Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Wyjście z nadprzestrzeni za czterdzieści pięć minut, sss… towarzyszu admirale.

Towarzysz wiceadmirał Diego Abbot ukrył grymas, słysząc tę rozpaczliwą próbę ratunku oficera dyżurnego. Jedynymi osobami na pokładach okrętów Ludowej Marynarki, do których obecnie wolno było się zwracać „sir” lub „ma’am”, byli komisarze, co według Abbota (i nie tylko) było przegięciem równouprawnienia. Dyscyplina wojskowa wymagała pewnej władzy autokratycznej, a poza tym do cholery doprowadzało go to ciągłe przypominanie, że na własnym pomoście flagowym nie on miał ostatnie słowo. Zwłaszcza jeśli tym najważniejszym był ktoś, kto rok temu był zwykłym technikiem klimatyzacyjnym, i to z tego co słyszał nie najlepszym. Nie oznaczało to naturalnie, że zamierzał okazać towarzyszce komisarz Sigourney pogardę, na jaką zasługiwała… a nuż okazałoby się, że baba ma jednak na tyle inteligencji, że zorientuje się w czym rzecz. Co prawda nic jak dotąd na to nie wskazywało, ale nigdy nic nie wiadomo…

— Dziękuję, Sarah. — Podobnie jak wielu wyższych oficerów Ludowej Marynarki, Abbot zaczął używać imion podkomendnych, żeby im nie „towarzyszyć”.

Poprzednio taka poufałość byłaby nie do pomyślenia, ale było to lepsze od ciągłego „towarzyszenia” albo niegramatycznego używania liczby mnogiej w rozmowie z pojedynczą osobą, co wymyślił jakiś zboczeniec językowy i co błyskawicznie przyjęło się wśród niedouczonych komisarzy. Przy okazji podkreślało to podejście typu „my i oni”, co zapewniało spory komfort psychiczny i w znacznym stopniu przeciwdziałało przypadkom donosicielstwa wśród oficerów. A przynajmniej należało mieć taką nadzieję.

Towarzyszka komandor Hereux kiwnięciem głowy skwitowała jego podziękowania, a Abbot kolejny raz sprawdził na holoprojekcji rozmieszczenie jednostek wchodzących w skład 12. Zespołu Wydzielonego. Miał do dyspozycji nieco mniejsze siły niż Esther McQueen, ale także spodziewał się napotkać znacznie słabszy opór. Nie miał też wątpliwości, że zdoła pomyślnie zakończyć pierwszy etap operacji „Pozór”. Co prawda miło byłoby wiedzieć, jaki jest jej cel, ale Komitet Bezpieczeństwa Publicznego uznał, że lepiej będzie, jeśli Ludowa Marynarka będzie działała przy ściślejszym przestrzeganiu tajemnicy wewnętrznej. Dlatego też o tym, ile musi wiedzieć który admirał, by wykonać zadanie, decydował Urząd Bezpieczeństwa, a nie sztab floty. Sigourney prawdopodobnie znała ten cel, co było żadnym pocieszeniem. Towarzyszka komisarz nie posiadała bowiem wystarczającej wyobraźni, by w ogóle dopuścić konieczność przygotowania alternatywnych planów z tego prostego powodu, że do jej zakutego łba nie dotarło, iż coś może pójść nie tak, jak zaplanowano.

Abbot zasiadł w swoim fotelu, założył nogę na nogę, by sprawiać wrażenie pewniejszego niż był w rzeczywistości, i spojrzał na komandor Hereux.

— Za trzydzieści minut proszę ogłosić alarm bojowy dla wszystkich jednostek, Sarah — polecił.

— Aye, aye, towarzyszu admirale — odparła bez zająknięcia, ale nad lekkim pogardliwym skrzywieniem ust nie zdołała zapanować.