Każde martwe marzenie

A po­tem prze­mó­wi­ła Usta Zie­mi.

I były to sło­wa ciem­ne i mrocz­ne, peł­ne krwi, ze­msty, obo­wiąz­ku i ho­no­ru. Pa­da­ły też stwier­dze­nia, któ­rych naj­wy­raź­niej nie dało się prze­tłu­ma­czyć na ję­zyk Im­pe­rium albo Dwa Pal­ce nie wie­dział, jak to zro­bić, więc Key’la nie ro­zu­mia­ła po­ło­wy z tego, co mó­wi­ła va­ihir­ska ko­bie­ta, ale ogól­ny sens był ja­sny.

Po­zwo­lą jej żyć. Nie po­cho­dzi z domu Do­brych Pa­nów, a ple­mię ma wo­bec niej dług. No i jest oso­bą, więc choć nie jest va­ihi­rem, ma pra­wo od­dy­chać po­wie­trzem, pić wodę i spo­ży­wać je­dze­nie wraz z ple­mie­niem.

— Do­brze. — Dwa Pal­ce wy­da­wał się za­do­wo­lo­ny, ale nie zdej­mo­wał dło­ni z jej ra­mion. — Sła­ba Jed­na bę­dzie żyć.

Po­tem za­milkł na chwi­lę, mimo iż Usta Zie­mi mó­wi­ła na­dal, a kie­dy prze­tłu­ma­czył wresz­cie jej sło­wa, Key’la chcia­ła ze­rwać się na nogi i za­pro­te­sto­wać, ale wte­dy va­ihir ści­snął jej dło­nie na ra­mio­nach, nie po­zwa­la­jąc wstać.

— Nie — po­wie­dział do­bit­nie. — Nie wol­no. Umrzesz tu i te­raz.

I mó­wił da­lej, prze­kła­da­jąc sło­wa Ust Zie­mi na me­ekh.

A prze­mo­wa Ust Zie­mi do­ty­czą­ca Ko­cy­ka była bru­tal­na i twar­da. Ktoś taki jak on, twór Do­brych Pa­nów, nie może ka­lać swo­ją obec­no­ścią ich zie­mi. Nie jest oso­bą, jest na­rzę­dziem, nie ma wła­snej woli, ży­cia, uczuć, przy­szło­ści.

Key’la chcia­ła wy­krzy­czeć swo­ją nie­zgo­dę, po­wie­dzieć, że to nie­praw­da, że Ko­cyk jest oso­bą, że trosz­czył się o nią, chro­nił, wal­czył dla niej.

Dwa Pal­ce przy­ci­snął ją moc­niej do zie­mi.

— Nie — jego szept miał siłę ty­sią­ca gła­zów po­ło­żo­nych na pier­si. — Zły czas… zły czas na to… Obo­je umrze­cie.

No to co! – chcia­ła krzyk­nąć, ale przy­su­nął się bli­żej, za­tkał jej usta sze­ro­ką dło­nią, unie­ru­cho­mił.

— Uwa­żaj na nie­go. — Ob­ró­cił jej gło­wę w stro­nę Ko­cy­ka, któ­ry pa­trzył na nich uważ­nie, z tą czuj­no­ścią po­dob­ną do dwóch ostrzy ukry­tych w głę­bi źre­nic, któ­ra zwia­sto­wa­ła wy­buch prze­mo­cy. — Niech my­śli, że żar­tu­je­my. Że to za­ba­wa. Je­śli się­gnie po broń, umrze­cie obo­je.

Dziew­czyn­ka za­ci­snę­ła zęby na jego dło­ni, moc­no, aż za­sy­czał i ją pu­ścił.

— Nie musi być śmier­ci. Mo­że­cie żyć. Obo­je. — Dwa Pal­ce rzu­cił szyb­ko, pa­trząc, jak Ko­cyk pod­no­si się z przy­sia­du. — Ale te­raz jest zły czas… pro­szę…

Ci­cha de­spe­ra­cja w jego gło­sie po­wstrzy­ma­ła ją sku­tecz­niej niż że­la­zny uścisk. Spoj­rza­ła na chłop­ca i uspo­ko­iła go ge­stem oraz uśmie­chem, któ­re kosz­to­wa­ły ją wię­cej niż wie­lo­dnio­wa wę­drów­ka przez ten świat.

Wszyst­ko jest do­brze. Usiądź, pro­szę.

Ko­cyk za­wa­hał się, ale usiadł, a jego pa­zu­rza­sta dłoń prze­sta­ła drżeć.

A ple­mię ra­dzi­ło. Ci­che szep­ty, ski­nie­nia gło­wą, krót­kie spoj­rze­nia wy­ra­ża­ją­ce cza­sem wię­cej niż tu­zi­ny gniew­nych słów. Va­ihi­ro­wie trzy­ma­li swo­je emo­cje w środ­ku, głę­bo­ko, ale to nie zna­czy­ło, że się nimi nie kie­ro­wa­li.

Bo gdy wresz­cie pod­ję­to de­cy­zję, była ona zgod­na z ży­cze­niem Ust Zie­mi. Ko­cyk miał zo­stać za­bi­ty. Na­tych­miast też zo­sta­li roz­dzie­le­ni, jego za­mknię­to w klat­ce z czar­ne­go że­la­za, a ją w tej ja­ski­ni, jed­nej z wie­lu, za­miesz­ka­nej przez człon­ków Trzy­dzie­stu Dło­ni. Nie po­zwo­li­li jej się na­wet po­że­gnać, a gdy go ostat­ni raz wi­dzia­ła, sie­dział po­środ­ku czar­nych prę­tów, spo­koj­ny, jak­by nie wie­dział, że co­kol­wiek mu gro­zi. Spoj­rzał tyl­ko na nią i uśmiech­nął się lek­ko. Ten spo­koj­ny, pe­łen za­ufa­nia uśmiech wbił jej się w ser­ce, ale pa­mię­ta­jąc nie­okre­ślo­ną obiet­ni­cę, jaką zło­żył jej Dwa Pal­ce, sama zmu­si­ła się do uśmie­chu.

Jed­nak gdy za­mknię­to klat­kę, Dwa Pal­ce gdzieś znikł, a Usta Zie­mi po­wie­dzia­ła, że za­bi­ją chłop­ca, kie­dy tyl­ko wszy­scy od­pocz­ną, więc Key’la nie wie­dzia­ła, co o tym my­śleć. Była zmę­czo­na, prze­stra­szo­na i obo­la­ła, a je­dy­na oso­ba, na któ­rej mo­gła po­le­gać, mia­ła za kil­ka go­dzin umrzeć.

W tej chwi­li bar­dzo chcia­ła, by zna­lazł się przy niej ktoś star­szy, oj­ciec, któ­ryś z bra­ci, Ana’we albo na­wet trzpio­to­wa­ta Nee’wa. Żeby ktoś ją ob­jął i po­wie­dział, że wszyst­ko bę­dzie do­brze.