Je kunt erop rekenen dat ze vannacht hozen en lekken stoppen. Ze kunnen het klaarspelen. Ik zie niet hoe, maar wellicht spelen ze het klaar.’

Bijna tegelijk met haar laatste woorden kwam Leane, een lange slanke vrouw, binnen. Haar koperbruine gezicht was even jong als dat van Siuan en door de dezelfde oorzaak. Ze was oud genoeg om Egwenes moeder te zijn. Leane wierp een blik op Siuan en stak beide handen op, al maakte het tentdak dat niet helemaal mogelijk. ‘Moeder, dit is dwaas en gevaarlijk.’ Haar dromerige donkere ogen werden opeens fel, maar haar stem bleef zwoel, zelfs wanneer ze zich ergerde. Vroeger was het bruusk geweest. ‘Stel dat iemand Siuan en mij hier samen ziet.’

‘Het kan me niet schelen als het hele kamp hoort dat jullie gekibbel namaak is,’ onderbrak Egwene hen scherp, en ze weefde een kleine weerban tegen afluisteraars rond haarzelf en de twee vrouwen. Je kon er doorheen dringen maar dat kostte tijd en kon ontdekt worden, zolang de maakster het weefsel zelf in stand hield en het niet verknoopte.

Het kon haar wel schelen en misschien had ze hen niet tegelijk moeten roepen, maar zodra ze weer verstandig kon denken had haar eerste gedachte de twee zusters gegolden op wie ze kon rekenen. Niemand in het kamp vermoedde iets. Iedereen wist dat de vroegere Amyrlin en haar vroegere Hoedster net zo’n afkeer van elkaar hadden als Siuan er een hekel aan had raadsvrouwe van haar opvolgster te zijn. Mocht een zuster ooit de waarheid ontdekken, dan zouden ze er lang en zwaar voor moeten boeten. Aes Sedai stelden het nog minder op prijs voor gek te worden gezet dan andere mensen. Zelfs koningen hadden daarvoor moeten boeten, maar ondertussen leverde hun schijnbare vijandschap bepaalde voordelen op bij de andere zusters, ook de Gezetenen. Als zij beiden hetzelfde zeiden, moest het wel zo zijn. Een ander toevallig gevolg van het sussen was heel nuttig, en niemand wist ervan. De Drie Geloften bonden hen niet langer, ze konden tegenwoordig liegen als een wolkoopman.

Plannetjes en bedriegerijen aan alle kanten. Het kampement leek wel een kwalijk riekend moeras, waarin onzichtbaar door nevels en mist vreemde uitwassen de kop opstaken. Misschien gebeurde dar overal waar Aes Sedai bij elkaar waren. Na drieduizend jaar van intriges, hoe noodzakelijk ook, was het amper verrassend dat plannen beramen een soort tweede natuur van de meeste zusters was geworden en die werden daarbij op een zuchtje gevolgd door alle andere zusters. Echt naar was het besef dat Egwene zelf plezier kreeg in alle verwikkelingen. Niet voor haarzelf, maar ze zag het als een reeks puzzels; al vond ze dit vele malen boeiender dan welk stukje verwrongen metaal dan ook. Wat dat over haarzelf zei, wilde ze liever niet weten. Nou ja, ze was Aes Sedai, wat ieder ander ook mocht denken, en ze moest zowel het slechte als het goede slikken.